* Αγγλόφωνοι Τούρκοι

ΑΓΓΛΟΦΩΝΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ

(Double Click To Enlarge)

Ό,τι κι αν πούμε, ότι ο κρατικός μηχανισμός μας δεν αφήνει την κοινωνία να προχωρήσει, ότι τα ντόπια κόμματα παρασιτούν εγκληματικά σε βάρος του μέλλοντος, ότι η θεσμική μας θωράκιση έχει παραλυτική επίδραση κ.λπ., το γεγονός είναι ένα: χάνουμε συνεχώς ύψος, ταχύτητα και προοπτική. Κατά παράδοση, η απαισιοδοξία μας τροφοδοτούνται από συγκρίσεις που γίνονται με ευρωπαϊκές χώρες, οπότε η αρνητική διαπίστωση φοδραριζόταν με το ευνόητο επιχείρημα της άνισης σύγκρισης. Ιδού, όμως, που τα «κακά» μαντάτα έρχονται από τη γειτονική μας Τουρκία. Τα ντόπια τσακάλια του προοδευτισμού απορρίπτουν πάσα ιδέα για ιδιωτικά πανεπιστήμια εν ονόματι της δωρεάν παιδείας και φρικαλέας απαιδευσίας.

Στην απέναντι όχθη, όμως, οι καθυστερημένοι μωαμεθανοί σκέπτονται «αγγλικά». Στην Ινστανμπούλ και στην Άγκυρα ανθίζουν κάτι περίεργα εξωτικά φυτά που αποκαλούνται «ιδιωτικά πανεπιστήμια». Σαμπάντζι, Μπίλκεντ, Κοτς, Μπιλγκί, είναι αποκτήματα των τελευταίων δεκαετιών, χρηματοδοτούνται από μεγάλους επιχειρηματίες, έχουν χιλιάδες φοιτητές από δεκάδες ξένες χώρες και εκπαιδευτικό προσωπικό κατά πλειοψηφία ξενόφερτο. Τα σχόλια περιττεύουν; Όχι ακριβώς. Χώρα λογιοτάτων αλλά όχι πεπαιδευμένων, η Ελλάδα εννοείται ότι είχε προβάδισμα στον χώρο των γραμμάτων. Πλην όμως, ο λογιοτατισμός γεννά φανατισμό, ο φανατισμός μισαλλοδοξία και η μισαλλοδοξία καθυστέρηση. Δεν θα αργήσει η στιγμή που θα φέρουμε Τούρκους για να οργανώσουν την εκπαίδευση μας.

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Κλειστόν Λόγω ... Έργων

ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΛΟΓΩ ... ΕΡΓΩΝ

Δεν μπορείς να περάσεις κατώφλι σπιτιού, καφενείου, μπαρ χωρίς παρευθύς να ακούσεις το μυστικό: Ρε μαλάκα, κάτι ετοιμάζεται· η νέα μεταπολίτευση είναι στα σκαριά. Ο δικομματισμός δεν αντέχει! Και τώρα που λάβαμε το μήνυμα τι κάνουμε; Πράγματι, στον φιλελεύθερο χώρο ακούγεται ο αχός από υπερφιλόδοξες επιχειρηματικές δυνάμεις που, μολονότι παρεμποδίζονται από τον παλαιό-κομματισμό, έχουν μοντέρνο μπούσουλα και αναζητούν ανοιχτούς δρόμους. Από την άλλη, στο πεδίο της σοσιαλδημοκρατίας που μονίμως εκσυγχρονίζεται, οι ανασχηματισμοί αλληθωρίζουν προς το βρετανικό μοντέλο και βαπτίζουν την κρίση «βήματα προς τα εμπρός». Οι δύο μεγάλες παρατάξεις με άλλα λόγια ξεθύμαναν, δεν αντέχουν τον εαυτό τους, ενώ στην άλλη πλευρά τα μικρά κόμματα, από κομματάκια που ήταν, κερδίζουν διαρκώς μπόι, οι μονάδες τους επιδεικνύουν σθένος και μάλιστα πολιτικό ήθος. Αλαβάνος και Καρατζαφέρης μοιάζουν καινούργιοι σε σύγκριση με τις τυπολογίες της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Στο μεταξύ, πάντως, ο κομματικός μηχανισμός που κρατάει το τιμόνι του κράτους θυμίζει σπίτι που δέχεται σεισμική επίθεση.

Η κατάρρευση θα είναι το φυσικό επακόλουθο, κυβέρνηση και αντιπολίτευση αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα, η μία κοιτάζει την άλλη και το μόνο που διαπιστώνουν είναι τα χάλια τους. Όσοι στοιχηματίζουν ότι το «νέο» που έρχεται θα πλαστογραφηθεί, πιθανώς να μην πέσουν στον κουβά. Η Μαριορή έχει μεγάλη πείρα.

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Φρέσκια Δύναμη

ΦΡΕΣΚΙΑ ΔΥΝΑΜΗ

Όποιος στήνει νέο εκδοτικό πρέπει να είναι είτε τρελός είτε δουλευταράς. Οι εκδόσεις Τόπος έκαναν προσφάτως την εμφάνιση τους με μια πλειάδα βιβλίων που ακόμα κι από τα εξώφυλλα θέλουν να πείσουν τον αναγνώστη (και τον αγοραστή) ότι τον αναμένουν θετικές εκπλήξεις. Τα βιβλία είναι καλαίσθητα, τσίφτικα, νοικοκυρεμένα, η περιβολή τους θυμίζει το «ως ωραίος προς ωραία», οπότε ο γάμος του αναγνώστη με την ανάγνωση εγγυάται καλό μέλλον. Η τριλογία του Βασιλικού σε οριστική μορφή αποτελεί σωστή κίνηση, όπως και «Ο Τελευταίος Σταθμός» του Τζέϊ Παρίνι και το «Θα Φτύσω Στους Τάφους Σας» του Μπορίς Βιάν. Ευχόμαστε σθένος και καλά μυαλά στον εμψυχωτή Άρη Μαραγκόπουλο.

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Η Άνιση Κατανομή

Η ΑΝΙΣΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ

Εκτός από πτωχοαλαζόνες, είμαστε και πτωχοπλούσιοι. Αφήνοντας κατά μέρος τους δικηγορίσκους των κομμάτων και τις υπενοικιασμένες συνειδήσεις, βάσει των στατιστικών, με 21.000 ευρώ κατά κεφαλήν εισόδημα, είμαστε δικαιωματικά (!) μια από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο. Με τη διαφορά ότι ο εθνικός Θεός δεν ξέρει καλή διαίρεση. Χονδρικά, το 20% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, το 60% μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ενώ το (καμάρι μας) 20%σπάζει εξακολουθητικά όλα τα ρεκόρ ευδαιμονίας και ευημερίας. Τρεις είναι οι λαοί που ζούνε σε αυτή τη χώρα; Ένας βέβαια, αλλά με τρία πρόσωπα.

Η άνιση κατανομή συναρτάται με τη χαώδη απόσταση ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο. Η κοινωνική υποδομή, που μόνο με πολιτικές πρωτοβουλίες μπορεί να διασφαλιστεί, απουσιάζει διότι οι κυβερνήσεις (βραχύβιες και ανασφαλείς) τοκίζουν τις αποφάσεις τους στο μικροπρόθεσμο και ουδέποτε στο μακροπρόθεσμο. Ο Έλλην πλέον κάνει τις σπουδές του στο εξωτερικό· γυρεύει νοσηλεία στα ξένα ιατρικά κέντρα· προτιμά να νοιώθει αδικημένος Ευρωπαίος, παρά προνομιούχος ντόπιος. Είναι ζήτημα κόνσεπτ! Ούτε είναι συμπτωματικό ότι η δημόσια σφαίρα κατακλύζεται από σχεδιασμούς υπέρ των αδύναμων τάξεων. Η απολιτικοποίηση συμπλέει με ψευδό-πολιτικοποίηση εκ των άνω. Λαϊκό κόμμα δεν υφίσταται, εκτός πια κι αν εμφανιστεί κανένας μειονοτικός συνδυασμός. Για να κάνει τι;

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Επιχείρηση "Καρφίτσα"

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ "ΚΑΡΦΙΤΣΑ"

Οι γυναικείες συντροφιές το έχουν το προτέρημα: διηγούνται καλά. Όταν, μάλιστα, στρίψει η κουβέντα προς τα ατυχήματα του δρόμου (επιδειξιομανείς, τσαντάκηδες, εφαψίες, καρφίτσες), η πόλη αποκτά τον ιστορικό της. Η συνάντηση με αυτούς που εκθέτουν τη μαλαπέρδα τους σε κοινή θέα έχει το στοιχείο του εξαίφνης. Από χαμηλές βεράντες του πρώτου ορόφου, σε τυφλά σημεία των δρόμων, πίσω από αυτοκίνητα, η αφηρημένη Αθηναία καλείται απροειδοποίητα να γίνει σεξολόγος. Δεν μας τυχαίνει και κανένα ομορφόπαιδο! Φρίκη, ρε παιδιά! Τα ξαδέλφια τους, οι εφαψίες, δουλεύουν κυρίως στα τρένα και στα λεωφορεία. Σε εξόδους και εισόδους. Οι μεγάλοι χώροι δεν τους ευνοούν. Όσο για τους τσαντάκηδες, που δεν δείχνουν αλλά «αρπάζουν», ο γυναικείος πληθυσμός τους τρέμει. Κυρίως γιατί χρησιμοποιούν ξυραφοειδή αντικείμενα και να επιτίθενται πεζοί, αλλά και πάνω σε μηχανές. Αν προσέξει κανείς, θα δει ότι η διαβάτισσα πλέον έχει την τσάντα της περασμένη λοξά, από τον ώμο προς τη μέση. Αλλά κι αυτό δεν σώζει. Πολλές δεσποινίδες τις έσυραν στον δρόμο και τις χτύπησαν άγρια. Η δε καρφίτσα είναι τελευταία ανακάλυψη. Όπως μιλούν στο κινητό τους, περνάει κάποιος δίπλα και τις κεντά με μία καρφίτσα, όσο χρειάζεται για να αιφνιδιαστούν και να πέσει κάτω το κινητό. Ο καρφίτσας περνάει και φεύγει, αλλά ο συνεργάτης που ακολουθεί σπεύδει στη στιγμή, αρπάζει το κινητό και το σκάει.

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Φρι Πρες

ΦΡΙ ΠΡΕΣ

Εφημερίδες, έντυπα, περιοδικά, παραπεριοδικά κυκλοφορούν πλέον δωρεάν και οι Αθηναίοι το ξανάριξαν στο διάβασμα. Ακόμα και η Εκκλησία έσπευσε να επωφεληθεί· παρότι ακαινοτόμητη η ίδια, δεν μένει αδιάφορη σε παρόμοιες καινοτομίες. Η διαφορά του δωρεάν εντύπου από τα έντυπα του περιπτέρου δεν αφορά μόνο το αντίτιμο. Εφόσον στα επιτελεία τους κυριαρχούν οι νέοι, αρχίζει να ακούγεται μια φωνή διαφορετική, να εμφανίζεται μια πρωτεύουσα πιο πραγματική, δρόμοι, κέντρα, περιθώρια, ντυσίματα και μουσικές σχολιάζονται πιο αρμόδια. Αν υπάρχει παλμός της πόλης, εκεί τον αφουγκράζεται κανείς, και όχι στις παραδοσιακές εφημεριδάρες που δεν τις φέρνεις στο σπίτι, αλλά τις «αδειάζεις» σαν καρότσα.

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Συνέδρια

ΣΥΝΕΔΡΙΑ

Όποτε προκηρύσσεται κάποιος διεθνής διαγωνισμός για αθλητικούς αγώνες, για επιστημονικά συνέδρια, για μίτιγκ φιλίας και ανίας, η χώρα μας είναι πάντα πρώτη. Και μάλιστα, αν της ανατεθεί η διοργάνωση, το γιορτάζει πετώντας τη σκούφια της, λες και της έπεσε το λαχείο. Δοθέντος ότι παρόμοιες πρωτοβουλίες κοστίζουν, πως εξηγείται η τόση προθυμία; Όπως πάντα, πρόκειται για πολιτιστική στάχτη στα μάτια. Αφού δεν έχουμε να επιδείξουμε προόδους στην επιστημονική έρευνα, συγκαλούμε παρασυνέδρια, για ξεκάρφωμα όπως λένε. Ποια είναι η σχέση ΜΜΕ και λογοτεχνίας; Πώς ο αρχαίος πολιτισμός επηρεάζει το σημερινό συνειδέναι; Ποια είναι τα προβλήματα των μεταναστών; Πρόκειται για βαθυστόχαστες σούπες που όχι μόνο δεν καταγγέλλονται, αλλά προβάλλονται ως μεγάλα βήματα προς τα εμπρός.

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Οι Πειρασμοί Της Εξουσίας

ΟΙ ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Η ανάθεση κάθε υψηλού πόστου αργά ή γρήγορα προκαλεί κρίση συνειδήσεως στον τυχερό-άτυχο που αναλαμβάνει τα ηνία. Από αυτό δεν γλιτώνει κανείς.

Η «έξοδος» από τον στενό ιδιωτικό βίο και η αιφνίδια προαγωγή σε κάποια επίζηλη θέση –πράγμα που συνεπάγεται προβολή, αναβάθμιση της προσωπικότητας, ριζική αναθεώρηση του ιδιωτικού χρόνου και των ευθυνών- επιφέρουν σκάνδαλα και δράματα στις ζωές των πολιτικών.

Διαφορετικά δεν γίνεται. Άλλωστε αυτό δεικνύει και η διεθνής εμπειρία. Κάθε ανάληψη θέσης συνεπάγεται και μία παγίδα που στήνει ο ίδιος ο πολιτικός στον εαυτό του.

Είναι ικανός να αντέξει; Διαθέτει την ιδιοσυγκρασιακή ποιότητα να αντεπεξέλθει στις δοκιμασίες και να διατηρήσει την ακεραιότητα του;

Ή μήπως μπαίνει στα βαθιά με την γνωστή σκέψη ότι «επιτέλους, ήρθε και η δική του ώρα;» Η «διαφθορά» (έννοια με μεγάλη ουρά…) απέβη συνώνυμη με την ζωή των υψηλόβαθμων κάθε λογής.

Παραιτήσεις, καταγγελίες, ύποπτοι νεποτισμοί, φέρνουν κάθε τόσο στο προσκήνιο ανθρώπους που δεν άντεξαν στον πειρασμό. Μόλις ανακοινώθηκε η απόπειρα αυτοκτονίας του παραιτηθέντος γενικού γραμματέα Πολιτισμού, ούτε συμπάθεια δεν προλάβαμε να νιώσουμε για τον άνθρωπο, διότι παρευθύς κυκλοφόρησαν και οι φήμες για «σεξ, χρήματα και βιντεοταινίες».

Το κοστούμι είναι κομμένο από τα πριν· αργά ή γρήγορα, όλους τους περιμένουν να ενδώσουν….

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Ποιά Αριστερά;

ΠΟΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

Η κρίση που σοβεί μέσα στους κόλπους του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μπορεί να μην είναι εισαγωγής, συναρτάται πάντως με την περίπτωση Σαρκοζί, με τις σκανδιναβικές δημοκρατίες, τη συγκυβέρνηση της Μέργκελ, την ιταλική περίπτωση, την αποχώρηση του Μπλέρ. Η ευρωπαϊκή αριστερά δεν αρνείται πια τον γάμο της με τον καπιταλισμό, μόνο που θέτει όρους. Ως εκ τούτου, σηκώνει το μπαϊράκι του «ριζοσπαστισμού». Μικρή λέξη για τόσο μεγάλη κρίση. Ο Λένιν έλεγε ότι με πορδές δεν γίνεται τίποτα. Τι παρηγοριά να βρουν οι λαϊκές τάξεις και η επιτεινόμενη ένδεια σε μιαν Αριστερά που δεν τολμά καν να αντιμετωπίσει τη σαρωτική προέλαση της αγοράς; Το δίλημμα πια τίθεται είτε σε όρους αυτομολίας, αλά Σαρκοζί, είτε ως αδιάλλακτη ομφαλοσκοπία. Αφού η πραγματικότητα δεν μας δέχεται, προτιμούμε τις παλιές ιδέες.

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Ηθική Για Τους 'Αλλους

ΗΘΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

Το έλεγαν και το ξανάλεγαν οι παλιοί νομοθέτες· ο νόμος και η ηθική είναι απαραίτητα συστήματα για την κοινωνία, αρκεί μόνο να δεσμεύουν τους άλλους και όχι εμάς. Με ηθικό και νομοταγή συνάνθρωπο μπορεί κανείς να παρανομεί εν κρυπτώ και να ευδαιμονεί δοξάζοντας. Το διαπιστώνουμε καθημερινά με τα λογής λογής «Ζωνιανά» που έχουν ζώσει το ελληνικό κρατίδιο. Όπου δημόσια υπηρεσία και μαφία, όπου θώκος και υποκοσμική συνοδεία, όπου δικαστήριο και δεκαστική αδυναμία. Η κοινωνία βολεύεται πλέον διά της διευρυμένης παραβατικότητας, η οποία διαμορφώνει εθιμικό κρέντο. Η μεγάλη χορωδία κατηγόρων και υπερασπιστών το αποδεικνύει. Η γλώσσα τους είναι ψαλιδισμένη – σαν του φιδιού.

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Η Γκραικολίγκα

Η ΓΚΡΑΙΚΟΛΙΓΚΑ

Κάτι καλό ψήνεται στο ντόπιο πρωτάθλημα, κυρίως χάρη στην πολυκέφαλη παρουσία Νοτιαμερικανών παικτών και στη έλευση μερικών καλών προπονητών: Μπάγιεβιτς, Λίνεν, Όγιος, Πεσέϊρο, Φερέρ, Κάμπος. Το χαρακτηριστικό είναι ότι οι «μικρές» ομάδες ξεθάρρεψαν και σπάνε τα μούτρα των «μεγάλων», απλά και καθαρά. Ειδικά ο Πανιώνιος, ο Άρης και η Τρίπολη (μπουσουλάει το μωρό …) δείχνουν ότι η καλή αρχή θα έχει καλύτερη συνέχεια. Το γεγονός πως ο Λεμονής επικαλείται για δεύτερη φορά το «ακούρευτο χόρτο» προδίδει αμηχανία μπροστά στον δυναμισμό της επαρχίας. Ο Πεσέϊρο αποδεικνύει από ματς σε ματς ότι δεν είναι ο μπουνταλάς που νομίσαμε. όσο για τον Φερέρ, πικραίνεται υπερβολικά όταν χάνει. Το πρωτάθλημα δεν προ-ανήκει πλέον σε κανένα, πράγμα σπουδαίο για όλο τον φίλαθλο κόσμο.

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Το Σωστό Κόμμα

ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΚΟΜΜΑ

Για να περνάει η ώρα, όλο και κάποιος βλοσυρός νους κρούει τον κώδωνα καταγγέλλοντας την τηλεόραση. Πολιτικά και άλλα σίριαλ, κουλτουροκατιναριό, διαφημίσεις και κόντρα διαφημίσεις, ροζ σαχλαμάρες και τα λοιπά.

Πού οδεύομεν; Αν κάτσει και το αναλογιστεί ο μέσος πολίτης, στα δέκα πράγματα που μαθαίνει, τα οκτώ τα έχει πληροφορηθεί από την τηλεόραση. Άρα, γιατί τα βάζουμε με αυτό το φτηνό λαϊκό φροντιστήριο που είναι ημερήσιο αλλά και διανυκτερεύον σχολείο, πλήρης αγορά θεάματος με πολιτική, κοινωνικά, κινηματογράφο, αθλητικά, πορνό;

Η αποφασιστική άρνηση θα ήταν να καταργηθεί το τηλεκοντρόλ, δηλαδή να αλλάξει ριζικά ο καθημερινός βίος –ενταύθα και παγκοσμίως- μήπως και η Τήλε-αλλοτρίωση βρει επιτέλους ρόζο και σταματήσει! Τα έχουν αυτά οι μεγάλες προσδοκίες. Η πεποίθηση ότι ο άνθρωπος είναι άξιος για ακέραιες αξίες, για υπερβατικές συμπεριφορές, ικανός δηλαδή να αποτάσσει τον υπνοβάτη εαυτό του, αποτελεί κλήρα ενός μακρινού παρελθόντος που οδήγησε στα σημερινά δεδομένα. Η αφύπνιση ουδέποτε ίσχυσε.

Οι κοινωνίες είχαν ανέκαθεν ανάγκη από ναρκωτικά, θεάματα, έμμεσες διαβουκολήσεις, διάφορες τσαλαβούτες με κοινό παρανομαστή το «άντε να περάσει η μέρα». Ασφαλώς, η τηλοψία υπερέβη κάθε προηγούμενο. Τα θινκ τανκ του κοινωνικού ελέγχου έχουν κάνει διάνα. Η παγκόσμια κοινωνία ανήκει σε ένα κόμμα – το τηλεοπτικό. Όσοι διαφωνούν πιάνονται αδιάβαστοι.

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Εκπορνευμένη Πελατεία

ΕΚΠΟΡΝΕΥΜΕΝΗ ΠΕΛΑΤΕΙΑ

Αν εξαιρέσουμε τον ποινικό κώδικα της Σουηδίας, όπου ο «πελάτης» θεωρείται αυτουργός βίας, απλά και μόνο επειδή επισκέπτεται τις πόρνες, απανταχού του κόσμου ο ανδρικός πληθυσμός δεν ενοχοποιείται επειδή εφαρμόζει τον στίχο «στα Λαδάδικα πουλάν’ αυτό που θες».

Ο άνδρας είναι πολεμιστής, ανώτερος, έχει επείγουσες ανάγκες, άρα θα πρέπει να τον αναμένουν οίκοι και γυναίκες «ανοχής». Μάλιστα, οι θεωρητικοί δεν χάνουν την ευκαιρία να μεμφθούν τον φεμινισμό για τη σημερινή κατάσταση.

Νέοι και ενήλικες πηγαίνουν με τις πόρνες διότι «αναγκάζονται» από τον εξουσιαστικό φεμινισμό, ο οποίος διέλυσε τις παραδοσιακές σχέσεις ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα. Άρα, προτιμότερη η οικονομικό-σαρκική συναλλαγή, παρά οι εγκεφαλικές σχέσεις που αναστέλλουν τη σεξουαλικότητα!

Πιο σοβαροί αναλυτές ταυτίζουν τις επισκέψεις στα «κορίτσια» με την αποφυγή της πιθανής απόρριψης. «Είναι ωραίο να διαλέγεις σαν φεουδάρχης, να είσαι απόλυτα βέβαιος για το αποτέλεσμα».

Ο σεξουαλικός τουρισμός, από την άλλη, που τροφοδοτείται με δελεαστικές πληροφορίες από το Διαδίκτυο, στέλνει πολλούς Ευρωπαίους στη Νοτιανατολική Ασία, όπου σοβεί ένας σεξουαλικός παράδεισος, μακριά από απαγορεύσεις και προκαταλήψεις. «Στην Ταϊλάνδη νοίκιασα γυναίκα για μια βδομάδα. Δεν έμπαινε θέμα επιλογής, είχα σκλάβα μάλλον, παρά γυναίκα…». Όσο για τις πόρνες, απαντούν: «Οι πελάτες είναι σκατά… Δεν ξέρουν ούτε που κατοικεί ο ερωτισμός».

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Χωρίς Σηματοδότες

ΧΩΡΙΣ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΣ

Σε μια μικρή πόλη της Γερμανίας οι Αρχές έθεσαν σε εφαρμογή ένα πρωτοφανές (τουλάχιστον για μας) σχέδιο. Αφαίρεσαν από τους δρόμους τα φανάρια, τα σήματα της Τροχαίας, κάθε υπόμνηση πειθαρχίας και ευ οδηγείν και εμπιστεύθηκαν την κυκλοφορία στους ίδιους τους κυκλοφορούντες.

Εσείς οδηγείτε ή περνάτε πεζοί, εσείς πρέπει να αναλάβετε την ευθύνη. Σε αντίθεση με εμάς, δηλαδή, που πασχίζουμε με σκληρές ποινές να νουθετήσουμε τους άτακτους οδηγούς, οι Γερμανοί καταργούν τις ποινές, την ίδια την Τροχαία και επικαλούνται τα μαθήματα του Καντ: Σκέψου τι θα γινόταν αν όλοι έπρατταν σαν κι εσένα.

Η ποινή, όπως ξέρουμε, επιβάλλεται αλλά ουδέποτε νουθετεί. Ο φόβος δεν φυλάει πάντα τα έρμα. Αν η ποινή νουθετούσε, τότε η θανατική ποινή θα απέτρεπε όλους τους φονιάδες. Τι δέον γενέσθαι, λοιπόν; Το ιδεώδες είναι ένας πολίτης που έχει εγκολπωθεί τα νομοθετήματα, που έχει γίνει παράδειγμα προς μίμηση, οπότε με την ίδια του την ζωή αφήνει άνεργους δικηγόρους και δικαστές.

Η υπερνομοθέτηση, όπως ισχύει σ’ εμάς, όχι μόνο δεν βάζει στον ίσιο δρόμο, αλλά καθιστά την παράβαση σπορ. Αφού τα πάντα ποινικοποιούνται, τότε η παράβαση είναι σύμφυτη με τη ζωή. Όποιος υπακούει μάλλον είναι κορόιδο. Ίσως είμαστε και η μόνη γλώσσα που το αρχαίο «αγαθός» το λέμε για να δηλώσουμε τον χαζό.

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Το Κόμμα Της Αποχής

ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΧΗΣ

... ΨΗΦΙΣΤΕ (Εσείς κρατάτε ... την Ατομική Βόμβα)!!!

Δικαιολογημένα η ψήφος –«λειασμένο λιθάρι» σημαίνει η λέξη («Ατομική Βόμβα» κατ’ εμέ-Αντιγραφέας-)- προσέλαβε το θρυλικό νόημα που γνωρίζουμε· οι πολιτείες και οι κοινωνίες ήταν πάντα πολυκέφαλες. Παρ’ ότι ζούσαν μέσα σε ατέρμονες διαφορές και αντιθέσεις, οι πολλές κεφαλές όφειλαν να αναζητήσουν το έν, τη μία βούληση που θα αποφάσιζε κοινή συναινέσει και θα αντιπροσώπευε το διάσπαρτο κοινωνικό σώμα. Κατά κανόνα το έν επιβαλλόταν δυναστικά. Ελέω δυνάμεως, Θεού ή ξίφους. Αλλά στον ελληνικό κόσμο οι υδρίες με τα λειασμένα λιθάρια ή όστρακα έστρεψαν την πολιτική συμπεριφορά των κοινωνιών προς την κατεύθυνση που θα οδηγούνταν η ανθρωπότητα με τους αιώνες. Το ψηφοδέλτιο, με άλλα λόγια, δεν είναι περιφρονημένο παλιόχαρτο· τα πρόσωπα των υποψηφίων που αναγράφονται μπορεί να είναι λειψοβαρή ή ασήμαντα, αλλά το ίδιο το χαρτί έχει μεγάλη ιστορία, κατά μία έννοια αποτελεί τα άγια των αγίων της πολιτικής εκκλησίας (από το «εκκαλώ τους πολίτες, συγκαλώ»). Εκλέγω σημαίνει ότι μετέχω στην εξουσία, είμαι συμμέτοχος και εν τέλει συνυπεύθυνος για τις πολιτικές αποφάσεις που θα προκύψουν. Ούτε λίγο ούτε πολύ, δηλαδή, με μια απλή κίνηση, προβιβάζομαι δραματικά σε πολυδύναμο μόριο του τελικού σώματος που θα κυβερνήσει την πολιτεία («Ατομική Βόμβα» κατ’ εμέ-Αντιγραφέας-). Άρα, η πράξη της αποχής, η μη συμμετοχή στα κοινά, ευνόητο ήταν να αποκαλείται «ιδιωτεία», ήτοι βλακεία.

Μία από τις σημερινές απορίες, λοιπόν, αφορά το γιατί η ιδιωτεία –η άρνηση της ψήφου, η απομάκρυνση από τα κοινά- προοδεύει καλπάζοντας και πληθαίνει απειλητικά μέσα στους κόλπους των κατάκοπων μαζικών δημοκρατιών. Είναι σημάδι παρακμής της πολιτικής; Σύμπτωμα αποσύνθεσης; Μήπως ο πανταχόθεν πριμοδοτούμενος ατομικισμός φέρνει αυτοΰπνωση και πολιτική ανορεξία; Στα δικά μας δεδομένα τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει. Πολιτεία με ιστορία μικρότερη των δύο αιώνων η νεοελληνική, δεν έχει την πολυτέλεια του κορεσμού. Έχει, όμως, τη δυνατότητα της στρέβλωσης, της μετάλλαξης, της αηδιαστικής κατάπτωσης. Αν διατηρούνταν, ο θεσμός του οστρακισμού, πιθανότατα όλοι θα ψήφιζαν. Μόνο που το ζήτημα είναι κάτι τι πιο περίπλοκο. Δεν μιλάμε πια για πολιτικούς που είναι επικίνδυνοι για την Δημοκρατία, αλλά για μια Δημοκρατία που αποδεικνύεται επικίνδυνη για τους πολίτες. Οι μηχανισμοί της αντιπροσώπευσης, οι μεσολαβήσεις ανάμεσα στους πολίτες και τα κόμματα, οι μέθοδοι διαβουκόλησης και δημοκοπίας –καθαγιασμένες κατ’ αρχήν και κατ’ αρχάς- καθιστούν την ψήφο αποδυναμωμένο δικαίωμα και ρόλο σε παρωδία.

Προχουντικά και μεταχουντικά η ψήφος είχε όντως μεγάλη βαρύτητα. Αποχή από τις εκλογές δε νοούνταν, έστω και σαν δικαίωμα αυτοάμυνας του πολίτη. Η Δεξιά ήταν «μαύρη», η κεντρώα και αριστερή παράταξη αποτελούσαν τους οιονεί απότακτους μιας εξουσίας που είχε μόνο έναν πάτρονα, ο οποίος κάποτε θα έπρεπε να αποκεφαλιστεί. Η Αλλαγή υποσχόταν εξυγίανση, αληθινή επανάσταση που περνούσε από τις κάλπες. Μόνο που οι κάλπες –κάλπικες εκ φύσεως- δεν ανέδειξαν μόνο τη νέα δύναμη, αλλά κατάφεραν να την εκφυλίσουν. Η εισβολή του νεοφιλελευθερισμού και το κραταιό χαρτί της αγοράς αναστάτωσαν την ντόπια κοινωνία και μέσα σε τρείς δεκαετίες ήρθαν τα πάνω κάτω. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Η Δεξιά μεταλλάχθηκε σε ντροπαλή «Αριστερά» για να επιβιώσει. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν άντεξε τον εαυτό του και υπέκυψε. Όσο για την Αριστερά προσεβλήθη από τη γνωστή πολιτική ναυτία. Μάλιστα, καθώς το αδήλωτο εξουσιαστικό κέντρο της χώρας μετακόμισε λάθρα στις Βρυξέλλες, η πολιτική σκηνή μεταβλήθηκε σε απίθανο θέατρο πλαστοπροσωπίας, νεοπλουτισμού και σαδιστικής ψευδολογίας. Ο πολίτης κατέχει τις παλιές του έννοιες, μόνο που δεν αντιστοιχούν πλέον στα πράγματα. Κατά μία έννοια, μοιάζε με «τρελό» -ιδιαίτερα όταν οι δεξιοί μιλούν σαν αριστεροί και οι ακροδεξιοί σαν προλεταριακοί επαναστάτες.

Γιατί, λοιπόν, ένας στοιχειωδώς νοήμων πολίτης θα πρέπει να κατέλθει στις κάλπες; Προφανώς για να αναδείξει την πολιτική εξουσία της χώρας. Άρα, τα κόμματα θα πρέπει να είναι διακριτές οντότητες, εκπρόσωποι κοινωνικών δυνάμεων, που εκτός εξουσίας παγιδεύονται και περιθωριοποιούνται. Πλην όμως, με λίγο μυαλό που του έχουν επιτρέψει να διατηρεί, ο πολίτης βλέπει δίδυμα κόμματα εξουσίας, μαλωμένα πρωτοξάδελφα κομματάκια, και βέβαια πολυάριθμα κομματίδια που ούτε γι’ αστείο δεν μπαίνουν στη Βουλή. Δοθέντος ότι η πολιτική της χώρας είναι δεδομένη και υπαγορευμένη εκ Βρυξελλών, το μόνο που απομένει είναι έμπειροι και έντιμοι διεκπεραιωτές –είδος εν εξαφανίσει και εν δραματική ανεπάρκεια στη δική μας Βουλή. Είναι προφανές ότι δεν ψηφίζουμε πια κομματικές παρατάξεις, παρά ελίτ πολιτικών στελεχών, μια ψευτοαριστοκρατία αξιωματούχων (με το παλιό, οικτρό μηχανισμό στο παρασκήνιο), που για να εισέλθουν στη Βουλή πρέπει να απαγγείλουν ένα φρικαλέο ψευδολόγημα από τηλεοπτικού άμβωνος. Έστω και αν δεν πρόκειται για αντίπαλες «συμμορίες», όπως λένε στα καφενεία, ο πολίτης έχει το δικαίωμα να απόσχει για να περισώσει τη συνείδησή του. Να παραμείνει πολίτης και να μην καταντήσει χαυνοπολίτης. Άλλωστε, δε χάνει η Βενετιά βελόνι· η αρχή της πλειοψηφίας ισχύει ακόμα και αν πέσουν μόνο τρεις ψήφοι.

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Τα Τρία Λάθη

ΤΑ ΤΡΙΑ ΛΑΘΗ

Πανικό και κρύο πυρετό προκάλεσαν στις τάξεις των ιθυνόντων της γαλάζιας παράταξης τα «τρία λάθη» του αρχηγού τους, λάθη στα οποία υπέπεσε κατά την ντιμπεϊντοφανή εμφάνισή του προ του πανελληνίου.

Όπερ σημαίνει: α) ομολόγησε σφάλματα και παραλείψεις στην κατάσβεση των πυρκαγιών· β) αποδέχθηκε το σκάνδαλο των ομολόγων με την αποτροπιαστική για τους «επαγγελματίες» φράση ότι «μου πήρε τρία χρόνια να καταλάβω πως έπρεπε να αλλάξουν οι διοικητές των Δ.Ε.Κ.Ο.»· γ) μίλησε για «ταραξίες» στις φοιτητικές κινητοποιήσεις, επιτρέποντας στα μέλη της Αριστεράς να τον ραπίσουν. Το συμπέρασμα που συνεπάγεται από τον προκληθέντα πανικό είναι προφανές.

Ο ηγέτης –πιστός στο πλατωνικό δίδαγμα- πρέπει να λέει πάντα όμορφα ψέματα. Αν έστω και για μία στιγμή υποκύψει στο μέσα του και παραδεχθεί κάποιο σφάλμα, αυτόματα κατρακυλάει στα μάτια των οπαδών. Δηλαδή, αυτό που θα ήταν καθήκον, ηθική οφειλή, επιβεβλημένη υποχρέωση, θεωρείται παιδαριώδες σφάλμα και ερασιτεχνική παγίδα.

Το πολιτικό φρόνημα οφείλει να είναι άτεγκτο, ακραιφνώς μανιχαϊστικό και με αρραγή υποστήριξη. Όπως στην πυγμαχία, όποιος κατεβάζει την γκαρντ κινδυνεύει να δεχθεί το μοιραίο άπερκατ. Η συνέχεια διόρθωσε τα πράγματα. Από Θεσσαλονίκης, ο αρχηγός εξαπέλυσε ομοβροντία λαοπλάνων παροχών –σάμπως η κυβέρνηση να κέρδισε ξαφνικά το Λόττο- οπότε οι ινστρούκτορες του παρασκηνίου –που όποτε ακούνε την λέξη αλήθεια τραβάνε πιστόλι- ένιωσαν την καρδιά τους να επιστρέφει επιτέλους στη θέση της.

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Έξι Κι Έξι

ΕΞΙ ΚΙ ΕΞΙ

Έξι οι πολιτικοί αρχηγοί – έξι και οι τηλεοπτικοί αρχηγοί. Πόθεν αυτή η συμμετρία; Αθετώντας τα διεθνή τηλεοπτικά θέσμια που επιτρέπουν τον διάλογο και την αλληλοταπείνωση των πολιτικών, η ντόπια τηλεόραση φούρνισε σε στραβό φούρνο για να ξεφουρνίσει ίσιο τηλεοπτικό ψωμί.

Και βέβαια τα κατάφερε. Έχουν δίκιο οι καναλάρχες. Αυτοί κατέχουν το μονοπώλιο του ντόπιου δημόσιου βίου, αυτοί ρυθμίζουν το κοινό αίσθημα με οθόνες που διημερεύουν· με ποιο δικαίωμα θα τους επιβάλουν τρόπους και αρχές; Οι εφημερίδες θρηνούν, ο έντυπος Τύπος πενθεί, αλλά στην πραγματικότητα τίποτα δεν τρέχει. Είναι γνωστό ότι η τιβί κάνει κυβέρνηση καθημερινά.

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************