* Ούζο, Το Ελληνικό Ποτό

Πότε πιστεύετε ότι θα γίνουν οι εκλογές;

Για την προέλευσή του όλα δείχνουν πως οι περιοχές που η αγροτική παραγωγή άφηνε ένα πλεόνασμα σταφίδων και σύκων ανέπτυξαν ιδιαίτερα την ποτοποιΐα και την τέχνη της παραγωγής ούζου. Σημαντική ώθηση έδωσαν όμως και οι Μικρασιάτες πρόσφυγες στις περιοχές όπου εγκαταστάθηκαν (Μυτιλήνη, Μακεδονία), αφού έφεραν μαζί τους τη γνώση της απόσταξης από την Ανατολή. Γιατί; Επειδή, ως γνωστόν, το Κοράνι απαγορεύει στους μουσουλμάνους να καταναλώνουν κρασί, αυτοί κατέφευγαν στην απόσταξη. Λέγεται ότι η ονομασία προέρχεται από το εξής περιστατικό: Μια ιταλική (ή επτανησιώτικη) εμπορική εταιρία είχε συσκευάσει μια παρτίδα τσίπουρου εξαιρετικής ποιότητας και πολύ πλούσια σε γλυκάνισο. Στα κιβώτια αναγραφόταν η ένδειξη «Uso Massalia», δηλαδή για χρήση στη Μασσαλία, προορισμός Μασσαλία. Αυτό έγινε σλόγκαν και για αρκετό καιρό σήμαινε το πολύ καλό τσίπουρο. Το σλόγκαν γρήγορα συντμήθηκε και αρκετά αργότερα το ούζο τυποποιήθηκε σαν άλλο, ξεχωριστό ποτό. Αλλες, λιγότερο πιθανές εκδοχές είναι ότι προέρχεται από παραφθορά του αρχαίου ελληνικού ρήματος όζω (=μυρίζω) ή (ακόμα πιο ακραίο) από το «ου ζω» (=δεν ζω - χωρίς ούζο δηλαδή!). Εγκυρότερες πηγές δείχνουν ότι η ονομασία του προέρχεται από την τουρκική λέξη üzüm, που σημαίνει «τσαμπί σταφύλι» και «αφέψημα από σταφίδες». H ονομασία «ούζο» είναι από το 1989 κατοχυρωμένη ως ελληνική.

Εν τη γενέσει του ...

Για να γίνει το ούζο πρέπει να υπάρχει καθαρή αλκοόλη, δηλαδή οινόπνευμα. Βράζει μαζί με νερό και τα απαραίτητα αρωματικά φυτά, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται ο γλυκάνισος. Η απόσταξη μας δίνει το ούζο. Η πρώτη ύλη όμως της αλκοόλης σπάνια είναι πλέον το κρασί. Στη συνηθέστερη των περιπτώσεων είναι παραπροϊόντα της βιομηχανίας ζάχαρης, όπως η μελάσα. Συνήθως είναι μόνο σε μικρό ποσοστό προϊόν απόσταξης σταφυλιών και, σύμφωνα με τη νομοθεσία, το ποσοστό αυτό πρέπει να είναι τουλάχιστον 20%. Ωστόσο παράγεται και ούζο που είναι προϊόν απόσταξης και σε μεγαλύτερα ποσοστά. Τόποι με μακροχρόνια παράδοση στην παρασκευή ούζου είναι ο Τίρναβος, η Λέσβος και η Καλαμάτα.

Στο ποτήρι ...

Οι περισσότεροι το πίνουμε με παγάκια! Οι Μυτηλινιοί, ως ειδήμονες, υποστηρίζουν ότι το παγάκι αλλοιώνει τη σύστασή του και το προτιμούν με κρύο νερό. Μια λεπτομέρεια που είναι καλό να γνωρίζουμε για την αποφυγή δημιουργίας κρυστάλλων είναι να προσθέτουμε πρώτα το νερό και στη συνέχεια τον πάγο. Το θόλωμα που προκύπτει από την προσθήκη νερού οφείλεται στο κύριο αρωματικό στοιχείο, την ανηθόλη, που παύει να είναι «αόρατη» όταν το νερό αραιώσει το ούζο. Παραδοσιακά πίνεται γουλιά γουλιά μαζί με τους μεζέδες του. Αυτοί κάνουν πιο ήπια την επίδραση του οινοπνεύματος στον οργανισμό και έχουν ως σκοπό να αργοπίνεται το ούζο για πολλές ώρες χωρίς να προκαλεί μέθη.

Οι μεζέδες που «αγαπάει» ...

Το ούζο της Μακεδονίας που δεν περιέχει ζάχαρη είναι πιο ξηρό και κάνει τη συνοδεία μεζέδων πιο επιτακτική, σε αντίθεση με εκείνα της Νότιας Ελλάδας, που είναι πιο γλυκά γιατί περιέχουν ζάχαρη και πίνονται πιο εύκολα. Οι γεύσεις που συνοδεύουν το ούζο πρέπει να είναι συγκρουόμενες και επιθετικές. Ξινά με αλμυρά, γλυκά με πικρά, με το ούζο πάντα να επικρατεί ανάμεσά τους. Δοκιμάστε το με όλων των ειδών τα θαλασσινά, γυαλιστερές κυδώνια, μύδια. Με σαρδέλες παστές ή στα κάρβουνα. Με γαύρο μαρινάτο ή τηγανισμένο. Με χταπόδι στα κάρβουνα, τηγανητές μελιτζάνες και κολοκυθάκια βουτηγμένα σε τζατζίκι, με ταραμοσαλάτα, τουρσιά και καπαρόφυλλα. Επίσης, με πιπεράτη κοπανιστή και πικάντικο κασέρι. Αλλά και μια ντομάτα να κόψετε με ένα αγγούρι και μπόλικες ελιές, έχετε τον καλύτερο μεζέ!

Πιάτσες για ούζο ...

Πειραϊκή: Σε ένα από τα ομορφότερα και αυθεντικότερα σημεία της Αθήνας, πάνω στη θάλασσα, στον Πειραιά.

Πλατεία Καισαριανής: Μια ανάσα νησιού μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Μια σειρά από ψαράδικα- ουζομάγαζα στη σειρά, με όλους τους μεζέδες που «ζητάει» το ούζο.

Κερατσίνι: Φρέσκα ψάρια από την ιχθυόσκαλα σε μια σειρά από παραταγμένα ουζάδικα κοντά στην παραλία. Στέκι για τους κατοίκους των κοντινών περιοχών, όσο και άλλων από όλη την Αθήνα.

Μοναστηράκι-Ψυρρή: Στο Μοναστηράκι στα ουζάδικα δίπλα στις γραμμές του τρένου ή στου Ψυρρή με τα άπειρα ουζερί και μεζεδοπωλεία. Αποφύγετε τα «δήθεν» μαγαζιά με τη ζωντανή λαϊκή μουσική από το πρωί. Το ούζο θέλει αυθεντικές καταστάσεις!

Αιγάλεω: Η οδός Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι γνωστή για τα ουζάδικα και τα γαριδάδικα. Μπορεί να χρειαστεί ακόμη και να περιμένετε για να βρείτε τραπέζι.

Χαϊδάρι: Η οδός Καραϊσκάκη είναι γεμάτη μεζεδοπωλεία και ουζερί με θαλασσινούς μεζέδες για ούζο.

Υπογραφή "Της Ντένης Καλλιβωκά"

******************************************************************************

* Θα Ψάχνουμε Έλληνα Παίκτη Με Το... Κιάλι

Θεωρείτε ότι υπάρχουν Έλληνες παίκτες που μπορούν να παίξουν σε μεγάλες ομάδες;

Μόνο στην Τούμπα φαίνεται να υπάρχει εμπιστοσύνη στο εγχώριο ποδοσφαιρικό δυναμικό.

Φαινόμενο συνηθισμένο τα τελευταία χρόνια: οι ελληνικοί σύλλογοι να αναζητούν εκτός συνόρων τους ήρωες τους και… «μεσσίες». Στις ξένες αγορές. Εκεί όπου πιστεύουν πως μπορούν να ανακαλύψουν «ποδοσφαιρικά διαμάντια». Ο αφελληνισμός συνεχίζεται… Λοιπόν… Λίγοι έως… ελάχιστοι θα είναι οι Έλληνες παίκτες στη βασική ενδεκάδα του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ φέτος. Το ίδιο και στον Άρη, ενώ στον ΠΑΟ η υπέρ των Ελλήνων αναλογία εύκολα μπορεί να αλλάξει στην πορεία. Εξαίρεση από τους πέντε μεγάλους του ποδοσφαίρου ο ΠΑΟΚ, που διατηρεί προς το παρόν την ελληνικότητα στο βασικό του σχήμα.

Ολυμπιακός: Μετά την απόκτηση του Λεονέλ Νούνιες έφτασε στους δέκα ο αριθμός των ξένων που έχει στο ρόστερ του. Και αναμένεται συνέχεια βέβαια. Οι «ερυθρόλευκοι» κινούνται στην ξένη αγορά προκειμένου να βρουν παίκτες να καλύψουν κενά στα μετόπισθεν και στη μεσαία γραμμή τους. Αυτή τη στιγμή τρεις μόνο θέσεις στη βασική ενδεκάδα καταλαμβάνονται από Έλληνες παίκτες.

ΑΕΚ: Τρεις είναι οι θέσεις που… χωρούν Έλληνες παίκτες στη βασική ενδεκάδα της ΑΕΚ αυτή τη στιγμή. Η ΑΕΚ θα στηριχθεί σε ξένους παίκτες –πάντα σε ό,τι αφορά τις επιλογές «πρώτης γραμμής». Ο αριθμός πάντως μπορεί να αλλάξει στην πορεία. Και να μεγαλώσει ελαφρώς υπέρ των Ελλήνων. Όπως στην περίπτωση που (βρει ομάδα και) φύγει ο Σορεντίνο και τον αντικαταστήσει ο Σηφάκης.

Παναθηναϊκός: Επτά θέσεις στην ενδεκάδα «ανήκουν» σε Έλληνες παίκτες. Ο αριθμός όμως θα αλλάξει. Και η πλάστιγγα θα γείρει προς την πλευρά των ξένων όταν οι «πράσινοι» ολοκληρώσουν τις μεταγραφές τους. Μονομιάς το σχήμα -και η ενδεκάδα- διαφοροποιούνται στον Παναθηναϊκό: Πολωνός (Μάλαρτζ) ο τερματοφύλακας. Σουηδός (Νίλσον) ο δεξιός μπακ. Νοτιοαφρικανός (Μόρις) ο τελευταίος στην άμυνα, με ξένο παρτενέρ να διεκδικεί τη θέση του Γκούμα. Ξένο αμυντικό χαφ (δίπλα στον Τζιόλη) και μέσος (να διεκδικεί τη θέση του Λεοντίου). Και, τέλος, Αυστριακός (Ίβανσιτς) στην αριστερή πτέρυγα.

Άρης: Πέντε ξένους και έναν Έλληνα παίκτη έχουν αποκτήσει στον Άρη, όπου συνεχίζουν με την ίδια φιλοσοφία με πέρυσι. Δείχνοντας εμπιστοσύνη δηλαδή σε Λατίνους (Βραζιλιάνους ή Ισπανούς) ποδοσφαιριστές. Οι «κίτρινοι» ψάχνουν πλέον έναν κεντρικό αμυντικό (ο οποίος πιθανότατα θα είναι Ισπανός), ενώ με μια ακόμη προσθήκη στην επίθεση θα έχουν κλείσει τις μεταγραφές τους πολύ νωρίς.

ΠΑΟΚ: Εξαίρεση στον… αφελληνισμό. Στην Τούμπα όλοι είναι σε αναμονή και βέβαια ο Ζαγοράκης δεν βιάζεται... Ήδη πάντως η προηγούμενη διοίκηση προχώρησε στην απόκτηση δύο Βραζιλιάνων (Μπαϊάνο και Άλαν) και στην πορεία θα… προκύψουν κάποιοι ακόμη ξένοι. Το ρόστερ του πάντως όσον αφορά τους Έλληνες θα ενισχυθεί, καθώς επιστρέφει ο Βρύζας για να κλείσει την καριέρα του.

Υπογραφή "Του Βαγγέλη Μελέκογλου"

******************************************************************************

* Αναμονή

Χαζεύοντας τον καταγάλανο Αττικό ουρανό και περιμένοντας το επόμενο επαγγελματικό μου ραντεβού, ξεφύλλιζα τα e-mail της προηγούμενης εβδομάδας, μέχρι που την προσοχή μου τράβηξε ένα…………

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1970

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ώτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλο και μάθαμε να το ξεπερνάμε. Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι. Δεν είχαμε Playstation, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Internet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας instant messages ή e-mail. Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

Υπογραφή "Ο Τάσος"

******************************************************************************