* Rebetika 1918-1954

Δίσκοι με Ελληνικά Ρεμπέτικα στην Τουρκία

Στη Μαρμαρίδα, σ’ ένα παλιό γραμμόφωνο ακούσαμε από το χωνί ένα τσιφτετέλι με τον τίτλο «Πρεζάκιας» με την Ρόζα Εσκενάζη, του γνωστού μαέστρου και βιολιτζή Δημήτρη Σέμση. Επίσης στη συλλογή αυτή βρήκαμε κι ακούσαμε το «Όποιος Ορφάνεψε Μικρός» του Σπύρου Περιστέρη με τον Σταύρο Παγιουμτζή και τον Στέλιο Κυρομύτη. Έπρεπε να ταξιδέψουμε στα απέναντι Μικρασιατικά παράλια για να απολαύσουμε ήχους και φωνές ελληνικές με αθάνατα ρεμπέτικα, χασάπικα και τσιφτετέλια. Κυρίως όμως θυμηθήκαμε το γραμμόφωνο με τις πλάκες των 78 στροφών, που ο ήχος από το χωνί απλώνονταν στη γειτονιά με τα χαμόσπιτα και τις παράγκες. Κιθάρα, μπουζούκι, μπαγλαμάς, αρμόνικα, βιολί, τουμπελέκι παίζουν ωραίες μελωδίες εμπνευσμένων δημιουργών.

Βρεθήκαμε στη Μαρμαρίδα με τους Λάϊονς της πόλης μας κι εκεί γνωρίσαμε τον κ. Οσμάν Οζέρ, από τη Σμύρνη, ποιητή και πρώην καλλιτεχνικό διευθυντή της τουρκικής ραδιοφωνίας. Ο άνθρωπος μας εξέπληξε με τις γνώσεις του , αλλά κυρίως με τη σπάνια συλλογή του από παλιούς ελληνικούς δίσκους με ήχους και φωνές που ακούγονται ακόμα και σήμερα στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη, στην Αγκυρα και σε πολλές τουρκικές πόλεις έως τα βάθη της Ανατολής. Από ζεϊμπέκικα και καρσιλαμάδες, μέχρι χασαποσέρβικα και μπάλλους.Ιδιαίτερα τα ελληνικά ρεμπέτικα τραγούδια σημειώνουν αυτή την περίοδο πολύ μεγάλη επιτυχία στην Τουρκία, ενώ σε οικογενειακά γλέντια και σε τοπικές μαζικές εκδηλώσεις τα τσιφτετέλια και ο χασαποσέρβικος κάνουν θραύση.

Ψάχνοντας στη συλλογή του κ. Οσμάν Οζέρ εντοπίσαμε γνωστές επιτυχίες με τη Ρόζα Εσκενάζη, την Ευταλία, τη Ρίτα Αμπατζή, τη Μαρίκα Παπαγκίκα, τη Μάγια Μελάγια και τον Γιώργο Βιδάλη. Φωνές δυνατές με προσωπικότητα και ερμηνείες λαϊκής τέχνης μοναδικές. Περίπου το 1909 ελληνικές κομπανίες δισκογραφούν στην Κωνσταντινούπολη έναντι 2 τουρκικών λιρών για κάθε τραγούδι. Η «ΟRFEON” θεωρείται η πρώτη εταιρία που διαθέτει, περί το 1914, στο αθηναϊκό κοινό δίσκους με ελληνικά άσματα από την παρακαταθήκη των εγγραφών της στη Μικρά Ασία και προς το τέλος του 1919 καταχωρούνται στον Τύπο της Αθήνας οι πρώτες διαφημίσεις φωνογράφων και δίσκων, που τα πρώτα χρόνια αντιπροσωπεύονται από καταστήματα νεωτερισμών, ηλεκτρικών ειδών και γενικού εμπορίου. Αυτή τη στιγμή τα πιο σπάνια κομμάτια, που έχουν και ιστορική σημασία, είναι ένα ταξίμ ζεμπέκικο που συνέθεσε και παίζει ο Μάρκος Βαμβακάρης και το περίφημο «Μινόρε Του Τεκέ» του Γιάννη Χαλκιά, που ηχογραφήθηκε στην Αμερική το 1932 και πάνω σ αυτό γράφτηκαν αργότερα όλα τα μινόρε από τους Περιστέρη, Καπλάνη, Τσιτσάνη, Χιώτη και άλλους γνωστούς συνθέτες και μουσικούς του λαϊκού τραγουδιού. Εικόνες και ηχητικά ντοκουμέντα μια ολόκληρης εποχής, στην οποία υπήρχε η ακμή του ελληνικού στοιχείου στη γειτονική χώρα.Το γεγονός πάντως ότι ο τουρκικός λαός διασκεδάζει και τραγουδά ελληνικά δείχνει ότι υπάρχει μια συγγένεια μουσική με τη δική μας μουσική πραγματικότητα. Σημειωτέον ότι η βάση της ανατολίτικης μουσικής σύμφωνα πάντα με ιστορικά στοιχεία έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα, αφού είναι γνωστό ότι οι μουσικοί στη χώρα μας έγραφαν νότες πάνω στους μουσικούς τρόπους (Λύδιο, Φρύγιο, Αιολικό, Υποφρύγιο και Δώριο).

Με την επικράτηση του Χριστιανισμού ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός (676-754 μ.Χ.), ο οποίος θεωρείται ο πρωτοπόρος που διαμόρφωσε τη βυζαντινή μουσική, αντικατέστησε τους μουσικούς τρόπους με τον περίφημο οκτάηχο. Όταν επεκράτησε η οθωμανική αυτοκρατορία οι Τούρκοι πήραν τα βυζαντινά μουσικά στοιχεία και οι ήχοι μετατράπηκαν σε δρόμους, που ο Δαμασκηνός μετέτρεψε σε Δεύτερο ήχο, που από τους Τούρκους έγινε δρόμος Εβίτ. Επίσης ο Αιολικός ήχος μετετράπη σε πρώτο ήχο και ο πρώτος ήχος σε δρόμο Ουσάκ. Είναι λοιπόν τόσο συγγενικές οι μουσικές, ώστε ένας Τούρκος μπορεί να ακούει και να καταλαβαίνει ευχάριστα ελληνικά τραγούδια κι ένας Έλληνας να ακούει ανατολίτικους σκοπούς.Οι τελευταίες εμφανίσεις Τούρκων λαϊκών τραγουδιστών στην Αθήνα και Ελλήνων στην Τουρκία επιβεβαιώνουν αυτή τη μουσική συγγένεια. Επιπλέον έρχεται να το επιβεβαιώσει και η τουρκική δισκογραφία που πρόσφατα κυκλοφόρησε νέες εκδόσεις σε CD, αθάνατα σμυρναίϊκα και ρεμπέτικα, με τίτλο “Rebetika 1918-1954”.

Απολαύστε το CD "Rebetika 1918-1954" στα 320.0 kb/sec:


ΛΙΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ:

01. Είμαι Πρεζάκιας - (Ρόζα Εσκενάζη)

02. Σμυρναίϊκος Μπάλλος - (Μαρίκα Παπαγκίκα)

03. Νεβά Χιτζάζ - (Μαρίκα Καναροπούλου)

04. Αϊδίνικος Χορός - (Μαρίκα Παπαγκίκα)

05. Γκαζέλι Νεβά Σαμπάχ - (Ρίτα Αμπατζή)

06. Τράβα Ρε (Μάγκα Και) Αλάνι - (Ρόζα Εσκενάζη)

07. Χορός Δερβίσικος - (Αγάπιος Τομπούλης)

08. Της Ξενιτιάς Ο Πόνος - (Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς)

09. Χιτζάζ Νεβά Μανές - (Χαράλαμπος Παναγής)

10. Μπουρνοβαλιό Συρτό - (Ορχηστρικό, βιολί - Γιάννης Δραγάτσης ή Ογδοντάκης)

11. Γκιουζέλ Σαμπαχ Μανές - (Γιώργος Παπασιδέρης)

12. Είσαι Πόντος - (Ρίτα Αμπατζή)

13. Σούστα Πολίτικη - (Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς)

14. Όποιος Ορφάνεψε Μικρός - (Στράτος Παγιουμτζής)

15. Coban Kizi - (Μαρίκα Νίνου)

16. Ζεϊμπέκικο Ταξίμι - (Ορχηστρικό, μπουζούκι - Μάρκος Βαμβακάρης)

17. Η Ξενιτιά - (Απόστολος Χατζηχρήστος ή Σμυρνιωτάκι)

18. Οι Μπαγλαμάδες - (Στράτος Παγιουμτζής & Στέλιος Κερομύτης)

19. Μινόρε Του Τεκέ - (Ορχηστρικό, μπουζούκι - Γιάννης Χαλκιάς)

20. Η Ελένη Η Ζωντοχήρα - (Αντώνης Καλυβόπουλος)

21. Γκιουλμπαχάρ - (Μαρίκα Νίνου)

Code: +

ΚΩΔΙΚΟΣ (Password): http://antigrafeas.blogspot.com/

ΜΕΓΕΘΟΣ (Size): 95,78 ΜΒ + 74,26 MB

******************************************************************************

* Ο παπά-Ανδρέας των Ανωγείων

Ο ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΠΟΥ ΚΛΕΒΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Το πρωί στο ναό, το μεσημέρι πρόεδρος ομάδας και το βράδυ εκδότης

Λεβέντης παπάς. Κρητίκαρος. Περπατάει και «βροντάει» ο τόπος. Σου μιλάει και σε κερδίζει από την πρώτη λέξη. Ο παπά-Ανδρέας Κεφαλογιάννης: «Είμαι ο πρώτος κληρικός της μεγάλης αυτής οικογένειας», λέει με περηφάνια. Φοράει το ράσο από τα 21 του. Εδώ και 19 χρόνια. Και το τιμάει. Γέννημα-θρέμμα από τα Ανώγεια. Κοντά 2500 ψυχές. Κυριαρχούν και οι Ξυλούρηδες, οι Σκουλάδες, τα Υακίνθεια (το έργο ζωής του Λουδοβίκου). Για τον εξομολόγο τους, τον δικό τους άνθρωπο, δίνουν τη ψυχή τους. «Είναι αληθινός. Ειλικρινής», λένε γι’ αυτόν με περηφάνια.

Το σπίτι του είναι ανοικτό για όλο τον κόσμο. Η παπαδιά, η Γεωργία και τα τρία κοπέλια, ξέρουν ότι… τον μοιράζονται. Παπάς και πρόεδρος της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας και του σκοπευτικού ομίλου και εκδότης της τριμηνιαίας εφημερίδας «ΑΝΩΓΗ» που κέρδισε βραβεία.

Υπεύθυνος του Αγίου Γεωργίου Ανωγείων. Έβλεπε και αυτός ότι το εκκλησίασμα αποτελείται στη συντριπτική του πλειοψηφία από γυναίκες. Πήρε μια ριζοσπαστική απόφαση: «Θα κάνω δυο λειτουργίες το χρόνο πριν από το Πάσχα και τα Χριστούγεννα αποκλειστικά για άνδρες», ανακοίνωσε. Έφτιαξε και Ιντερνέτ-καφέ.

Η ενορία χορηγεί επίδομα στο τρίτο παιδί κάθε οικογένειας. Επίδομα σε φαντάρους και φοιτητές. Πριν από δύο χρόνια τον πλησίασε η νεολαία του χωριού: «Παπά-Ανδρέα, θέλουμε να μας βοηθήσεις-του είπαν. Να αναλάβεις την ποδοσφαιρική ομάδα». Σήκωσε τα ράσα και ανέλαβε δουλειά. Αγόρασε αθλητικές στολές και παπούτσια. Συστράτευσε και άλλους συγχωριανούς με οδηγό πάντα την αγάπη τους για τον αθλητισμό και τον τόπο τους. Φέτος η ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια και Κυπελλούχος Ρεθύμνου. Ανέβηκε στο Περιφερειακό. Κάποια στιγμή, με τους παίκτες του, πήγαν στο Ίδρυμα Αγάπης του νομού. Να δώσουν δώρα στα μικρά. Έπιασε κουβέντα με τη διευθύντρια. Έμαθε τα προβλήματα: πολλά από τα «λουλούδια» είχαν ένα γονιό. «Και τι θα γίνουν, πάτερ, αν τον χάσουν και αυτόν;». Σφίχτηκε η καρδιά του λεβέντη. Η Μονή Αρσανείου χάρισε ένα οικόπεδο 4 στρεμμάτων να χτιστεί ένα κτίριο. Απαιτούνται όμως πολλά χρήματα. Μίλησε με το φίλο του, τον Γιάννη Αναστασίου. «Βάζεις τους φίλους σου, βάζω τα παιδιά μου, να γίνει ένα παιχνίδι αγάπης».

Τους είδαμε στο μέσον της εβδομάδας. Στο Ολυμπιακό Στάδιο. Τους χαιρόμασταν. Γελούσαν και τα μουστάκια του παπά-Ανδρέα. Με το κινητό έδινε παντού λύσεις (στο ring tone, διάλεξε ένα ριζίτικο του Ξυλούρη). Μπάλα δεν έπαιξε. Παρά μόνο για εμάς: «Θα το καθιερώσουμε. Κάθε χρόνο θα είμαστε καλύτεροι». Στις αποσκευές φύλαγε ένα μαντιλέ και ένα μαχαίρι για τον Γιώργο Ορφανό. Και μια μαντινάδα: «Μ’ αληθινά αισθήματα και της καρδιάς μας λόγια / για να θυμάσαι έναν Αϊτό, περήφανο απ’ τα’ Ανώγεια».

Τις επόμενες ημέρες, θα ταξιδέψει στην Κύπρο. Ο Αετός Ανωγείων θα αδελφοποιηθεί με τον Εθνικό Άχνας. Ο παπά-Ανδρέας έχει όνειρα πολλά. Και μεγάλη καρδιά που τους χωράει όλους. Να τον έχει ο Θεός καλά, γιατί τέτοιους κληρικούς έχουμε ανάγκη.

Υπογραφή "Του Θοδωρή Γ. Ντάβελου"

******************************************************************************

* Great Voices Of Constantinople (1927-1933)

Θερμές Ευχαριστίες - A Warm Thank You

Αφιερωμένο σε μία Αγαπημένη Κωνσταντινοπολίτισα

Κατ' αρχή να ευχαριστήσω τον φίλο του blog S.D.

Πρώτον για το θαυμάσιο CD που μου έστειλε (δημοσιεύετε σήμερα) και δεύτερον για τα αναλυτικά σχόλια και κρητική που έγραψε (επίσης δημοσιεύετε σήμερα).

Πολλοί φίλοι του blog (Έλληνες Της Διασποράς) μου ζήτησαν που και που να γράφουμε κάτι και στα Αγγλικά ή τουλάχιστον να μεταφράζουμε κάποια πράγματα. Προσπαθώντας να τους ευχαριστήσω παραθέτω αυτούσια την κρητική του S.D:

"Dervisáki if you keep playing / At the cards and at the dice / And keep smoking black hashish / Then your fate will never be good." --Andónios Dalgás "You have your beauty, I have my love / Yours the tyranny, mine the patience / Every moment they increase, they don't grow less / Unending, limitless." --Hafiz Burhan

Byzantium, Constantinople, Istanbul, by whatever name it has been known, this great city bestriding the Bosphorus where Europe meets Asia was, until the rise of Kemalism and modern Turkey in the 1920's, a truly cosmopolitan, polyglot melting pot of many races and cultures. During the later years of the Ottoman Empire there were born in this city two of the twentieth century's outstanding singers of vernacular music. One Greek, the other Turkish, both the inheritors of rich and ancient tradition.

Historically, Istanbul has always been a land where cultures met (and clashed). Great Voices of Constantinople takes a point/counterpoint angle in its showcase of two vernacular music greats, Andonis Diamandidis, or Dalgas, and Hafiz Burhan Sesyilmaz. Dalgas, a Greek, specialized in the "amane," an unmetered song consisting of single couplets, while the Turkish Burhan was more a cantor, but also tackled the amane. Dalgas alone cut over 400 sides for the Greek HMV catalog between 1926 and 1933, and Burhan's numerous Columbia 78's are a testimony to his fame at the time. On this CD, both performers shine, with Dalgas providing some truly interesting lyrics--the translation to "Mia Smyrnia Stin Kokkinia" reads like the vocals of a ragtime number--and Burhan showcasing some truly inspiring backing instrumentation. As a bonus of sorts, one of the best cuts is a total wildcard: a frenetic 1930 "Kemani Cevdet Bey" instrumental track, thrown in for good measure.

Since I'm partially Greek and have been interested in music from this part of the world for quite a long time, I was thrilled to find this CD in a specialized store in Amsterdam. Andonis Dalgas and Hafiz Burhan - A Greek and a Turk, both famous singers from Constantinople during the twenties and thirties - alternate in singing heart-felt songs in traditional style, with a wide variety of rythms and melodic modes. It is interesting to hear that their music has a lot in common and has clear differences at the same time. Somehow the Greek ''Manes'' (a long, drawn-out love song, derived from Arabic and Persian music) seem to be more based on functional harmony, and sometimes sound more ''Western'' in this aspect. At the same time the modality and the rich ornamentation remind you of the fact that the Greeks seem to be musical transition figures, somehow caught between East and West, which I find fascinating. The Turkish music seems to be less occupied with harmony, and is thrilling melodicaly and rythmically. Hafiz Burhan makes a thrilling adventure out of every song, fast or slow. Both he and Andonis Dalgas were astounding vocal artists, virtuosic and highly expressive at the same time. It is also interesting to compare the subject matters (the booklit provides the songtexts in the original language and English): whereas Dalgas sings of dying consumptives, murder and drugs, Burhan seems mainly occupied with his seductive, irresistible objects of passion, and his songs are generally more positive. I would advice anyone who is historically interested in Greek and Turkish music to buy this CD - it is a wonderfull document that grows on you more everytime you listen to it.

Από το CD "Great Voices Of Constantinople (1927-1933)" στα 320.0 kb/sec:


ΛΙΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ:

01. Μανές Της Αυγής (Manes Tis Avyis) - Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς (Andonis Dalgas)

02. Νίτσουμ Γκερντούμ (Nitshcun Guerdum) - Χαφίζ Μπουρχάν (Hafiz Burhan)

03. Χασαπάκι (Hasapaki) - Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς (Andonis Dalgas)

04. Κουτς Σεσλέρι (Kouch Sesleri) - Χαφίζ Μπουρχάν (Hafiz Burhan)

05. Τα Μπαγλαμαδάκια (Ta Baglamadhakia) - Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς (Andonis Dalgas)

06. Κιλμπουρνού Τσιφτετέλι (Kilbournou Cifte Tellisi) - Κεμάνι Σεβντέτ Μπέη (Kemani Cevdet Bey)

07. Μανές Κιουρντιλί (Manes Kiourdili) - Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς (Andonis Dalgas)

08. Χικάζ Γκαζέλ (Hicaz Gazel) - Χαφίζ Μπουρχάν (Hafiz Burhan)

09. Μια Σμυρνιά Στην Κοκκινιά (Mia Smyrnia Stin Kokkinia) - Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς (Andonis Dalgas)

10. Σεβντίμ Βαλλάχ Σεβντίμ Μπιλλάχ (Sevdim Vallah Sevdim Billah) - Χαφίζ Μπουρχάν (Hafiz Burhan)

11. Ο Καημός Του Φθυσικού (O Kaimos Tou Fthisikou) - Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς (Andonis Dalgas)

12. Νέβα Γκαζέλ (Neva Gazel) - Χαφίζ Μπουρχάν (Hafiz Burhan)

13. Μανές Σι Μπεμόλ Σμυρναίϊκος (Manes Si Be Mol Smyrneikos) - Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς (Andonis Dalgas)

14. Κόνιαλι (Konyali) - Χαφίζ Μπουρχάν (Hafiz Burhan)

15. Δερβισάκι (Dhervisaki) - Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς (Andonis Dalgas)

16. Ραστ Τέμπολου Γκαζέλ (Ras Tempolu Gazel) - Χαφίζ Μπουρχάν (Hafiz Burhan)

17. Μεσ' Του Συγγρού Τη Φυλακή (Mes 'Tou Singrou Ti Fillaki) - Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς (Andonis Dalgas)

18. Νεβά Ουσάκ Γκαζέλ (Neva Usak Gazel) - Χαφίζ Μπουρχάν (Hafiz Burhan)

19. Το Μπαγλαμαδάκι Σπάσε (To Baglamadhaki Spase) - Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς (Andonis Dalgas)

20. Τσάργκα Γκαζέλ Τεμπόλου (Cargah Gazel Tempolu) - Χαφίζ Μπουρχάν (Hafiz Burhan)

21. Ροζίκα (Rozika) - Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς (Andonis Dalgas)

22. Νέβα Χικάζ Γκαζέλ (Neva Hicaz Gazel) - Χαφίζ Μπουρχάν (Hafiz Burhan)

23. Κατινάκι Μου Για Σένα (Neva Hicaz Gazel) - Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς (Andonis Dalgas)

ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΩΔΙΚΟΣ: http://antigrafeas.blogspot.com/

ΜΕΓΕΘΟΣ: 180,54 ΜΒ

******************************************************************************

* Δροσιά Από Τον Ανατολικό Καναδά

Cypripedium Acaule

(Άγρια Ορχιδέα)

Ένα θερμό ευχαριστήσω στο φίλο του blog S.D. για την φωτογραφία και το CD (θα το ανεβάσω σύντομα - αυτή την εβδομάδα).

* Άρωμα ... Πόλης - CD_03 (Τελευταίο)

Αφιερωμένο σε μία Αγαπημένη Κωνσταντινοπολίτισα

Ο στιχουργός Ηλίας Κατσούλης μας μιλάει για τα τραγούδια με "Αρωμα Πόλης":

"Μένω σ' ένα ξενοδοχείο της Ιστικλαλ Τζαντεσι (λεωφόρος της Ανεξαρτησίας), κοντά στο τέρμα του τραμ, στο περιβόητο δηλαδή Πέραν των Ρωμιών της Πόλης. Απέναντι είναι ένα δισκοπωλείο. Ανάμεσα στα τούρκικα τραγούδια παίζει ανά διαστήματα το βάλς του γάμου της Ελένης Καραΐνδρου. Περπατώ, λοιπόν, στην Πόλη. Τα μάτια και το μυαλό μου "σαν μαγεμένα φτερουγίζουν". Προσπαθώ να χωρέσω, να χορτάσω όλες τις ομορφιές, όλα τ' αρώματα. Σ' αυτήν ταιριάζουν όλα τα σύνθετα επίθετα (όπως λέει ο Γιάννης Ξανθούλης) με πρώτο συνθετικό το πολύ: Πολύπαθη, Πολύβουη, Πολύμορφη, Πολυπόθητη. Έχω -τέλος- μαζί μου και το βιβλιαράκι του Θωμά Κοροβίνη: "Τούρκοι ποιητές υμνούν την Κωνσταντινούπολη". Το ανοίγω στη σελίδα 47 και απαγγέλλω: "Αυτή η πόλη σαν φωτιά περνάει από την καρδιά μας" του Sinasi Ordenoglu. Ξαναγυρίζω, όμως, στις μουσικές και τα τραγούδια. Πόσα τους πήραμε και πόσα μας πήραν κανείς δεν ξέρει. Ποιά δικά τους και ποιά δικά μας; Ποιός μπορεί να ξεχωρίσει; Η μουσική είναι η μόνη που δε χωρίζει τους λαούς -και μάλιστα γειτονικούς- και με τόσες χιλιάδες από αιώνων, εκεί Ελληνες εώς το απεχθές και εγκληματικό '55. Πόσο επιγραμματικά, απλά άλλα και εύστοχα το εξέφρασε εκείνος ο στίχος του Πυθαγόρα απο τη ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ! "Εσύ Χριστό, εγώ Αλλάχ ... όμως οι δυό μας Αχ και Βαχ".

Τα τραγούδια με Άρωμα Πόλης θα μπορούσα να τα χωρίσω σε τρείς κατηγορίες: Α) Τα τραγούδια που γεννήθηκαν στην Πόλη απο Έλληνες επώνυμους και ανώνυμους: όπως "Σαν Τα Μάρμαρα Της Πόλης", "Έχε Γειά Πάντα Γειά", "Σαν Πας Στα Ξένα", " Τικ Τακ", "Καροτσέρης", "Κυρ Κωστάκη Έλα Κοντά". Β) Τραγούδια για την Πόλη που γράφτηκαν στην κυρίως Ελλάδα απο σπουδαίους καλλιτέχνες που γεννήθηκαν στην Πόλη και οι περισσότεροι απ' αυτούς ήρθαν και σταδιοδρόμησαν στην Ελλάδα: Εκτός απο τον περίφημο Αντώνη Διαμαντίδη που προαναφέρθηκε, στην κατηγορία αυτή ανήκουν: ο Κώστας Καρίπης, ο Κώστας Σκαρβέλης, ο Κώστας Νούρος, ο Σπύρος Περιστέρης, ο Γιώργος Μητσάκης, η Ρόζα Εσκενάζη, ο Ππόδρομος Τσαουσάκης κ.α. Μελωδίες και τραγούδια Τούρκικα με λόγια ελληνικά που θεωρούνται έτσι που ζημώθηκαν με τον ψυχισμό μας εντελώς δικά μας όπως το περιβόητο "Χαρικλάκι" με τη Ρόζα, (που πήρε την πατρότητα του Παναγιώτη Τούντα), το "Μπεγκλεντίν Ντα Μπεγερντίν" με τον Στέλιο Καζαντζίδη ή "Σε Περίμενα Να 'ρθείς" (η ελληνική του απόδοση ) με τον Νίκο Ξανθόπουλο το "Σήκω Χόρεψε Κουκλί Μου" το "Μανόλια" και τόσα άλλα.

Αλλά ποιο είναι τελικά το μουσικό άρωμα της Πόλης: Άπιαστο, αν και τόσο γνώριμο και οικείο, δεν περιγράφεται. Το νιώθεις, το αισθάνεσαι μέσα από της μουσικής τα χρώματα. Είναι κράμα πολλών αρωμάτων. "Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα τραγούδια μας" για να παραφράσουμε τον Ελύτη. Όμως, κανένας δεν έχει περιγράψει -απ' όσο ξέρω- καλύτερα το μουσικό άρωμα της Πόλης από τον Θωμά Κοροβίνη: "Είναι μισμαγιά και μακελάρικο χασάπικο, ουσάκ και νιαβέντι, μπεκτασίδικο ιλαχί και πατριαρχική ψαλμουδιά, καρσιλαμάς και τανγκό, τύμπανο του Ραμαζανιού και Υπερμάχω". Εκεί, λοιπόν, που σμίγει η Δύση με την Ανατολή αναδύεται ένα σπάνιο, ένα μοναδικό άρωμα κανέλλας. Το άρωμα ΠΟΛΗΣ .

Τυχεροί όσοι αισθάνονται και απολαμβάνουν την ευωδία του."

Από την συλλογή Άρωμα ... Πόλης να το τρίτο και τελευταίο CD λοιπόν στα 320.0 kb/sec:


ΛΙΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ:

301. Καροτσέρη Τράβα - Γλυκερία

302. Χασαποσέρβικο - Οργανικό (Ακκορντεόν, Λάζαρος Κουλαξίδης)

303. Κυρ Κωστάκης - Γιώργος Βασιλάκης

304. Κανάρια - Κώστας Τσαχουρίδης

305. Ταταυλιανό Χασάπικο - Οργανικό (Ακκορντεόν, Λάζαρος Κουλαξίδης)

306. Ας Κρατήσει Αυτός Ο Μπάλος - Κυριάκος Μπαϊράμης

307. Με Έχεις Μπερδεμένο - Κυριάκος Μπαϊράμης

308. Γιαρούμπι - Γιώργος Βασιλάκης

309. Πολίτικο Χασάπικο - Οργανικό (Ακκορντεόν, Άγγελος Αβράμης)

310. Lachin - Omar Faruk Tekbilek & Γλυκερία

311. Istanbul - Βασιλική Παπαγεωργίου & Gundogarken

ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΩΔΙΚΟΣ: http://antigrafeas.blogspot.com/

ΜΕΓΕΘΟΣ: 94,87 ΜΒ

******************************************************************************

* Άρωμα ... Πόλης - CD_02 (Συνέχεια)

Αφιερωμένο σε μία Αγαπημένη Κωνσταντινοπολίτισα

Προ διετίας ήταν το «Αρωμα Σμύρνης» (θα σας το παρουσιάσουμε αυτή την εβδομάδα). Τώρα, στο τριπλό άλμπουμ που παρουσιάζει η Protasis, έχουμε μια συλλογή (compilation στη δισκογραφική ορολογία) από τραγούδια που προέρχονται από το παραδοσιακό κωνσταντινουπολίτικο ρεπερτόριο, δηλαδή τραγούδια που είτε εκεί δημιουργήθηκαν είτε «πολιτογραφήθηκαν» σαν πολίτικα, επειδή εκεί συνηθίζονταν (Καροτσέρης, Πολίτικο Συρτό, Πολίτικο Χασάπικο, Σαν Τα Μάρμαρα Της Πόλης, Κυρ-Κωστάκης, Ταταυλιανό κ.ά.).

Τα τραγούδια ακούγονται σε νεότερες εκτελέσεις από ερμηνευτές που, άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο, ειδικεύονται σε ένα στιλ που κι αυτό (με κάποιο τρόπο) θεωρείται πολίτικο (Σοφία Παπάζογλου, Αγάθωνας Ιακωβίδης, Βασιλική Παπαγεωργίου, Γλυκερία, Omar Faruk Tekbilek κ.ά.). Αν και το θέμα αυτό (αν υπάρχει δηλαδή, και ποιο είναι ένα ερμηνευτικό στιλ που να προέρχεται και ν' ανήκει αποκλειστικά στην Πόλη) παίρνει αρκετή συζήτηση, θεωρούμε πως αποτελεί τουλάχιστον μια ιδέα που οι σημερινοί τραγουδιστές την έχουν διαμορφώσει ακούγοντας τους δίσκους φωνογράφου με «πολίτικα», ή άλλα ελληνικά τραγούδια, από παλαιούς Κωνσταντινουπολίτες, ή άλλους, τραγουδιστές, ακόμα ακούγοντας και ο ένας τον άλλον. Ζήτημα πάντως αρκετά ομιχλώδες καθώς το «πολίτικο» όπως και το λεγόμενο «σμυρνέϊκο» ύφος, διαμορφώθηκαν, εν πολλοίς, από επαγγελματίες μουσικούς και τραγουδιστές των κέντρων διασκεδάσεως και των στούντιο ηχογραφήσεων.

Οι παλιοί δίσκοι, μάλιστα, αποτελούν την κυριότερη και πιο καθοριστική πηγή για το ύφος, αν και οφείλουμε να διατηρούμε σοβαρές επιφυλάξεις για την αξιοπιστία τους, σχετικά με την απόδοση ενός γνήσιου λαϊκού μουσικού ιδιώματος, αφού πρόκειται για ένα στιλ εν πολλοίς κατασκευασμένο (από τα επιτελεία ηχογραφήσεων), προσαρμοσμένο στην αισθητική των «μαέστρων», αλλά και στις προδιαγραφές που έθεταν οι εταιρείες παραγωγής στα προϊόντα τους για εμπορική, πρωτίστως, εκμετάλλευση.

Η μουσική παράδοση της Κωνσταντινούπολης δεν εξαντλείται βέβαια στα ελληνικά και ελληνοτουρκικά λαϊκά τραγούδια. Στο παγκόσμιο και πολυπολιτισμικό αυτό κέντρο, για αιώνες ολόκληρους, έρχονταν σε επαφή και εκαλλιεργούντο πολλά και διαφορετικά είδη λόγιας, κοσμικής, θρησκευτικής, καθώς και λαϊκής μουσικής. Οι πληθυσμοί της Πόλης ανέπτυξαν, και μάλιστα νωρίς, μια παράδοση με δικά της χαρακτηριστικά, ανεξάρτητα από το ποια ήταν η αφετηρία και οι αρχικές επιρροές της.

Η σημαντική όμως παρουσία των Ελλήνων στον όποιο πνευματικό βίο της Κωνσταντινούπολης από το 16ο αιώνα είναι αναμφισβήτητα ένα ακόμη στοιχείο που καλλιέργησε την επαφή και την ευεργετική αλληλεπίδραση ανάμεσα σε πολλούς τομείς της ζωής των δύο λαών, και φυσικά στη μουσική. Δεν είναι μυστικό ότι η μουσική στην Οθωμανική Αυτοκρατορία είναι απόγονος των αρχαίων μουσικών πολιτισμών και κατ' ευθείαν απόγονος της βυζαντινής και αραβοπερσικής μουσικής.

Μέσα στην παράδοση αυτή αναδείχθηκαν συνθέτες της οθωμανικής λόγιας μουσικής που προέρχονται από διάφορες εθνότητες της Αυτοκρατορίας: Αρμένιοι, Εβραίοι και κορυφαίοι Έλληνες, όπως ο Δημήτριος Καντεμήρης (1673-1727), ο Ζαχαρίας Χανεντές (-1740), ο Βασιλάκης (1843-1907) κ.ά.

Σχετικά με την κοινή μουσική παράδοση Ελλήνων και Τούρκων, οι πιο αξιόπιστοι μάρτυρες είναι, χωρίς αμφιβολία, τα λαϊκά τραγούδια (οι δίσκοι αυτοί αποτελούν σημαντικό τεκμήριο περί αυτού). Τι άλλο άραγε μαρτυρά (εκτός από τις κοινές θεωρητικές βάσεις -ήχοι, μακάμια, ρυθμοί, αντίληψη μελοποιΐας κ.λπ.) το πλήθος των λαϊκών τραγουδιών που είναι κοινά ανάμεσα στους δύο λαούς; Προχείρως ας αναφέρουμε λίγα από τα πιο γνωστά: Τσακιτζής, Γαλάτα, Χαρικλάκι, Μαχαλάδες, Καναρίνι, Κιόρογλου, Κατηφές και βέβαια ο πανάρχαιος και πολύπαθος Αμανές, που είναι ιδιαιτέρως αξιοσημείωτο το γεγονός ότι απαγορεύτηκε στη δεκαετία του '30 τόσο από το τουρκικό όσο και από το ελληνικό κράτος, σε μια, αθέλητη ίσως, συμπτωματική, αλλά καθόλου δίχως νόημα συνεργασία.

Πόσα πολλά και ενδιαφέροντα θα βλέπαμε καθαρότερα, αν καταφέρναμε να παραμερίσουμε τα πέπλα των πολιτικοστρατιωτικών σχεδιασμών, τους διάφορους φερετζέδες της μιας και της άλλης σκοπιμότητας.

Από την συλλογή Άρωμα ... Πόλης να το δεύτερο CD λοιπόν στα 320.0 kb/sec:


ΛΙΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ:

201. Στην Αυλή Του Πελάγους - Οργανικό

202. Σινανάϊ - Omar Faruk Tekbilek & Γλυκερία

203. Μπέϊκος - Οργανικό

204. Σαν Τα Μάρμαρα Της Πόλης - Οργανικό (Κλαρίνο, Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος)

205. Πολιτικός Ζεϊμπέκικος - Οργανικό (Ακκορντεόν, Λάζαρος Κουλαξίδης)

206. Το Καραβάκι - Βαγγέλης Κώτσου

207. Bekledim De Gelmedin - Γιάννης Σαούλης

208. Ayva Cicek Acmis (Ο Ανθός Της Κυδωνιάς) - Ulascan Ay

209. Δώδεκα Ευζωνάκια - Βαγγέλης Κώτσου

210. Σε Γελάσανε - Αγάθωνας Ιακωβίδης

211. Haydi - Οργανικό

212. Sehnaz Longa - Οργανικό (Κλαρινέτο, Barbaros Erkose)

213. Ruzkar - Αχ! Αγέρα - Βασιλική Παπαγεωργίου & Gundogarken

214. Τεριρέμ - Ψάλλουν, Π. & Γ. Παπαεμανουήλ

ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΩΔΙΚΟΣ: http://antigrafeas.blogspot.com/

ΜΕΓΕΘΟΣ: 118,63 ΜΒ

******************************************************************************

* Άρωμα ... Πόλης - CD_01

Αφιερωμένο σε μία Αγαπημένη Κωνσταντινοπολίτισα

Μια ακόμα εξαιρετικά καλαίσθητη έκδοση για την Κωνσταντινούπολη με τίτλο "Aρωμα ... Πόλης" σε 3 CD που περιέχουν παραδοσιακά αλλά και σύγχρονα κομμάτια από την Πόλη αλλά και για την Πόλη, πολλά από τα οποία τραγουδήθηκαν και στις δύο γλώσσες. (Αραμπάς Περνά, Κατηφές, Αχ! Αγέρα, Σινανάϊ κ.α.). Η συλλεκτική συσκευασία (σε περιορισμένα αντίτυπα), περιέχει κανελλόξυλο που αρωματίζει τη συλλογή και ταξιδεύει τις αισθήσεις. Στο ταξίδι αυτό μας οδηγούν: η Γλυκερία, ο Ομάρ Φαρούκ Τεκμπιλέκ, η Βασιλική Παπαγεωργίου και οι Gϋndogarken, ο Αγάθωνας Ιακωβίδης, η Σοφία Παπάζογλου, ο Λάζαρος Κουλαξίζης, η Γκοργκέμ και ο Γιάννης Σαούλης, ο Ματθαίος και ο Κώστας Τσαχουρίδης, ο Βαγγέλης Κώτσου και πολλοί άλλοι. Η κοινή μουσική παράδοση δύο λαών, αλλά και οι επιρροές του ενός στον άλλον, συνυπάρχουν αρμονικά και μας περιδιαβαίνουν από τα Ταταύλα στο Μπέϊκο και από το Βόσπορο στο Μαρμαρά.

Από την συλλογή Άρωμα ... Πόλης να το πρώτο CD λοιπόν στα 320.0 kb/sec:


ΛΙΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ:

101. Από Ξένο Τόπο - Φωνητικό Σύνολο Zivania & Γιάννης Σαούλης

102. Καϊξής - Οργανικό (Γιάννης Σαούλης)

103. Ταξίδι Στον Βόσπορο - Οργανικό (Μπουζούκι, Μανώλης Καραντίνης)

104. Τράβα Ρε Μάγκα - Σοφία Παπάζογλου

105. Αραμπάς Περνά - Entarisi Ala Benziyor - Κώστας Τσαχουρίδης & Ulascan Ay

106. Σέρβικο Πολίτικο - Οργανικό (Ακκορντεόν, Άγγελος Αβράμης)

107. Έχε Γειά Πάντα Γειά - Βαγγέλης Κώτσου

108. Καράβι Καραβάκι - Γιώργος Καραβέλατσης

109. Κατηφές - Kadifeden Kenesi - Κώστας Τσαχουρίδης & Ulascan Ay

110. Πολίτικο Συρτό - Οργανικό (Βιολί, Στάθης Κουκουλάρης)

111. Ένα Τρεχαντιράκι - Βαγγέλης Κώτσου

112. Παραπονιάρα - Αγάθωνας Ιακωβίδης

113. Dunya Klasigi - Οργανικό (Κλαρινέτο, Barbaros Erkose)

114. Μοιρολόϊ - Δώρα Πετρίδη

ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΩΔΙΚΟΣ: http://antigrafeas.blogspot.com/

ΜΕΓΕΘΟΣ: 122,08 ΜΒ

******************************************************************************

* Ποιοί Και Πως Παρακολουθούν Τα Ίχνη Μας (Τελευταίο)

Μια Έρευνα Σε Επτά Ενότητες (Τελευταία)

"Διαδίδονταν με ταχείς ρυθμούς από κινητό σε κινητό είτε μέσω γραπτών μηνυμάτων είτε μέσω της θύρας Bluetooth και επέτρεπαν στο «δημιουργό» τους όχι μόνο να υποκλέπτει τις επικοινωνίες μέσω του τηλεφώνου, αλλά και όλα τα δεδομένα που ήταν αποθηκευμένα στην εσωτερική μνήμη της συσκευής, όπως φωτογραφίες, ονόματα και τηλεφωνικούς αριθμούς από την ατζέντα του χρήστη!." (Kathimerini)

Ενότητα Έβδομη: Ονόματα, Τηλέφωνα Και Διευθύνσεις ...

Στην ελληνική αγορά εταιρείες διαθέτουν δημογραφικά στοιχεία. Στην περίοδο των εκλογών κυκλοφορούν αναλυτικάδημογραφικά δεδομένα που εξειδικεύονται ακόμα κα σε επίπεδο πολυκατοικίας. Πως τα έχουν βρεί; Δεν υπάρχει απάντηση, αλλά στην πιάτσα αυτών των εταιρειών ακούγεται πως με μερικές καλές γνωριμίες σε δημοτικές υπηρεσίες όλα είναι πιθανά. Επίσης κυκλοφορεί ένα αμφιβόλου νομιμότητας CD που ταυτίζει αριθμούς τηλεφώνων με διευθύνσεις. Κοινώς δίνετε τη διεύθυνση και παίρνετε ως απάντηση ποιοί αριθμοί τηλεφώνων έχουν καταχωρηθεί στη συγκεκριμένη πολυκατοικία. Την συνέχεια πιστεύω όλοι την καταλάβατε .....

* Ποιοί Και Πως Παρακολουθούν Τα Ίχνη Μας (Συνέχεια)

Μια Έρευνα Σε Επτά Ενότητες (Συνέχεια)

"Η πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την καταγραφή των ηλεκτρονικών επικοινωνιών των πολιτών προκάλεσε μεγάλη συζήτηση. Ακόμη μεγαλύτερη προκάλεσε η αποκάλυψη ότι οι υπουργοί Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης της EE επέκτειναν τη συμφωνία και αποφάσισαν και την παρακολούθηση των συνομιλιών που γίνονται μέσω κινητών τηλεφώνων." (ΒΗΜΑScience)

Ενότητα Έκτη: Το Κινητό Δείχνει Το Στίγμα Σου ...

Η νομοθεσία απαγορεύει, προς το παρόν, στις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας να σας πουν, εν ψυχρώ, ό,τι γνωρίζουν που ακριβώς βρίσκεστε. Φυσικά και το ξέρουν αφού μπορούν να δουν από ποιά κεραία τροφοδοτείται με σήμα η συσκευή σας. Οι εταιρείες θα ήθελαν να αξιοποιήσουν αυτή τη δυνατότηταγια να σας προωθούν πληροφορίες - και διαφημίσεις - προσαρμοσμένες στη τοποθεσία όπου βρίσκεστε. Εδώ, αναμένεται να βρεθεί η μέση λύση και κάποια στοιχεία γεωγραφικού προσδιορισμού θα χρησιμοποιηθούν για την προώθηση νέων εμπορικών υπηρεσιών. Την συνέχεια πιστεύω όλοι την καταλάβατε .....

* Ποιοί Και Πως Παρακολουθούν Τα Ίχνη Μας (Συνέχεια)

Μια Έρευνα Σε Επτά Ενότητες (Συνέχεια)

"Είναι το Google θεός; Όχι, αλλά επισκεφθείτε την ηλεκτρονική διεύθυνση google-watch.org και διαβάστε ενδιαφέρουσες ενστάσεις για τον τρόπο με τον οποίο η εταιρεία σκοπεύει να χρησιμοποιήσει την τεχνολογική υπεροχή της." (Database)

Ενότητα Πέμπτη: Ζεις Μαζί Με Τον Τραπεζίτη Σου ...

Είναι αυτονόητο πως η τράπεζα σας γνωρίζει τις καταναλωτικές σας συνήθειες, ιδιαίτερα αν χρησιμοποιήτε πιστωτική κάρτα. Οι συναλλαγές καταγράφονταικαι μπορούν εύκολα να δημιουργήσουν το καταναλωτικό σας προφίλ. Η τράπεζα γνωρίζει, φυσικά, την κατοικία σας, την οικογενειακή σας κατάσταση, τα περιουσιακά σας στοιχεία. Όταν σας τηλεφωνούν για να σας πουλήσουν ένα νέο προϊόν, να είστε βέβαιοι πως η επιλογή δεν είναι τυχαία. Την συνέχεια πιστεύω όλοι την καταλάβατε .....

* Ποιοί Και Πως Παρακολουθούν Τα Ίχνη Μας (Συνέχεια)

Μια Έρευνα Σε Επτά Ενότητες (Συνέχεια)

"Είναι το Google θεός; Όχι, αλλά για ορισμένους ακτιβιστές αρχίζει και συμπεριφέρεται κάπως έτσι. Καμία εταιρεία στον κόσμο δεν υποδέχεται κάθε ημέρα 200 εκατομμύρια ανθρώπους που χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες της." (Database)

Ενότητα Τετάρτη: Οι Διαφημιστές Αγοράζουν Πληροφορίες...

Στο δίκτυο αφήνετε πολλές προσωπικές πληροφορίες. Τις συλλέγουν "ρομπότ" που δουλεύουν για λογαριασμό εταιριών, οι οποίες διατηρούν τις σελίδες που επισκέπτεστε. Σας ενημερώνουν πάντα γι' αυτό, αλλά δεν δίνετε σημασία, αποδέχεστε τους όπους χρήσης της υπηρεσίας. Μεταξύ μας, δεν μπορείτε να κάνετε και αλλιώς. Αν διαφωνήσετε, δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αρκετές υπηρεσίες. "Φυτεύουν", λοιπόν, στον υπολογιστή σας προγράμματα, τα γνωστά cookies, που καταγράφουν τις κινήσεις σας. Το θέμα είναι και προσωπικό, όσον αφορά τις καταναλωτικές σας συνήθειες. Όταν ξέρουν τι βλέπετε στο δίκτυο, σας σερβίρουν και την κατάλληλη διαφήμιση. Ίσως πάλι να πρόκειται και για μιά δίκαιη συναλλαγή. Οι περισσότερες υπηρεσίες στο Internet προσφέρονται δωρεάν. Κάτι πρέπει να πάρουν πίσω για να βγάλουν και τα έξοδα τους. Και εσείς θα πρέπει να γνωρίζετε ότι τσάμπα τυράκι προσφέρουν μόνο στις ποντικοπαγίδες. Την συνέχεια πιστεύω όλοι την καταλάβατε .....

* Τραγούδια Του Καφέ Αμάν (1929-1950)

Πανόραμα Ρεμπέτικου Τραγουδιού

Κατ' αρχή να ευχαριστήσω τους φίλους του blog για την θαυμάσια συλλογή που μου έστειλαν.

ΚΑΦΕ ΑΜΑΝ

Το Καφέ Αμάν (όνομα που πιθανώς να προήλθε ίσως από το Τούρκικο Μάνι Καβέσι), ήταν είδος λαϊκού καφενείου της προπολεμικής Ελλάδας μέσα στο οποίο δύο ή τρεις τραγουδιστές, οι επωνομαζόμενοι αμανετζήδες, αυτοσχεδίαζαν λέγοντας στίχους, συχνά στη μορφή του διαλόγου μεταξύ τους, πάντα σε ελεύθερο ρυθμό και μελωδία. Χαρακτηριστικό ήταν το επαναλαμβανόμενο επιφώνημα "αμάν, αμάν" που προσπαθούσαν με αυτό οι τραγουδιστές να κερδίσουν χρόνο για ν` αυτοσχεδιάσουν καινούργιους στίχους. Τα τραγούδια δε αυτά λέγονταν Αμανέδες ή Αμάνι. Μια από τις παλιότερες μορφές αυτών των τραγουδιών ο αμανές, (όπως το έλεγαν οι Ελληνες) ήταν ακριβώς αυτό το ημι-αυτοσχέδιο τραγούδι που χαρακτηριζόταν από τη διασπορά ανάμεσα στους στίχους μεγάλων μελισμάτων πάνω στη λέξη αμάν και που ως επί το πλείστον ήταν καταθλιπτικού περιεχομένου.
Σε αντιδιαστολή αυτού του τύπου των καφενείων της παλιάς Αθήνας ήταν τα γνωστά πολυτελείας καφενεία Καφέ Σαντάν όπου ακόμη και μικροί θίασοι παρουσίαζαν πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα.

Οι ρίζες του ρεμπέτικου τραγουδιού μπορούν να αναζητηθούν αφενός στη μουσική των παραλίων της Μικράς Ασίας και της Κωνσταντινούπολης, αφετέρου σε τραγούδια των φυλακών, η ύπαρξη των οποίων αναφέρεται από τα μέσα του 19ου αιώνα. Στα τέλη του 19ου αιώνα υπήρχαν στον ελλαδικό χώρο και στη Μικρά Ασία τα «Καφέ Αμάν». Αυτά ήταν καφενεία στα οποία οι θαμώνες διασκέδαζαν με ζωντανή μουσική. Οι χώροι αυτοί αποτέλεσαν ένα από τα λίκνα του ρεμπέτικου, μαζί με την φυλακή, την ταβέρνα και τον τεκέ.

Μεγίστη η συμβολή του Καφέ Αμάν στη διαμόρφωση και διάδοση του ρεμπέτικου τραγουδιού. Μόνο σε πόλεις υπήρξαν Καφέ Αμάν. Κυριάρχησαν από το 1900 έως το 1930. Χαρακτηριστικά τους, το πάλκο, τα όργανα, η τραγουδίστρια, οι χοροί και φυσικά η κατανάλωση αλκοόλ. Οι τραγουδίστριες του Καφέ Αμάν ήταν Πολίτικης ή Σμυρναίϊκης καταγωγής. Οι Σμυρνιοί προτιμούσαν τους αμανέδες. Με την δημιουργία των Καφέ Αμάν άλλαξε μορφή ο επαγγελματισμός των μουσικών, που από γυρολόγοι μετατράπηκαν σε μόνιμους (τουλάχιστον για μια χειμερινή ή θερινή περίοδο μουσικούς).

Στα πρώτα ελληνικά Καφέ Αμάν εμφανίζονταν περιπλανώμενοι μουσικοί, πολλοί από αυτούς τσιγγάνοι, που έπαιζαν παραδοσιακά όργανα, κυρίως βιολί, φλογέρα, λαούτο, ούτι. Ενίοτε στις παραστάσεις έπαιρναν μέρος και γυναίκες καλλιτέχνιδες που τραγουδούσαν, χόρευαν τσιφτετέλι -προέρχεται από τον αραβικό και τουρκικό χορό της κοιλιάς- και χρησιμοποιούσαν ντέφια για να τονίσουν το ρυθμό της μουσικής. Tους ήχους αυτών των τραγουδιών πήραν οι φυλακισμένοι στις ελληνικές φυλακές, οι οποίοι έφτιαξαν τις δικές τους μουσικές, αλλά και τα δικά τους μουσικά όργανα.

Από την συλλογή Πανόραμα Ρεμπέτικου Τραγουδιού να το πρώτο CD λοιπόν στα 256.0 kb/sec:


ΛΙΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ:

01. Στο Καφέ Αμάν - Μαρίκα Φραντζεσκοπούλου

02. Νέος Κονιάλης - Ρίτα Αμπατζή

03. Ο Σεβδαλής - Αντώνης Νταλγκάς

04. Μάγκικο - Ρίτα Αμπατζή

05. Στην Πόλη Στο Μεβλά Χανέ (Δερβισάδες) - Ρόζα Εσκενάζη

06. Είσαι Πόντος Έξτρα Έξτρα - Γεωργία Μυττάκη

07. Θα Σπάσω Κούπες - Μαρίκα Παπαγκίκα

08. Πάλι Τα 'κοψε Η Μαμά Σου - Βιργινία Μαγκίδου

09. Διπλόχορδο Τσιφτετέλι - Δημήτρης Σεμσής

10. Το Καναρίνι - Ρόζα Εσκενάζη

11. Παγκρατιώτισσα - Δημήτρης Αραπάκης

12. Η Κούλα - Ρίτα Αμπατζή

13. Τα Ματάκια Σου Τα Δυό (Ελενίτσα) - Ρόζα Εσκενάζη

14. Ζωντοχήρα - Ν. Κυριακάδου

15. Τα Ματάκια Σου Πουλί Μου - Αμαλία Βάκα

16. Μέσα Στην Πόλη Βρίσκομαι - Ρόζα Εσκενάζη

17. Μανές Ταμπαχανιώτικος - Κώστας Καρίπης

18. Η Μαρίκα Στην Αθήνα - Ρόζα Εσκενάζη

ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΩΔΙΚΟΣ: http://antigrafeas.blogspot.com/

ΜΕΓΕΘΟΣ: 181,78 ΜΒ

******************************************************************************

* Ποιοί Και Πως Παρακολουθούν Τα Ίχνη Μας (Συνέχεια)

Μια Έρευνα Σε Επτά Ενότητες (Συνέχεια)

"iambigbrother.com/ Να πως μπορούν να παρακολουθήσουν τον υπολογιστή σας." (Database)

Ενότητα Τρίτη: Οι Αρχές Μπορούν Να Σε Βρουν...

Οι αρχές για να ακολουθήσουν τα ίχνη σας στο δίκτυο χρειάζονται να έχουν και τα δύο άκρα μίας αλυσίδας, την αρχή και το τέλος της διαδρομής σας. Ας υποθέσουμεότι δημιουργείτε μία ιστοσελίδα με παράνομο περιεχόμενο σ΄έναν υπολογιστή στην Αμερική. Οι ελληνικές αρχές θα στείλουν αίτημα στις αμερικάνικες. Εκείνες θα ζητήσουν την IP διεύθυνση σας από την εταιρεία ποθ φιλοξενεί τη σελίδα. Μετά, οι ελληνικές αρχές θα ποθν στον εισαγγελέα να απαιτήσει από την ελληνική εταιρεία Internet Provider να δώσει στοιχεία, κοινώς να πει ποιος πελάτης της έχει χρησιμοποιήσει τη συγκεκριμένη διεύθυνση. Την συνέχεια πιστεύω όλοι την καταλάβατε .....

* Ποιοί Και Πως Παρακολουθούν Τα Ίχνη Μας (Συνέχεια)

Μια Έρευνα Σε Επτά Ενότητες (Συνέχεια)

"Μας θεωρούν Θεό ή Σατανά; Ας αλλάξουν μηχανή αναζήτησης. Ένα κλικ χρειάζεται..." (Sergey Brin, Ιδρυτής Google)

Ενότητα Δεύτερη: ΚΕΥ...

Η Google θέλει να μάθει τα πάντα για σας, με σκοπό τα κέρδη από τις υπηρεσίες προς τρίτους. Σας προσφέρει μία σειρά από ενδιαφέρουσες υπηρεσίες και απαιτεί να εγγραφείτε με προσωπικό κωδικό. Ένα ειδικό πρόγραμμα διαβάζει το Google e-mail σας, αναζητώντας λέξεις-κλειδιά, με σκοπό να σας προωθήσει εξατομικευμένη διαφήμιση. Η Google ξέρει και τη ξάχνετε στο δίκτυο μέσω της μηχανής αναζήτησης. Όλ' αυτά αναλύονται, η στατιστική δημιουργεί καταναλωτικό προφίλ, εσείς έχετε υπηρεσίες, οι διαφημιστές πληροφορίες και η Google τα μετρητά.

* Ποιοί Και Πως Παρακολουθούν Τα Ίχνη Μας

Μια Έρευνα Σε Επτά Ενότητες

"Το Google δεν είναι η μοναδική εταιρεία που παρακολουθεί την συμπεριφορά μας στο Δίκτυο. Οι Διαφημιστές απαιτούν όλο και περισσότερα στοιχεία για τη ζωή μας." (Database)

Ενότητα Πρώτη: Στο Internet Σου Πέφτουν Ψίχουλα...

Στο Internet κινείσαι σαν τον Κοντορεβιθούλη, μόνο που δεν ξέρεις ότι σου πέφτουν τα ψίχουλα. Αφήνεις ίχνη και οι κινήσεις σου καταγράφονται, άσχετο αν δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Αν, όμως, ενδιαφερθεί κάποιος, τότε μπορούν να σε εντοπίσουν. Η εταιρεία που σου δίνει σύνδεση μπορεί να σε παρακολουθήσει. Για να βγεις στο δίκτυο χρειάζεσαι μια ηλεκτρονική διεύθυνση, την IP. Η διεύθυνση που χρησιμοποιείς είναι μοναδική στον κόσμο. Θεωρητικά, η εταιρεία που παρέχει τη σύνδεση μπορεί να γνωρίζει και τι ακριβώς κάνεις στο δίκτυο. Αν χρειαστεί, θα το πει στις αρχές.

* Rembetika: Songs Of The Greek Underground (1925-1947) CD_02 (Συνέχεια)

Θερμές Ευχαριστίες - A Warm Thank You

Κατ' αρχή να ευχαριστήσω τους φίλους του blog George Alex και Φίλιππο Φιλίππου.

Τον πρώτο για την θαυμάσια συλλογή που μου έστειλε (σήμερα δημοσιεύεται το δεύτερο) και τον δεύτερο για τα αναλυτικά σχόλια και κρητική που έγραψε.

Πολλοί φίλοι του blog (Έλληνες Της Διασποράς) μου ζήτησαν που και που να γράφουμε κάτι και στα Αγγλικά ή τουλάχιστον να μεταφράζουμε κάποια πράγματα. Προσπαθώντας να τους ευχαριστήσω έχουμε μεταφράσει όλους τους τίτλους στα Αγγλικά και όλων των ερμηνευτών τα ονόματα αναφέρονται με λατινικούς χαρακτήρες. Τέλος το άρθρο του Φίλιππου Φιλίππου:

ΡΕΜΠΕΤΕΣ ΚΑΙ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ

Ολοι οι ειδήμονες συμφωνούν ότι το επονομασθέν ρεμπέτικο τραγούδι είναι το ελληνικό αστικό τραγούδι που αναπτύχθηκε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα στα μεγάλα εμπορικά και κοινωνικά κέντρα, εκφράζοντας τους καημούς, τους πόθους και τις αντιλήψεις των περιθωριακών ατόμων, τα οποία είχαν αποκληθεί ή αυτοαποκληθεί, ρεμπέτες. Πρώτος συστηματικός μελετητής του φαινομένου υπήρξε ο ερασιτέχνης λαογράφος Hλίας Πετρόπουλος, ο οποίος την άνοιξη του 1968 εξέδωσε το βιβλίο "Pεμπέτικα τραγούδια", το οποίο του δημιούργησε πολλά προβλήματα με την τότε εξουσία εξαιτίας της δημοσίευσης σε αυτό λέξεων και φράσεων που θεωρήθηκαν άσεμνες. O Πετρόπουλος άρχιζε τα προλεγόμενα της λαογραφικής έρευνάς του ως εξής: "Tα ρεμπέτικα είναι μικρά απλά τραγούδια που τραγουδάνε απλοί άνθρωποι". Και συνέχιζε: "Αν και κατ' αρχήν ερωτικά, τα ρεμπέτικα είναι στο βάθος μάλλον κοινωνικού περιεχομένου τραγούδια". Λιμάνια της Μεσογείου, η Eρμούπολη, το Ναύπλιο, ο Πειραιάς, η Σμύρνη, η Πόλη, η Αλεξάνδρεια, η Θεσσαλονίκη είναι οι χώροι που γεννήθηκε το ρεμπέτικο τραγούδι. O Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο διήγημα "O γείτονας με το λαγούτο" (1900) μιλάει για έναν Τουρκομερίτη που ζούσε σε αθηναϊκή γειτονιά και τραγουδούσε μάγκικα (κουτσαβάκικα) τραγούδια.

Ενώ οι περισσότεροι μελετητές του ρεμπέτικου τραγουδιού συμφωνούν για το πότε περίπου εμφανίστηκε, για το πού αναπτύχθηκε, για το ότι τα κύρια όργανά του είναι το μπουζούκι και ο μπαγλαμάς, για το ότι είναι καθαρά αστικό τραγούδι, όλοι διαφωνούν για τον ορισμό του ρεμπέτη, ακόμη κι εκείνοι που θεωρούνται πρωτοπόροι του είδους και τους ανήκει δικαιωματικά ο χαρακτηρισμός. H Γκαίηλ Xολστ, Αυστραλή μουσικολόγος και φιλόλογος, που ήρθε στην Ελλάδα το 1966, ταξίδεψε στην επαρχία, έζησε αρκετό καιρό στην Κρήτη και ανακάλυψε τη δημοτική μουσική και τους αντίστοιχους χορούς. Στο βιβλίο της "Δρόμος για το ρεμπέτικο", μια σημαντική μελέτη γι' αυτό το είδος της ελληνικής μουσικής, ρώτησε πλήθος ανθρώπων σχετικών με το θέμα και δεν κατόρθωσε να σχηματίσει σαφή ιδέα πάνω στην έννοια της λέξης. "Pεμπέτες και μάγκες είναι το ίδιο πράγμα, αλλά διαφορετικό", απάντησε κάποιος. "Πρέπει να 'σαι χασικλής για να 'σαι ρεμπέτης", είπε άλλος. Επίσης: "Oι αληθινοί ρεμπέτες ήταν όλοι του υποκόσμου", "Oι αληθινοί ρεμπέτες είναι όλοι καλά ανθρωπάκια που αγαπάνε τους φίλους τους, που δεν δοκιμάζουν το χασίσι και σπάνια μεθάνε". "Oι πραγματικοί ρεμπέτες ήταν καλοί νοικοκύρηδες" κ.λπ., κ.λπ. Eν πάση περιπτώσει, "τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι τα τραγούδια του ελληνικού υποκόσμου. Ακριβέστερα, ρεμπέτικα τραγούδια είναι τα τραγούδια των ρεμπέτηδων. Tους ρεμπέτες τους λένε και μάγκες", γράφει ο Πετρόπουλος. Tο αυθεντικό ρεμπέτικο τραγούδι αναπτύχθηκε στον Πειραιά, τη δεκαετία του 1920, όπου διάφοροι μάγκες μαζεύονταν σε κάποιο στέκι, καφενείο ή τεκέ, κι εκεί καθισμένοι σε καρέκλες ή στο πάτωμα, γύρω από ένα μαγκάλι, κάπνιζαν ναργιλέ με τούρκικο χασίσι. Mε μπουζούκια και μπαγλαμάδες τραγουδούσαν τους καημούς τους, αυτοσχεδιάζοντας στίχους και νότες, προσέχοντας να μη γίνονται κατανοητοί (γι' αυτό χρησιμοποιούσαν δική τους διάλεκτο με συνθηματικές λέξεις). Ενίοτε, κάποιοι από τους θαμώνες του στεκιού σηκώνονταν κι έφερναν μερικές χορευτικές βόλτες: χόρευαν ζεϊμπέκικο ή χασάπικο. O ζεϊμπέκικος ήταν χορός των ζεϊμπέκηδων, που ήταν σώμα ειδικών δυνάμεων του τουρκικού στρατού (ίσως εξισλαμισθέντες Έλληνες της Mικράς Ασίας) και χορεύεται με αυτοσχεδιασμούς από έναν μόνο χορευτή. O χασάπικος χορεύεται με βήματα από δύο τουλάχιστον χορευτές, ενίοτε από τρεις και από τέσσερις. Ωστόσο, ρεμπέτικα τραγούδια, ζεϊμπέκικα και χασάπικα, τραγουδημένα από Έλληνες ακούγονταν από τις αρχές του εικοστού αιώνα στην Aμερική, και μάλιστα κυκλοφορούσαν σε δίσκους - η πιο γνωστή ερμηνεύτριά τους ήταν η Mαρίκα Παπαγκίκα.

Στα πρώτα ελληνικά καφέ-αμάν εμφανίζονταν περιπλανώμενοι μουσικοί, πολλοί από αυτούς Τσιγγάνοι, που έπαιζαν παραδοσιακά όργανα, κυρίως βιολί, φλογέρα, λαούτο, ούτι. Ενίοτε στις παραστάσεις έπαιρναν μέρος και γυναίκες καλλιτέχνιδες που τραγουδούσαν, χόρευαν τσιφτετέλι -προέρχεται από τον αραβικό και τουρκικό χορό της κοιλιάς- και χρησιμοποιούσαν ντέφια για να τονίσουν το ρυθμό της μουσικής. Tους ήχους αυτών των τραγουδιών πήραν οι φυλακισμένοι στις ελληνικές φυλακές (από την εποχή του Όθωνα, του πρώτου βασιλιά της Ελλάδας, οι φυλακές ήταν γεμάτες από πολιτικούς και ποινικούς κρατουμένους), του Aναπλιού, της Παλιάς Στρατώνας, του Επταπυργίου (Γεντί Kουλέ), οι οποίοι έφτιαξαν τις δικές τους μουσικές, αλλά και τα δικά τους μουσικά όργανα. Ένα από τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων του υποκόσμου, είτε ζούσαν στο περιθώριο της κοινωνίας είτε στα σωφρονιστικά ιδρύματα, ήταν το κάπνισμα του χασισιού, κάτι πολύδιαδεδομένο στις τούρκικες πόλεις, όπου η χρήση του ήταν νόμιμη. Στην Ελλάδα, το 1890, ψηφίστηκαν νόμοι που απαγόρευαν το συγκεκριμένο ναρκωτικό -τα άλλα, εκείνα που μαστίζουν τις σημερινές κοινωνίες ήταν σχεδόν άγνωστα- αλλά δεν εφαρμόστηκαν αυστηρά παρά μόνο μετά το 1930. Επομένως ήταν πολύ ευεργετικό για τη ζωή των περιθωριακών ατόμων να συγκεντρώνονται σε δικούς τους χώρους για να τραγουδήσουν τους καημούς τους. Tο 1922, η Μικρασιατική καταστροφή και η ανταλλαγή των πληθυσμών που οδήγησε πάνω από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες από την Τουρκία στην Ελλάδα, συνετέλεσε στην ενίσχυση και τον εμπλουτισμό των τραγουδιών των απόκληρων με καινούργιους ήχους. Διότι οι πρόσφυγες που σκορπίστηκαν στα μεγάλα αστικά κέντρα, φτιάχνοντας καινούργιους συνοικισμούς (για να θυμούνται τις γενέθλιες πόλεις τους), όπως Nέα Σμύρνη, Nέα Iωνία, Nέα Φιλαδέλφεια, έφεραν μαζί με τα ήθη, τα έθιμα, τη γενικότερη κουλτούρα τους και τη μουσική τους, αυτήν που αποκλήθηκε σμυρναίικη.

H αλληλεπίδραση των ήχων των περιθωριακών, αυτοχθόνων και των προσφύγων, η αφομοίωση ρυθμικών στοιχείων, μελωδιών, ακόμη και φωνητικού στυλ, συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία του ρεμπέτικου, έστω κι αν το σμυρναίικο στυλ δεν ενσωματώθηκε στο κύριο ρεύμα του. Oι προσμείξεις των διαφορετικών ήχων μέσα σε δέκα χρόνια -με δεδομένη την εισαγωγή των Mικρασιατών δεξιοτεχνών των μουσικών οργάνων στον κόσμο της μαγκιάς- δημιούργησε το μεγάλο "μπουμ", την έκρηξη που ονομάστηκε ρεμπέτικο τραγούδι, του οποίου ως έτος γεννήσεως θεωρείται το 1930 και αντίστοιχος τόπος ο Πειραιάς. Aυτή η εποχή συμπίπτει χρονικά με τις πρώτες εμπορικές ηχογραφήσεις που έγιναν στην Eλλάδα από εταιρείες δίσκων, όπως η Columbia, η His Master's Voice, η Odeon (ωστόσο κάποιες ηχογραφήσεις ελληνικών τραγουδιών είχαν γίνει έξω από την Eλλάδα, στις HΠA και στην Τουρκία από το 1904). Ως αποτέλεσμα της δισκογραφίας ήταν το ρεμπέτικο τραγούδι -όπως και τα άλλα είδη τραγουδιών - να φτάσει σε όλη την επικράτεια και συνεπώς να αποκτήσει το δικό του πιστό κοινό. Tο 1930, το κάπνισμα του χασισιού έγινε αξιόποινο αδίκημα, πράγμα που ανάγκασε τους χρήστες του να βρίσκουν παράνομους τρόπους αγοράς του προϊόντος, μα και χρήσης του. Oρμώμενοι από το ένστικτο της επιβίωσης και την ανάγκη της μεταξύ τους αλληλεγγύης, δημιούργησαν τις τρόπον τινά κοινότητές τους, όπου συνυπήρχαν και συνδιασκέδαζαν. Όταν δεν μαζεύονταν σε σπίτια, κατέφευγαν σε σπηλιές ή σε τεκέδες. Xαρακτηριστικά αναφέρεται ένας τεκές κοντά στο λιμάνι, ανάμεσα σε χαμόσπιτα: μια μικρή ξύλινη καλύβα αποτελούμενη από δύο τρία πρόχειρα δωμάτια. Στα πίσω δωμάτια έμενε η οικογένεια του τεκετζή, στο μπροστινό δωμάτιο, που ήταν χωρίς έπιπλα, μαζεύονταν οι άντρες με τους ναργιλέδες και τα μπουζούκια. Σύμφωνα με τον ρεμπέτη στιχουργό Nίκο Mάθεση, ο Mπάτης ήταν ο πιο παλιός από τους μπουζουξήδες, "βασιλιάς στους χασικλήδες, βασιλιάς στους ρεμπέτες" - αυτός ήταν ο δάσκαλος του Mάρκου Βαμβακάρη. Tο μπουζούκι, έγχορδο όργανο παραγνωρισμένο για μεγάλο διάστημα, έλκει την καταγωγή του από το Βυζάντιο - μια παραλλαγή του ονομαζόταν πανδούρα ή πανδουρίς. Πρόκειται για τον σημερινό ταμπουρά που μνημονεύεται από τον στρατηγό Mακρυγιάννη στα Aπομνημονεύματά του. Αρκετοί Έλληνες ζωγράφοι του 19ου αιώνα απεικονίζουν παρόμοια έγχορδα στους πίνακές τους, με πιο γνωστή τη φιγούρα του Pήγα Φεραίου ο οποίος σε κάποιο έργο κρατάει ένα μπουζούκι.

Από την συλλογή Rembetika: Songs Of The Greek Underground (1925-1947) να το δεύτερο CD λοιπόν στα 320.0 kb/sec:


ΛΙΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ - CD_02:

201. Μινόρε Του Τεκέ (Minore Of Hashish Den) (1932) - Ιωάννης Χαλκιάς ή Jack Gregory (Ioannis Halkias)

202. Σαν Εγύριζα Στην Πύλο (When I Came Back To Pilos) (1935) - Στράτος Παγιουμτζής ή Τεμπέλης (Staros Pajioumdsis)

203. Οι Λαχανάδες (The Pickpockets) (1934) - Στελλάκης Περπινιάδης (Stellakis Perpiniadis)

204. Οι Φυλακές Του Ωρωπού (The Prison Of Oropos) (1935) - Γιώργος Μπάτης ή Αμπάτης (Jiorgos Batis)

205. Το Χαρέμι Στο Χαμάμ (The Harem In The Hamman) (1936) - Ανέστης Δελιάς ή Αρτέμης (Anestis Delias)

206. Ο Ξέμαγκας (O Xemangas) (1935) - Ρίτα Αμπατζή (Rita Ambadsi)

207. Σαν Είσαι Μάγκας Και Νταής (If You Were A Real Mangas And Dais) (1934) - Ρίτα Αμπατζή & Μάρκος Βαμβακάρης ή Φράγκος (Rita Ambadsi & Markos Vamvakaris)

208. Μινόρε Μανές (Minore Manes) (1937) - Στράτος Παγιουμτζής ή Τεμπέλης (Staros Pajioumdsis)

209. Η Φυλακή Είναι Σχολείο (Prison Is A School) (Trad., 1931) - Κωνσταντίνος Μπέζος ή Α. Κωστής (Konstantinos Bezos)

210. Έχασα Τη Μανούλα Μου (I Lost My Mother) (1946) - Απόστολος Χατζηχρήστος ή Σμυρνιωτάκι (Apostolos Hadsichristos)

211. Το Σακάκι (The Jacket) (1935) - Ανέστης Δελιάς ή Αρτέμης (Anestis Delias)

212. Νίκος Ο Τρελάκιας (Nikos The Madman) (1936) - Ανέστης Δελιάς ή Αρτέμης (Anestis Delias)

213. Πέντε Έλληνες Στον Άδη (Five Greeks In Hell) (1947) - Γιάννης Παπαϊωάννου ή Ψηλός ή Πατσάς (Jiannis Papaioannou)

214. Η Φωνή Του Αργιλέ (The Voice Of The Waterpipe) (1935) - Στελλάκης Περπινιάδης (Stellakis Perpiniadis)

215. Μανές Νεβά Τσιφτετέλι (Manes Neva Tsifte Telli) (1934) - Δημήτρης Ατραΐδης (Dimitris Atraidis)

216. Νύχτωσε Χωρίς Φεγγάρι (A Moonless Night) (1947) - Στέλλα Χασκίλ ή Σαλονικιά (Stella Haskil)

217. Κουβέντα Με Το Χάρο (Conversation With Death) ( 1936) - Κώστας Ρούκουνας ή Σαμιωτάκι (Kostas Roukounas)

218. Μάνα Μου Είμαι Φτισικός (Mother I'm Tubercular) (1935) - Γιώργος Κατσαρός (Jiorgos Katsaros)

219. Όλοι Οι Ρεμπέτες Του Ντουνιά (All The Rembetes In This World) (1937) - Μάρκος Βαμβακάρης ή Φράγκος (Markos Vamvakaris)

220. Ο Φθισικός (The Tubercular) (1936) - Κώστας Ρούκουνας ή Σαμιωτάκι

221. Στη Φυλακή (In Prison) (1930) - Ρόζα Εσκενάζη (Rosa Eskenazi)

222. Το Κουτσαβάκι (Τhe Tough Guy) (1936) - Ανέστης Δελιάς ή Αρτέμης (Anestis Delias)

ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΩΔΙΚΟΣ: http://antigrafeas.blogspot.com/

ΜΕΓΕΘΟΣ: 168,53 ΜΒ

******************************************************************************

* Rembetika: Songs Of The Greek Underground (1925-1947) CD_01

Θερμές Ευχαριστίες - A Warm Thank You

Κατ' αρχή να ευχαριστήσω τους φίλους του blog George Alex και Chris May.

Τον πρώτο για την θαυμάσια συλλογή που μου έστειλε (Θα δημοσιευτεί σε 2 ημέρες) και τον δεύτερο για τα αναλυτικά σχόλια και κρητική που έγραψε.

Πολλοί φίλοι του blog (Έλληνες Της Διασποράς) μου ζήτησαν που και που να γράφουμε κάτι και στα Αγγλικά ή τουλάχιστον να μεταφράζουμε κάποια πράγματα. Προσπαθώντας να τους ευχαριστήσω παραθέτω αυτούσια την κρητική του Chris May:

Flamenco, fado and tango are firm fixtures on the world music jukebox, but their close cultural equivalent, Greek rembetika, is overdue on the playlist. In Greece itself, roots artists and audiences are rediscovering the tradition in a big way, and a new generation of singers and instrumentalists is emerging to take the music forward. The rest of the world is sure to pick up on the unruly magic sooner or later.

Rembetika began on the margins of society—specifically in illegal but more or less tolerated hashish cafes—in the ports of Piraeus and Thessaloniki in the mid 1920s, as migrants, seamen and traders from the east (in particular from Turkey and Lebanon) brought their customs with them. It was made by and for the manges, men and women who scorned straight society and its laws and conventions. A manga never wore a collar or tie, hated the police, smoked dope constantly, and avoided legitimate work whenever possible. Way to go.

Like its Latin cousins, rembetika is the blues in another form: music for the oppressed, the outlaw and the bohemian. It's visceral, rough-edged, percussive, and rhythmically off-kilter; it possesses great melodic variety and charm, and amidst all the passion and pain, it's capable of tenderness too. On the wonderfully atmospheric, time-travelling double CD Rembetika: Songs Of The Greek Underground 1925-1947—subtitled, just so there's no misunderstanding, Manges, Passion, Drugs, Jail, Disease, Death—it's sung by often untutored voices, who make up in feeling and depth of experience for what they lack in technique and polish. Accompanying instruments are mostly the bouzouki, the lauto and the tsuras, double string lutes of different sizes and sonorities, and the sanduri, a close relation of the north Indian santoor.

The first CD is devoted to the chief recreational pursuits of the manges, which were drugs, music and drugs. The overwhelming majority of the lyrics concern hashish (check the track titles for flavour). The remainder deal with heroin and cocaine, which were by the early 1930s making their unwelcome presence felt. The second CD is a relentless cold reality call, its songs portraying the downsides of manga life: prison, petty criminality and early death.

By the late 1930s, the manges and their culture were being harassed and driven further underground by the dictator Metaxas, and rembetika went almost completely off radar until its recent rediscovery. Time to raise a glass, or whatever, to its turbulent rebirth.

Από την συλλογή Rembetika: Songs Of The Greek Underground (1925-1947) να το πρώτο CD λοιπόν στα 320.0 kb/sec:


ΛΙΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ - CD_01:

101. Είμαι Πρεζάκιας (I Am A Junkie) (1935) - Γιάννης Εϊντζιρίδης ή Γιοβάν Τσαούς (Jiovan Tsaous)

102. Σερέτης Είμαι Χασικλής (I Am Tought And Take Hashish) (1936) - Γιώργος Κάβουρας (Jiorgos Kavouras)

103. Σούρα Και Μαστούρα (Drunken And Stoned) (1936) - Ανέστης Δελιάς (Anestis Delias)

104. Μες Του Μάνθου Τον Τεκέ (At Manthos' Hashish Den) (1938) - Γιώργος Κατσαρός (Jiorgos Katsaros)

105. Πάντα Με Γλυκό Χασίσι (Always With Sweet Hashish) (1935) - Δημήτρης Γκόγκος ή Μπαγιαντέρας (Bajianderas)

106. Χανουμάκια (Belly Dancers) (1925) - Ρίτα Αμπατζή (Rita Ambadsi)

107. Κάφ' τονε, Σταύρο, Kάφ' τονε (Burn It, Stavros, Burn It) (1935) - Μάρκος Βαμβακάρης (Markos Vamvakaris)

108. Ο Αργιλές (The Waterpipe) (1934) - Ευάγγελος Παπάζογλου (Evangelos Papazoglou)

109. Ο Μπουφετζής (The Buffet Waiter) (1935) - Γιώργος Μπάτης (Jiorgos Batis)

110. Στου Ζαμπίκου Τον Τεκέ (In Zambiko's Hashish Den) ( 1932) - Ρόζα Εσκενάζη (Rosa Eskenazi)

111. Μεσ' Τον Τεκέ Της Μαριγώς (In Marigo's Hashish Den) (1933) - Τάκης Νικολάου (Takis Nikolaou)

112. Μανώλης Ο Χασικλής (Manolis The Hashish Smoker) (1930) - Κώστας Μαρσέλος ή Νούρος (Kostas Marselos or Nouros)

113. Ο Μαστούρας (The Dope Head) (1933) - Μάρκος Βαμβακάρης (Markos Vamvakaris)

114. Χθες Το Βράδυ Στου Καρίπη (Last Night At Karipis' Place) (Trad.ca.1935) - Γιώργος Κατσαρός (Jiorgos Katsaros)

115. Νέοι Χασικλήδες (Young Hashish Smokers) (Trad.,1928) - Αντώνης Διαμαντίδης ή Ντάλγκας (Andonis Dalgas)

116. Ζούλα Σε Μία Βάρκα Μπήκα (I Stowed In A Boat) (1936) - Γιώργος Μπάτης (Jiorgos Batis)

117. Αργιλέ Μου Γιατί Σβήνεις (My Argiles, Why Do You Keep Going Out?) (1935) - Γεωργία Μυττάκη (Georgia Mittaki)

118. Ο Τεκετζής (Owner Of A Hashish Den) (1934) - Σπύρος Περιστέρης (Spiros Peristeris)

119. Παραπονιούνται Οι Μάγκες Μας (Our Manges Are Complaining) (1936) - Γιάννης Εϊντζιρίδης ή Γιοβάν Τσαούς (Jiovan Tsaous)

120. Χθές Το Βράδυ Στο Τεκέ Μας (Last Night In Our Hashish Den) (1934) - Στελλάκης Περπινιάδης (Stellakis Perpiniadis)

121. Εφουμέρναμ' Ένα Βράδυ (While We Were Smoking Dope One Evening) (1932) - Μάρκος Βαμβακάρης (Markos Vamvakaris)

122. Είμαι Πρεζάκιας (I Am A Junkie) (1935) - Ρόζα Εσκενάζη (Rosa Eskenazi)

123. Ο Πόνος Του Πρεζάκια (The Pain Of The Junkie) (1936) - Ανέστης Δελιάς (Anestis Delias)

ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΩΔΙΚΟΣ: http://antigrafeas.blogspot.com/

ΜΕΓΕΘΟΣ: 166,53 ΜΒ

******************************************************************************

* Βας! Βας! Βας! Ο Παρασκευάς!

ΒΑΣ! ΒΑΣ! ΒΑΣ! Ο ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ!

Πλάκα πλάκα, με το λέγε λέγε και το παίξε παίξε, η Αννίτα Πάνια έγινε αρχηγός σε ένα πολιτιστικό πραξικόπημα. Συνταγή δεν υπήρξε. Πρότυπο ούτε γι’ αστείο. Οι καλές σκέψεις γεννήθηκαν σιγά σιγά, οι άνθρωποι βρέθηκαν καθ’ οδόν και το μανιφέστο - που δεν γράφτηκε – αποτυπώθηκε πάνω σε φάτσες και φερσίματα ατόμων που ξεπήδησαν από τα κάτεργα της πόλης. Η ανθρωπολογική πανίδα της εκπομπής –ποιος το αρνείται;- αποτελεί το πρώτο και ισχυρό δεδομένο. Δεν δεχόμαστε κανέναν κανονικό άνθρωπο, απλώς διότι δεν μας αφορά. Απεναντίας απλώνουμε χαλί σε κάθε στραβοτιμονιά, είτε έγινε από την φύση είτε έγινε από την κοινωνία. Το στρεβλό και το παράταιρο έχουν δικαίωμα ζωής, άσχετο αν η μανία της αρμονίας τα έχει εξορίσει διά παντός. Η νέα αισθητική ξεκινά από το κουσούρι· όποιος υστερεί σε κάτι αυτομάτως υπερέχει. Το λίγο μυαλό ισοδυναμεί με ανεκμετάλλευτη ευφυΐα. Η κακοφωνία αποδεικνύεται καλλικέλαδη, αρκεί να άδει σε ανάλογο σκηνικό. Φυσικά δεν έχουμε να κάνουμε με επίδειξη τραγουδιού. Το όλο θέαμα κρατάει το νόημα. Ο ξενέρωτος θεατής βλέπει ξαφνικά τους ξορκισμένους εφιάλτες του να παρελαύνουν –επιτέλους- με άδεια κυκλοφορίας. Ένας ανεξέλεγκτος θίασος ποικιλιών με μέλη που μπορεί να είναι απορρίμματα της κοινωνίας ή τρόφιμοι κλινικής ανιάτων τελεί μια μαύρη γιορτή που προκαλεί τρελό ενθουσιασμό στο νεανικό του κοινό.

Τελειώσαμε; Μόλις αρχίσαμε. Διότι πλαγίως αυτό το ραβαΐσι έχει σοβαρό μπούσουλα, ο οποίος δείχνει ευθέως το σημερινό τραγούδι και το χάλι του. Οι σουξεδιάρες τραγουδίστριες, οι λαοπρόβλητοι τραγουδιστές (τα ονόματα είναι πασίγνωστα), πιθανώς να νιώσουν ότι τους ζώνουν τα φίδια, βλέποντας την καρικατούρα τους να κάνει παιχνίδι και κυρίως να κόβει μονέδα. Το κρατούμενο είναι πρώτο και ισχυρό: τα σιντάκια του «Je t’ aime» σπάνε ταμεία –καθώς λένε- και έχουν λανσάρει μόδα μεταξύ μπαρόβιων και τραγουδόβιων. Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι, η φοβερή Τσίλα, η κυρία Ελισάβετ με το ερώτημα για τον Βάγκνερ και τον Πουτσίνι, ο Βεντουράς, ο Κάτμαν και ο Βας Βας βέβαια απολαμβάνουν το ακαταλόγιστο με έναν τρόπο που κινδυνεύει να αποβεί στάτους. Η χοντρή πρόγκα απαγορεύεται για ευνόητους λόγους στον δημόσιο βίο μας· η ονομαστική καταγγελία έχει ατονήσει και αυτή, γιατί οδηγεί απευθείας στα δικαστήρια. Εντούτοις η καρικατουρίστικη υπονόμευση πετυχαίνει πολύ περισσότερα απ’ ο,τι φαντάστηκε. Βάζοντας φωτιά στο έπιπλο, τα αστέρια της Πάνια αφήνουν διάχυτη στον αέρα την σκέψη μήπως ήρθε η στιγμή να ξηλωθεί κανονικά η γελοία φόδρα του ντόπιου δημόσιου βίου.

Η κουρελαρία αποτελεί σύστημα –είτε πρόκειται για βασίλισσες της νύχτας είτε για αδικημένους που άδουν κατά παραχώρηση. Μια ματιά ………ΒΛΕΠΕ ΒΙΝΤΕΟ…………. Που θαμπώνουν τον κοσμάκη και τον καθιστούν βουλιμικό για τρελά θεάματα. Σε αυτά τα επιτελεία δεν υπάρχει τίποτα το σοβαρό. Πίτουρα μόνο –με ένα Βας Βας διαλύονται.

Το περίεργο είναι ότι κάθε τομέας του νεοελληνικού βίου έχει ανάγκη τον Παρασκευά του. Ο νεοέλληνας καλόμαθε στην κακοήθεια και δεν αφήνει το ψητό. Ο αυτοέλεγχος, δύσκολη υπόθεση με πολλά έξοδα, έχει υποκατασταθεί από μια κραυγαλέα κακοδιαχείριση του εγώ. Το κουλτουροκατιναριό, η κιτσαρία, η ανεύθυνη επίταση κάθε λογής παρεκκλίνουσας παραφοράς, ένα κοινωνικό σώμα που αρνείται μανιωδώς το τσεκ απ, απέβησαν δεσπόζουσα κατάσταση. Το δάσος, όπως ξέρουμε, καίγεται από τα ξύλα του και η κοινωνία χαλάει από τα ίδια της τα μέλη. Οι μεταχουντικές δεκαετίες, ανάμεσα στα άλλα, ευτέλισαν τον τηλεοπτικό δημόσιο βίο με λογής λογής μηχανές που βγάζουν λεφτά, αλλά καταπίνουν και ανθρώπους. Η εξαχρείωση έχει πολλά πρόσωπα πιθανώς επειδή στερείται «προσώπου». Βας Βας, λοιπόν, για όλους και για τον καθένα. Αυτό που απομένει είναι να συγκροτηθεί ένας σύλλογος από τους Βας Βας της Βουλής, της Εκκλησίας, των δελτίων ειδήσεων, της εκπαίδευσης, του επιχειρησιακού κόσμου και έπεται συνέχεια.

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************