* Rembetika: Songs Of The Greek Underground (1925-1947) CD_02 (Συνέχεια)

Θερμές Ευχαριστίες - A Warm Thank You

Κατ' αρχή να ευχαριστήσω τους φίλους του blog George Alex και Φίλιππο Φιλίππου.

Τον πρώτο για την θαυμάσια συλλογή που μου έστειλε (σήμερα δημοσιεύεται το δεύτερο) και τον δεύτερο για τα αναλυτικά σχόλια και κρητική που έγραψε.

Πολλοί φίλοι του blog (Έλληνες Της Διασποράς) μου ζήτησαν που και που να γράφουμε κάτι και στα Αγγλικά ή τουλάχιστον να μεταφράζουμε κάποια πράγματα. Προσπαθώντας να τους ευχαριστήσω έχουμε μεταφράσει όλους τους τίτλους στα Αγγλικά και όλων των ερμηνευτών τα ονόματα αναφέρονται με λατινικούς χαρακτήρες. Τέλος το άρθρο του Φίλιππου Φιλίππου:

ΡΕΜΠΕΤΕΣ ΚΑΙ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ

Ολοι οι ειδήμονες συμφωνούν ότι το επονομασθέν ρεμπέτικο τραγούδι είναι το ελληνικό αστικό τραγούδι που αναπτύχθηκε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα στα μεγάλα εμπορικά και κοινωνικά κέντρα, εκφράζοντας τους καημούς, τους πόθους και τις αντιλήψεις των περιθωριακών ατόμων, τα οποία είχαν αποκληθεί ή αυτοαποκληθεί, ρεμπέτες. Πρώτος συστηματικός μελετητής του φαινομένου υπήρξε ο ερασιτέχνης λαογράφος Hλίας Πετρόπουλος, ο οποίος την άνοιξη του 1968 εξέδωσε το βιβλίο "Pεμπέτικα τραγούδια", το οποίο του δημιούργησε πολλά προβλήματα με την τότε εξουσία εξαιτίας της δημοσίευσης σε αυτό λέξεων και φράσεων που θεωρήθηκαν άσεμνες. O Πετρόπουλος άρχιζε τα προλεγόμενα της λαογραφικής έρευνάς του ως εξής: "Tα ρεμπέτικα είναι μικρά απλά τραγούδια που τραγουδάνε απλοί άνθρωποι". Και συνέχιζε: "Αν και κατ' αρχήν ερωτικά, τα ρεμπέτικα είναι στο βάθος μάλλον κοινωνικού περιεχομένου τραγούδια". Λιμάνια της Μεσογείου, η Eρμούπολη, το Ναύπλιο, ο Πειραιάς, η Σμύρνη, η Πόλη, η Αλεξάνδρεια, η Θεσσαλονίκη είναι οι χώροι που γεννήθηκε το ρεμπέτικο τραγούδι. O Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο διήγημα "O γείτονας με το λαγούτο" (1900) μιλάει για έναν Τουρκομερίτη που ζούσε σε αθηναϊκή γειτονιά και τραγουδούσε μάγκικα (κουτσαβάκικα) τραγούδια.

Ενώ οι περισσότεροι μελετητές του ρεμπέτικου τραγουδιού συμφωνούν για το πότε περίπου εμφανίστηκε, για το πού αναπτύχθηκε, για το ότι τα κύρια όργανά του είναι το μπουζούκι και ο μπαγλαμάς, για το ότι είναι καθαρά αστικό τραγούδι, όλοι διαφωνούν για τον ορισμό του ρεμπέτη, ακόμη κι εκείνοι που θεωρούνται πρωτοπόροι του είδους και τους ανήκει δικαιωματικά ο χαρακτηρισμός. H Γκαίηλ Xολστ, Αυστραλή μουσικολόγος και φιλόλογος, που ήρθε στην Ελλάδα το 1966, ταξίδεψε στην επαρχία, έζησε αρκετό καιρό στην Κρήτη και ανακάλυψε τη δημοτική μουσική και τους αντίστοιχους χορούς. Στο βιβλίο της "Δρόμος για το ρεμπέτικο", μια σημαντική μελέτη γι' αυτό το είδος της ελληνικής μουσικής, ρώτησε πλήθος ανθρώπων σχετικών με το θέμα και δεν κατόρθωσε να σχηματίσει σαφή ιδέα πάνω στην έννοια της λέξης. "Pεμπέτες και μάγκες είναι το ίδιο πράγμα, αλλά διαφορετικό", απάντησε κάποιος. "Πρέπει να 'σαι χασικλής για να 'σαι ρεμπέτης", είπε άλλος. Επίσης: "Oι αληθινοί ρεμπέτες ήταν όλοι του υποκόσμου", "Oι αληθινοί ρεμπέτες είναι όλοι καλά ανθρωπάκια που αγαπάνε τους φίλους τους, που δεν δοκιμάζουν το χασίσι και σπάνια μεθάνε". "Oι πραγματικοί ρεμπέτες ήταν καλοί νοικοκύρηδες" κ.λπ., κ.λπ. Eν πάση περιπτώσει, "τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι τα τραγούδια του ελληνικού υποκόσμου. Ακριβέστερα, ρεμπέτικα τραγούδια είναι τα τραγούδια των ρεμπέτηδων. Tους ρεμπέτες τους λένε και μάγκες", γράφει ο Πετρόπουλος. Tο αυθεντικό ρεμπέτικο τραγούδι αναπτύχθηκε στον Πειραιά, τη δεκαετία του 1920, όπου διάφοροι μάγκες μαζεύονταν σε κάποιο στέκι, καφενείο ή τεκέ, κι εκεί καθισμένοι σε καρέκλες ή στο πάτωμα, γύρω από ένα μαγκάλι, κάπνιζαν ναργιλέ με τούρκικο χασίσι. Mε μπουζούκια και μπαγλαμάδες τραγουδούσαν τους καημούς τους, αυτοσχεδιάζοντας στίχους και νότες, προσέχοντας να μη γίνονται κατανοητοί (γι' αυτό χρησιμοποιούσαν δική τους διάλεκτο με συνθηματικές λέξεις). Ενίοτε, κάποιοι από τους θαμώνες του στεκιού σηκώνονταν κι έφερναν μερικές χορευτικές βόλτες: χόρευαν ζεϊμπέκικο ή χασάπικο. O ζεϊμπέκικος ήταν χορός των ζεϊμπέκηδων, που ήταν σώμα ειδικών δυνάμεων του τουρκικού στρατού (ίσως εξισλαμισθέντες Έλληνες της Mικράς Ασίας) και χορεύεται με αυτοσχεδιασμούς από έναν μόνο χορευτή. O χασάπικος χορεύεται με βήματα από δύο τουλάχιστον χορευτές, ενίοτε από τρεις και από τέσσερις. Ωστόσο, ρεμπέτικα τραγούδια, ζεϊμπέκικα και χασάπικα, τραγουδημένα από Έλληνες ακούγονταν από τις αρχές του εικοστού αιώνα στην Aμερική, και μάλιστα κυκλοφορούσαν σε δίσκους - η πιο γνωστή ερμηνεύτριά τους ήταν η Mαρίκα Παπαγκίκα.

Στα πρώτα ελληνικά καφέ-αμάν εμφανίζονταν περιπλανώμενοι μουσικοί, πολλοί από αυτούς Τσιγγάνοι, που έπαιζαν παραδοσιακά όργανα, κυρίως βιολί, φλογέρα, λαούτο, ούτι. Ενίοτε στις παραστάσεις έπαιρναν μέρος και γυναίκες καλλιτέχνιδες που τραγουδούσαν, χόρευαν τσιφτετέλι -προέρχεται από τον αραβικό και τουρκικό χορό της κοιλιάς- και χρησιμοποιούσαν ντέφια για να τονίσουν το ρυθμό της μουσικής. Tους ήχους αυτών των τραγουδιών πήραν οι φυλακισμένοι στις ελληνικές φυλακές (από την εποχή του Όθωνα, του πρώτου βασιλιά της Ελλάδας, οι φυλακές ήταν γεμάτες από πολιτικούς και ποινικούς κρατουμένους), του Aναπλιού, της Παλιάς Στρατώνας, του Επταπυργίου (Γεντί Kουλέ), οι οποίοι έφτιαξαν τις δικές τους μουσικές, αλλά και τα δικά τους μουσικά όργανα. Ένα από τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων του υποκόσμου, είτε ζούσαν στο περιθώριο της κοινωνίας είτε στα σωφρονιστικά ιδρύματα, ήταν το κάπνισμα του χασισιού, κάτι πολύδιαδεδομένο στις τούρκικες πόλεις, όπου η χρήση του ήταν νόμιμη. Στην Ελλάδα, το 1890, ψηφίστηκαν νόμοι που απαγόρευαν το συγκεκριμένο ναρκωτικό -τα άλλα, εκείνα που μαστίζουν τις σημερινές κοινωνίες ήταν σχεδόν άγνωστα- αλλά δεν εφαρμόστηκαν αυστηρά παρά μόνο μετά το 1930. Επομένως ήταν πολύ ευεργετικό για τη ζωή των περιθωριακών ατόμων να συγκεντρώνονται σε δικούς τους χώρους για να τραγουδήσουν τους καημούς τους. Tο 1922, η Μικρασιατική καταστροφή και η ανταλλαγή των πληθυσμών που οδήγησε πάνω από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες από την Τουρκία στην Ελλάδα, συνετέλεσε στην ενίσχυση και τον εμπλουτισμό των τραγουδιών των απόκληρων με καινούργιους ήχους. Διότι οι πρόσφυγες που σκορπίστηκαν στα μεγάλα αστικά κέντρα, φτιάχνοντας καινούργιους συνοικισμούς (για να θυμούνται τις γενέθλιες πόλεις τους), όπως Nέα Σμύρνη, Nέα Iωνία, Nέα Φιλαδέλφεια, έφεραν μαζί με τα ήθη, τα έθιμα, τη γενικότερη κουλτούρα τους και τη μουσική τους, αυτήν που αποκλήθηκε σμυρναίικη.

H αλληλεπίδραση των ήχων των περιθωριακών, αυτοχθόνων και των προσφύγων, η αφομοίωση ρυθμικών στοιχείων, μελωδιών, ακόμη και φωνητικού στυλ, συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία του ρεμπέτικου, έστω κι αν το σμυρναίικο στυλ δεν ενσωματώθηκε στο κύριο ρεύμα του. Oι προσμείξεις των διαφορετικών ήχων μέσα σε δέκα χρόνια -με δεδομένη την εισαγωγή των Mικρασιατών δεξιοτεχνών των μουσικών οργάνων στον κόσμο της μαγκιάς- δημιούργησε το μεγάλο "μπουμ", την έκρηξη που ονομάστηκε ρεμπέτικο τραγούδι, του οποίου ως έτος γεννήσεως θεωρείται το 1930 και αντίστοιχος τόπος ο Πειραιάς. Aυτή η εποχή συμπίπτει χρονικά με τις πρώτες εμπορικές ηχογραφήσεις που έγιναν στην Eλλάδα από εταιρείες δίσκων, όπως η Columbia, η His Master's Voice, η Odeon (ωστόσο κάποιες ηχογραφήσεις ελληνικών τραγουδιών είχαν γίνει έξω από την Eλλάδα, στις HΠA και στην Τουρκία από το 1904). Ως αποτέλεσμα της δισκογραφίας ήταν το ρεμπέτικο τραγούδι -όπως και τα άλλα είδη τραγουδιών - να φτάσει σε όλη την επικράτεια και συνεπώς να αποκτήσει το δικό του πιστό κοινό. Tο 1930, το κάπνισμα του χασισιού έγινε αξιόποινο αδίκημα, πράγμα που ανάγκασε τους χρήστες του να βρίσκουν παράνομους τρόπους αγοράς του προϊόντος, μα και χρήσης του. Oρμώμενοι από το ένστικτο της επιβίωσης και την ανάγκη της μεταξύ τους αλληλεγγύης, δημιούργησαν τις τρόπον τινά κοινότητές τους, όπου συνυπήρχαν και συνδιασκέδαζαν. Όταν δεν μαζεύονταν σε σπίτια, κατέφευγαν σε σπηλιές ή σε τεκέδες. Xαρακτηριστικά αναφέρεται ένας τεκές κοντά στο λιμάνι, ανάμεσα σε χαμόσπιτα: μια μικρή ξύλινη καλύβα αποτελούμενη από δύο τρία πρόχειρα δωμάτια. Στα πίσω δωμάτια έμενε η οικογένεια του τεκετζή, στο μπροστινό δωμάτιο, που ήταν χωρίς έπιπλα, μαζεύονταν οι άντρες με τους ναργιλέδες και τα μπουζούκια. Σύμφωνα με τον ρεμπέτη στιχουργό Nίκο Mάθεση, ο Mπάτης ήταν ο πιο παλιός από τους μπουζουξήδες, "βασιλιάς στους χασικλήδες, βασιλιάς στους ρεμπέτες" - αυτός ήταν ο δάσκαλος του Mάρκου Βαμβακάρη. Tο μπουζούκι, έγχορδο όργανο παραγνωρισμένο για μεγάλο διάστημα, έλκει την καταγωγή του από το Βυζάντιο - μια παραλλαγή του ονομαζόταν πανδούρα ή πανδουρίς. Πρόκειται για τον σημερινό ταμπουρά που μνημονεύεται από τον στρατηγό Mακρυγιάννη στα Aπομνημονεύματά του. Αρκετοί Έλληνες ζωγράφοι του 19ου αιώνα απεικονίζουν παρόμοια έγχορδα στους πίνακές τους, με πιο γνωστή τη φιγούρα του Pήγα Φεραίου ο οποίος σε κάποιο έργο κρατάει ένα μπουζούκι.

Από την συλλογή Rembetika: Songs Of The Greek Underground (1925-1947) να το δεύτερο CD λοιπόν στα 320.0 kb/sec:


ΛΙΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ - CD_02:

201. Μινόρε Του Τεκέ (Minore Of Hashish Den) (1932) - Ιωάννης Χαλκιάς ή Jack Gregory (Ioannis Halkias)

202. Σαν Εγύριζα Στην Πύλο (When I Came Back To Pilos) (1935) - Στράτος Παγιουμτζής ή Τεμπέλης (Staros Pajioumdsis)

203. Οι Λαχανάδες (The Pickpockets) (1934) - Στελλάκης Περπινιάδης (Stellakis Perpiniadis)

204. Οι Φυλακές Του Ωρωπού (The Prison Of Oropos) (1935) - Γιώργος Μπάτης ή Αμπάτης (Jiorgos Batis)

205. Το Χαρέμι Στο Χαμάμ (The Harem In The Hamman) (1936) - Ανέστης Δελιάς ή Αρτέμης (Anestis Delias)

206. Ο Ξέμαγκας (O Xemangas) (1935) - Ρίτα Αμπατζή (Rita Ambadsi)

207. Σαν Είσαι Μάγκας Και Νταής (If You Were A Real Mangas And Dais) (1934) - Ρίτα Αμπατζή & Μάρκος Βαμβακάρης ή Φράγκος (Rita Ambadsi & Markos Vamvakaris)

208. Μινόρε Μανές (Minore Manes) (1937) - Στράτος Παγιουμτζής ή Τεμπέλης (Staros Pajioumdsis)

209. Η Φυλακή Είναι Σχολείο (Prison Is A School) (Trad., 1931) - Κωνσταντίνος Μπέζος ή Α. Κωστής (Konstantinos Bezos)

210. Έχασα Τη Μανούλα Μου (I Lost My Mother) (1946) - Απόστολος Χατζηχρήστος ή Σμυρνιωτάκι (Apostolos Hadsichristos)

211. Το Σακάκι (The Jacket) (1935) - Ανέστης Δελιάς ή Αρτέμης (Anestis Delias)

212. Νίκος Ο Τρελάκιας (Nikos The Madman) (1936) - Ανέστης Δελιάς ή Αρτέμης (Anestis Delias)

213. Πέντε Έλληνες Στον Άδη (Five Greeks In Hell) (1947) - Γιάννης Παπαϊωάννου ή Ψηλός ή Πατσάς (Jiannis Papaioannou)

214. Η Φωνή Του Αργιλέ (The Voice Of The Waterpipe) (1935) - Στελλάκης Περπινιάδης (Stellakis Perpiniadis)

215. Μανές Νεβά Τσιφτετέλι (Manes Neva Tsifte Telli) (1934) - Δημήτρης Ατραΐδης (Dimitris Atraidis)

216. Νύχτωσε Χωρίς Φεγγάρι (A Moonless Night) (1947) - Στέλλα Χασκίλ ή Σαλονικιά (Stella Haskil)

217. Κουβέντα Με Το Χάρο (Conversation With Death) ( 1936) - Κώστας Ρούκουνας ή Σαμιωτάκι (Kostas Roukounas)

218. Μάνα Μου Είμαι Φτισικός (Mother I'm Tubercular) (1935) - Γιώργος Κατσαρός (Jiorgos Katsaros)

219. Όλοι Οι Ρεμπέτες Του Ντουνιά (All The Rembetes In This World) (1937) - Μάρκος Βαμβακάρης ή Φράγκος (Markos Vamvakaris)

220. Ο Φθισικός (The Tubercular) (1936) - Κώστας Ρούκουνας ή Σαμιωτάκι

221. Στη Φυλακή (In Prison) (1930) - Ρόζα Εσκενάζη (Rosa Eskenazi)

222. Το Κουτσαβάκι (Τhe Tough Guy) (1936) - Ανέστης Δελιάς ή Αρτέμης (Anestis Delias)

ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΩΔΙΚΟΣ: http://antigrafeas.blogspot.com/

ΜΕΓΕΘΟΣ: 168,53 ΜΒ

******************************************************************************

* Rembetika: Songs Of The Greek Underground (1925-1947) CD_01

Θερμές Ευχαριστίες - A Warm Thank You

Κατ' αρχή να ευχαριστήσω τους φίλους του blog George Alex και Chris May.

Τον πρώτο για την θαυμάσια συλλογή που μου έστειλε (Θα δημοσιευτεί σε 2 ημέρες) και τον δεύτερο για τα αναλυτικά σχόλια και κρητική που έγραψε.

Πολλοί φίλοι του blog (Έλληνες Της Διασποράς) μου ζήτησαν που και που να γράφουμε κάτι και στα Αγγλικά ή τουλάχιστον να μεταφράζουμε κάποια πράγματα. Προσπαθώντας να τους ευχαριστήσω παραθέτω αυτούσια την κρητική του Chris May:

Flamenco, fado and tango are firm fixtures on the world music jukebox, but their close cultural equivalent, Greek rembetika, is overdue on the playlist. In Greece itself, roots artists and audiences are rediscovering the tradition in a big way, and a new generation of singers and instrumentalists is emerging to take the music forward. The rest of the world is sure to pick up on the unruly magic sooner or later.

Rembetika began on the margins of society—specifically in illegal but more or less tolerated hashish cafes—in the ports of Piraeus and Thessaloniki in the mid 1920s, as migrants, seamen and traders from the east (in particular from Turkey and Lebanon) brought their customs with them. It was made by and for the manges, men and women who scorned straight society and its laws and conventions. A manga never wore a collar or tie, hated the police, smoked dope constantly, and avoided legitimate work whenever possible. Way to go.

Like its Latin cousins, rembetika is the blues in another form: music for the oppressed, the outlaw and the bohemian. It's visceral, rough-edged, percussive, and rhythmically off-kilter; it possesses great melodic variety and charm, and amidst all the passion and pain, it's capable of tenderness too. On the wonderfully atmospheric, time-travelling double CD Rembetika: Songs Of The Greek Underground 1925-1947—subtitled, just so there's no misunderstanding, Manges, Passion, Drugs, Jail, Disease, Death—it's sung by often untutored voices, who make up in feeling and depth of experience for what they lack in technique and polish. Accompanying instruments are mostly the bouzouki, the lauto and the tsuras, double string lutes of different sizes and sonorities, and the sanduri, a close relation of the north Indian santoor.

The first CD is devoted to the chief recreational pursuits of the manges, which were drugs, music and drugs. The overwhelming majority of the lyrics concern hashish (check the track titles for flavour). The remainder deal with heroin and cocaine, which were by the early 1930s making their unwelcome presence felt. The second CD is a relentless cold reality call, its songs portraying the downsides of manga life: prison, petty criminality and early death.

By the late 1930s, the manges and their culture were being harassed and driven further underground by the dictator Metaxas, and rembetika went almost completely off radar until its recent rediscovery. Time to raise a glass, or whatever, to its turbulent rebirth.

Από την συλλογή Rembetika: Songs Of The Greek Underground (1925-1947) να το πρώτο CD λοιπόν στα 320.0 kb/sec:


ΛΙΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ - CD_01:

101. Είμαι Πρεζάκιας (I Am A Junkie) (1935) - Γιάννης Εϊντζιρίδης ή Γιοβάν Τσαούς (Jiovan Tsaous)

102. Σερέτης Είμαι Χασικλής (I Am Tought And Take Hashish) (1936) - Γιώργος Κάβουρας (Jiorgos Kavouras)

103. Σούρα Και Μαστούρα (Drunken And Stoned) (1936) - Ανέστης Δελιάς (Anestis Delias)

104. Μες Του Μάνθου Τον Τεκέ (At Manthos' Hashish Den) (1938) - Γιώργος Κατσαρός (Jiorgos Katsaros)

105. Πάντα Με Γλυκό Χασίσι (Always With Sweet Hashish) (1935) - Δημήτρης Γκόγκος ή Μπαγιαντέρας (Bajianderas)

106. Χανουμάκια (Belly Dancers) (1925) - Ρίτα Αμπατζή (Rita Ambadsi)

107. Κάφ' τονε, Σταύρο, Kάφ' τονε (Burn It, Stavros, Burn It) (1935) - Μάρκος Βαμβακάρης (Markos Vamvakaris)

108. Ο Αργιλές (The Waterpipe) (1934) - Ευάγγελος Παπάζογλου (Evangelos Papazoglou)

109. Ο Μπουφετζής (The Buffet Waiter) (1935) - Γιώργος Μπάτης (Jiorgos Batis)

110. Στου Ζαμπίκου Τον Τεκέ (In Zambiko's Hashish Den) ( 1932) - Ρόζα Εσκενάζη (Rosa Eskenazi)

111. Μεσ' Τον Τεκέ Της Μαριγώς (In Marigo's Hashish Den) (1933) - Τάκης Νικολάου (Takis Nikolaou)

112. Μανώλης Ο Χασικλής (Manolis The Hashish Smoker) (1930) - Κώστας Μαρσέλος ή Νούρος (Kostas Marselos or Nouros)

113. Ο Μαστούρας (The Dope Head) (1933) - Μάρκος Βαμβακάρης (Markos Vamvakaris)

114. Χθες Το Βράδυ Στου Καρίπη (Last Night At Karipis' Place) (Trad.ca.1935) - Γιώργος Κατσαρός (Jiorgos Katsaros)

115. Νέοι Χασικλήδες (Young Hashish Smokers) (Trad.,1928) - Αντώνης Διαμαντίδης ή Ντάλγκας (Andonis Dalgas)

116. Ζούλα Σε Μία Βάρκα Μπήκα (I Stowed In A Boat) (1936) - Γιώργος Μπάτης (Jiorgos Batis)

117. Αργιλέ Μου Γιατί Σβήνεις (My Argiles, Why Do You Keep Going Out?) (1935) - Γεωργία Μυττάκη (Georgia Mittaki)

118. Ο Τεκετζής (Owner Of A Hashish Den) (1934) - Σπύρος Περιστέρης (Spiros Peristeris)

119. Παραπονιούνται Οι Μάγκες Μας (Our Manges Are Complaining) (1936) - Γιάννης Εϊντζιρίδης ή Γιοβάν Τσαούς (Jiovan Tsaous)

120. Χθές Το Βράδυ Στο Τεκέ Μας (Last Night In Our Hashish Den) (1934) - Στελλάκης Περπινιάδης (Stellakis Perpiniadis)

121. Εφουμέρναμ' Ένα Βράδυ (While We Were Smoking Dope One Evening) (1932) - Μάρκος Βαμβακάρης (Markos Vamvakaris)

122. Είμαι Πρεζάκιας (I Am A Junkie) (1935) - Ρόζα Εσκενάζη (Rosa Eskenazi)

123. Ο Πόνος Του Πρεζάκια (The Pain Of The Junkie) (1936) - Ανέστης Δελιάς (Anestis Delias)

ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΩΔΙΚΟΣ: http://antigrafeas.blogspot.com/

ΜΕΓΕΘΟΣ: 166,53 ΜΒ

******************************************************************************

* Βας! Βας! Βας! Ο Παρασκευάς!

ΒΑΣ! ΒΑΣ! ΒΑΣ! Ο ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ!

Πλάκα πλάκα, με το λέγε λέγε και το παίξε παίξε, η Αννίτα Πάνια έγινε αρχηγός σε ένα πολιτιστικό πραξικόπημα. Συνταγή δεν υπήρξε. Πρότυπο ούτε γι’ αστείο. Οι καλές σκέψεις γεννήθηκαν σιγά σιγά, οι άνθρωποι βρέθηκαν καθ’ οδόν και το μανιφέστο - που δεν γράφτηκε – αποτυπώθηκε πάνω σε φάτσες και φερσίματα ατόμων που ξεπήδησαν από τα κάτεργα της πόλης. Η ανθρωπολογική πανίδα της εκπομπής –ποιος το αρνείται;- αποτελεί το πρώτο και ισχυρό δεδομένο. Δεν δεχόμαστε κανέναν κανονικό άνθρωπο, απλώς διότι δεν μας αφορά. Απεναντίας απλώνουμε χαλί σε κάθε στραβοτιμονιά, είτε έγινε από την φύση είτε έγινε από την κοινωνία. Το στρεβλό και το παράταιρο έχουν δικαίωμα ζωής, άσχετο αν η μανία της αρμονίας τα έχει εξορίσει διά παντός. Η νέα αισθητική ξεκινά από το κουσούρι· όποιος υστερεί σε κάτι αυτομάτως υπερέχει. Το λίγο μυαλό ισοδυναμεί με ανεκμετάλλευτη ευφυΐα. Η κακοφωνία αποδεικνύεται καλλικέλαδη, αρκεί να άδει σε ανάλογο σκηνικό. Φυσικά δεν έχουμε να κάνουμε με επίδειξη τραγουδιού. Το όλο θέαμα κρατάει το νόημα. Ο ξενέρωτος θεατής βλέπει ξαφνικά τους ξορκισμένους εφιάλτες του να παρελαύνουν –επιτέλους- με άδεια κυκλοφορίας. Ένας ανεξέλεγκτος θίασος ποικιλιών με μέλη που μπορεί να είναι απορρίμματα της κοινωνίας ή τρόφιμοι κλινικής ανιάτων τελεί μια μαύρη γιορτή που προκαλεί τρελό ενθουσιασμό στο νεανικό του κοινό.

Τελειώσαμε; Μόλις αρχίσαμε. Διότι πλαγίως αυτό το ραβαΐσι έχει σοβαρό μπούσουλα, ο οποίος δείχνει ευθέως το σημερινό τραγούδι και το χάλι του. Οι σουξεδιάρες τραγουδίστριες, οι λαοπρόβλητοι τραγουδιστές (τα ονόματα είναι πασίγνωστα), πιθανώς να νιώσουν ότι τους ζώνουν τα φίδια, βλέποντας την καρικατούρα τους να κάνει παιχνίδι και κυρίως να κόβει μονέδα. Το κρατούμενο είναι πρώτο και ισχυρό: τα σιντάκια του «Je t’ aime» σπάνε ταμεία –καθώς λένε- και έχουν λανσάρει μόδα μεταξύ μπαρόβιων και τραγουδόβιων. Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι, η φοβερή Τσίλα, η κυρία Ελισάβετ με το ερώτημα για τον Βάγκνερ και τον Πουτσίνι, ο Βεντουράς, ο Κάτμαν και ο Βας Βας βέβαια απολαμβάνουν το ακαταλόγιστο με έναν τρόπο που κινδυνεύει να αποβεί στάτους. Η χοντρή πρόγκα απαγορεύεται για ευνόητους λόγους στον δημόσιο βίο μας· η ονομαστική καταγγελία έχει ατονήσει και αυτή, γιατί οδηγεί απευθείας στα δικαστήρια. Εντούτοις η καρικατουρίστικη υπονόμευση πετυχαίνει πολύ περισσότερα απ’ ο,τι φαντάστηκε. Βάζοντας φωτιά στο έπιπλο, τα αστέρια της Πάνια αφήνουν διάχυτη στον αέρα την σκέψη μήπως ήρθε η στιγμή να ξηλωθεί κανονικά η γελοία φόδρα του ντόπιου δημόσιου βίου.

Η κουρελαρία αποτελεί σύστημα –είτε πρόκειται για βασίλισσες της νύχτας είτε για αδικημένους που άδουν κατά παραχώρηση. Μια ματιά ………ΒΛΕΠΕ ΒΙΝΤΕΟ…………. Που θαμπώνουν τον κοσμάκη και τον καθιστούν βουλιμικό για τρελά θεάματα. Σε αυτά τα επιτελεία δεν υπάρχει τίποτα το σοβαρό. Πίτουρα μόνο –με ένα Βας Βας διαλύονται.

Το περίεργο είναι ότι κάθε τομέας του νεοελληνικού βίου έχει ανάγκη τον Παρασκευά του. Ο νεοέλληνας καλόμαθε στην κακοήθεια και δεν αφήνει το ψητό. Ο αυτοέλεγχος, δύσκολη υπόθεση με πολλά έξοδα, έχει υποκατασταθεί από μια κραυγαλέα κακοδιαχείριση του εγώ. Το κουλτουροκατιναριό, η κιτσαρία, η ανεύθυνη επίταση κάθε λογής παρεκκλίνουσας παραφοράς, ένα κοινωνικό σώμα που αρνείται μανιωδώς το τσεκ απ, απέβησαν δεσπόζουσα κατάσταση. Το δάσος, όπως ξέρουμε, καίγεται από τα ξύλα του και η κοινωνία χαλάει από τα ίδια της τα μέλη. Οι μεταχουντικές δεκαετίες, ανάμεσα στα άλλα, ευτέλισαν τον τηλεοπτικό δημόσιο βίο με λογής λογής μηχανές που βγάζουν λεφτά, αλλά καταπίνουν και ανθρώπους. Η εξαχρείωση έχει πολλά πρόσωπα πιθανώς επειδή στερείται «προσώπου». Βας Βας, λοιπόν, για όλους και για τον καθένα. Αυτό που απομένει είναι να συγκροτηθεί ένας σύλλογος από τους Βας Βας της Βουλής, της Εκκλησίας, των δελτίων ειδήσεων, της εκπαίδευσης, του επιχειρησιακού κόσμου και έπεται συνέχεια.

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Πενιές Με ..... Φούντες

Αυθεντικά Αμαρτωλά Ρεμπέτικα

Ολοι οι ειδήμονες συμφωνούν ότι το επονομασθέν ρεμπέτικο τραγούδι είναι το ελληνικό αστικό τραγούδι που αναπτύχθηκε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα στα μεγάλα εμπορικά και κοινωνικά κέντρα, εκφράζοντας τους καημούς, τους πόθους και τις αντιλήψεις των περιθωριακών ατόμων, τα οποία είχαν αποκληθεί ή αυτοαποκληθεί, ρεμπέτες. H ίδια η λέξη ρεμπέτης έχει κατά καιρούς επιδεχθεί ποικίλες ερμηνείες. Άλλοι χαρακτηρίζουν με αυτήν τον απείθαρχο, άλλοι τον παράνομο (ιδιότητα που περιλαμβάνει τον αλήτη, τον μάγκα, τον νταή, τον κουτσαβάκη) κι άλλοι τον γλεντζέ, τον ξενύχτη.

Η λέξη "ρεμπέτης" και ρεμπέτικο προέρχονται πιθανότατα από την τουρκική γλώσσα (ρεμπέτ = ανυπότακτος, άτακτος, αλανιάρης) ή από τη σερβική (ρεμπέτ = με την έννοια του αντάρτη) ή ίσως από τη βενετική (rebelo = αντάρτης) και την ισπανική (rebelde = αντάρτης, επαναστάτης). Οι ρεμπέτες ήταν άνθρωποι της παρανομίας, του περιθωρίου, της φτωχολογιάς. Γενικά ήταν άνθρωποι κατατρεγμένοι, με βάσανα και με καημούς και απείχαν από τους ρυθμούς ζωής της "πολιτισμένης" κοινωνίας. Είχαν, ούτε λίγο ούτε πολύ, αναπτύξει έναν δικό τους τρόπο ζωής. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι ήταν και επικίνδυνοι ή εγκληματίες, απλώς στην πλειοψηφία τους είχαν αναπτύξει συνήθειες που έρχονταν σε σύγκρουση με τους νόμους του κράτους (κάπνισμα, φασαρίες κ.τ.λ.) και κατέληγαν πολλές φορές στη φυλακή. Πολλοί υποστηρίζουν ότι το ρεμπέτικο τραγούδι γεννήθηκε στην φυλακή.

Πράγματι η φυλακή ήταν ο πρώτος σημαντικός χώρος που οι ρεμπέτες έγραψαν και τραγούδησαν τα τραγούδια τους, τα βάσανα και τους καημούς. Απ' την φυλακή πέρασαν πολλοί γνωστοί ρεμπέτες, άλλοι για μικροαδικήματα ενώ άλλοι όχι και έζησαν την φρίκη της. Εκεί με αυτοσχέδια όργανα (συνήθως μπαγλαμαδάκια που ήταν μικρά σε μέγεθος και κρυβόντουσαν εύκολα) έγραψαν πολλές μελωδίες και τραγούδησαν τον πόνο τους και την αδικία της κοινωνίας. "Η φυλακή είναι σχολείο" λέει ένα παλιό μουρμούρικο τραγούδι. Άρα, οι φυλακές αποτέλεσαν βασικό στοιχείο στην θεματολογία του ρεμπέτικου τραγουδιού.

Ο δεύτερος χώρος ήταν ο τεκές. Οι ρεμπέτες και οι μάγκες των πόλεων είχαν την κακή συνήθεια του καπνίσματος χασίς. Στις αρχές του 20ου αιώνα μαζευόντουσαν στους τεκέδες όπου κάπνιζαν κατά ομάδες ναργιλέ. Μέσα σε αυτούς τους τεκέδες υπήρχαν οργανοπαίχτες που συνόδευαν την παρέα. Ο Μάρκος Βαμβακάρης στην αυτοβιογραφία του εξηγεί πως άρχισε να παίζει μπουζούκι και να γίνεται γνωστός μέσα σε τεκέδες. Η χρήση χασίς, βέβαια, ήταν παράνομη αλλά οι νόμοι δεν εφαρμόζονταν κατά γράμμα.

Επί δικτατορίας Μεταξά, όμως, οι χρήστες χασίς κυνηγήθηκαν άγρια και φυλακίστηκαν. Οι μάγκες και οι ρεμπέτες κάπνιζαν χασίς σε λόφους ή και σε σπηλιές. Υπήρχαν βέβαια, και τα πιο σκληρά ναρκωτικά στον υπόκοσμο των πόλεων και μερικοί ρεμπέτες βούτηξαν σε αυτά , όπως ο Ανέστος Δελιάς που πέθανε από υπερβολική δόση ηρωίνης στα 28 του χρόνια. Οι ρεμπέτες όμως είχαν αναπτύξει την δική τους κοινωνία μέσα στην κοινωνία. Συγκεκριμένο ντύσιμο (κουτσαβάκηδες), ιδιαίτερη διάλεκτο (αργκό), αισθηματική ζωή πολυτάραχη. Οι πιο πολλοί είχαν τις δουλειές τους και προσπαθούσαν να τα βγάλουν πέρα.

Η μουσική, βασικό κομμάτι της ζωής τους, ήταν μέσο έκφρασης των συναισθημάτων τους και έτσι μοιράζονταν τα προβλήματα με τους γύρω. Μερικά από αυτά τα προβλήματα, όπως η έλλειψη παιδείας, η φτώχια και το χαμηλό κοινωνικό επίπεδο βρήκαν, πιθανότατα, διέξοδο στο χασίς και τη μουσική. Παρόλα αυτά δεν έπαψαν να πιστεύουν στα ιδανικά τους. Η αξιοπρέπεια και η τιμή ήταν βασικό μέλημα τους, η αγάπη προς την γυναίκα και ιδιαίτερα προς την μάνα -ξεχωριστή, η φιλία, η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια δείχνει την μεγαλοψυχία τους. Οι άνθρωποι που ασχολήθηκαν με το ρεμπέτικο δεν ήταν μόνο οι μάγκες του Πειραιά. Υπήρχαν και οι Έλληνες πρόσφυγες από τα παράλια της Μικράς Ασίας, οι οποίοι διατήρησαν το Σμυρναίϊκο στυλ στο ρεμπέτικο τραγούδι και συνδέθηκαν αρκετά με τους μάγκες των πόλεων (είχαν και αυτοί την συνήθεια του καπνίσματος χασίς).

Από το 5ο CD της συλλογής ΤΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ τα Αυθεντικά Αμαρτωλά Ρεμπέτικα λοιπόν στα 256.0 kb/sec:


ΛΙΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ:

01. Η Μάνα Που Σε Γέννησε (1938) - Στράτος Παγιουμτζής

02. Γι' Αυτό Φουμάρω Κοκαΐνη (1932) - Ρόζα Εσκενάζυ

03. Γυφτοπούλα Στο Χαμάμ (1934) - Γιώργος Μπάτης

04. Φέρτε Πρέζα Να Πρεζάρω (1934) - Ρίτα Αμπατζή

05. Ηρωΐνη Και Μαυράκι (Η Προύσα) (1935) - Στελλάκης Περπινιάδης

06. Μάνα Θέλω Έναν Άντρα...! (1936) - Γεωργία Μηττάκη

07. Το Κορίτσι Σου Κυρά Μου (1936) - Κώστας Τσανάκος

08. Μη Μου Λες Γιατί Ξεχνάω (1937) - Κώστας Ρούκουνας & Γιώργος Κάβουρας

09. Μαναβάκι Στις Γειτονιές (1940) - Στράτος Παγιουμτζής & Μάρκος Βαμβακάρης

10. Ξύσου Γέρο, Ξύσου (1928) - Αντώνης Ντάλγκας

11. Το Σαλβάρι Του Κιόρογλου (1932) - Μαρίκα Φραντζεσκοπούλου

12. Κακούργα Πεθερά (Καημένε Αθανασόπουλε) (1931) - Κώστας Μαρσέλος ή Νούρος

13. Φονιάς Δυστυχισμένος (1932) - Στελλάκης Περπινιάδης

14. Στρίβε Σπάγγο (1933) - Ρίτα Αμπατζή

15. Τα Δυο Σου Χέρια Πήρανε (Οι Βεργούλες) (1938) - Μάρκος Βαμβακάρης & Απόστολος Χατζηχρήστος

16. Κομπολογάκι Αγόρασα (1940) - Γιάννης Παπαϊωάννου

17. Μανάκι Μου-Μανάκι Μου (1925) - Γιώργος Βιδάλης

18. Πιοτό-Χασίσι Και Σεβντάς (Γιάφ-Γιούφ) (1916) - Τέτος Δημητριάδης

19. Θα Σπάσω Κούπες (Τσεφτε-Τελλι) (1907) - Λευτέρης Μενεμενλής & Γιάννης Τσανάκας

20. Τικ-Τικ-Τακ Χτυπάει Η Καρδιά Μου (1910) - Γιάγκος Ψαμαθιανός

21. Ναζιάρα Σε Φωνάζουνε (Το Σκέρτσο Σου Το Μαγικό) (1938) - Στράτος Παγιουμτζής

Code: +

ΚΩΔΙΚΟΣ: http://antigrafeas.blogspot.com/

ΜΕΓΕΘΟΣ: 100,00 + 42,00 ΜΒ

******************************************************************************

* H Ημέρα Της Αμαλίας ...

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ BLOGGERS ΓΡΑΦΟΥΝ .....

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

• ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ.

• ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ.

• ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ.

• ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

• ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ:

ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

• ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

• ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

• ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

Υπογραφή "Έλληνες Bloggers"

*******************************************************************************************

* Άγνωστες Ηχογραφήσεις 1922-1940

Το ρεμπέτικο τραγούδι χωρίζεται σε τρεις δεκαετίες,

(1922-1932, 1932-1942 και 1942-1952).

Στην πρώτη δεκαετία κυριαρχεί το Σμυρναίϊκο και ανατολίτικο στυλ στο ρεμπέτικο τραγούδι. Η καταστροφή της Σμύρνης και η προσφυγιά από την Μικρά Ασία εμπλουτίζουν το Ελληνικό τραγούδι με αμανέδες, ταξίμια, Σμυρνιές τραγουδίστριες και ανατολίτικα όργανα (σάζι, σαντούρι, ούτι, κανονάκι). Τα καφέ-αμάν γίνονται κύριος φορέας αυτής της μουσικής και αρχίζουν οι πρώτες γραμμοφωνήσεις τραγουδιών (στην Αμερική ήδη από το 1910).

Στην δεύτερη δεκαετία έχουμε την αυθεντικότερη έκφραση του ρεμπέτικου τραγουδιού από τους μάγκες των μεγάλων αστικών κέντρων και την αντικατάσταση των ανατολίτικων οργάνων με μπουζούκι, μπαγλαμά και κιθάρα. Την εποχή αυτή (30-40) η ρεμπέτικη μουσική αποτελεί τρόπο ζωής για τους ανθρώπους του περιθωρίου, της φτώχιας , τους αδικημένους από την κοινωνία, τους ναρκομανείς, τους φυλακισμένους.

Στην τρίτη δεκαετία αλλάζει το στυλ των τραγουδιών και κάνουν την εμφάνισή τους οι μουσικές ιδιοφυΐες της εποχής (Τσιτσάνης, Βαμβακάρης, Χιώτης, Μητσάκης και άλλοι). Η μουσική γίνεται περισσότερο πολύπλοκη και δυσκολόπαιχτη. Είναι μια δύσκολη εποχή για τον Ελληνικό λαό.

Οι Άγνωστες Ηχογραφήσεις Ρεμπέτικων Τραγουδιών της δεύτερης δεκαετίας λοιπόν στα 192.0 kb/sec:


ΛΙΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ:

01. Γλέντι Και Χορός (1938) - Γιάννης Παπαϊωάννου

02. Όλες Όμορφες (1936) - Στελλάκης Περπινιάδης

03. Για Μιαν Αγάπη Που 'χασα (1937) - Γιώργος Κάβουρας

04. Απόψε Πια Δε Βάσταξα - Γιάννης Παπαϊωάννου & Κώστας Ρούκουνας

05. Ο Μποέμης (1937) - Στράτος Παγιουμτζής & Στελλάκης Περπινιάδης

06. Σε Γέλασα (1935) - Στελλάκης Περπινιάδης

07. Μία Χήρα Από Την Κοκκινιά - Μαρίκα Καναροπούλου

08. Ένα Λαχείο (1938) - Μάρκος Βαμβακάρης

09. Τώρα Γυρνάς Στις Γειτονιές (1939) - Στράτος Παγιουμτζής & Στελλάκης Περπινιάδης

10. Δε Σε Θέλω (1937) - Στελλάκης Περπινιάδης

11. Μικρούλα Κι Ορφανή - Ιωάννα Γεωργακοπούλου

12. Ο Αντώνης Ο Βαρκάρης (1937) - Στελλάκης Περπινιάδης

13. Τηλεγράφημα Στην Κάρμεν (1938) - Στράτος Παγιουμτζής & Στελλάκης Περπινιάδης

14. Η Κάρμεν Στην Αθήνα (1938) - Μάρκος Βαμβακάρης & Στράτος Παγιουμτζής

15. Το Λάθος - Στράτος Παγιουμτζής & Στέλιος Κερομύτης

16. Ψαραδάκια - Γιώργος Κάβουρας

17. Χίλιες Γυναίκες Γνώρισα - Στράτος Παγιουμτζής)

ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΩΔΙΚΟΣ: http://antigrafeas.blogspot.com/

ΜΕΓΕΘΟΣ: 75,89 ΜΒ

******************************************************************************

* Βιβλιαγορά

Πάνω στα λιθόστρωτα του Πικιώνη, Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στήθηκαν και πάλι τα παραπήγματα των εκδοτών και όσοι πιστοί προσέλθετε. Η μαλάγρα είναι τρομερή πια, εκατοντάδες εκδότες εκθέτουν την πραμάτεια τους, συγγραφείς τα ψιλολένε με αναγνώστες και περίεργους, οι περαστικοί αναμετράνε τις ελλείψεις τους, τα βιβλία σαλεύουν πάνω στους πάγκους.

Οπότε η απορία προκύπτει από μόνη της: Ποιοι και πόσοι διαβάζουν σήμερα; Ο τόνος της απαισιοδοξίας αφορά βέβαια τη νεολαία που, παγιδευμένη στους υπολογιστές, στο Διαδίκτυο, στον κινηματογράφο, στα κινητά και στην τηλεόραση, επιδεικνύει ένα θορυβώδες σύμπτωμα ανορεξίας απέναντι στο τυπωμένο χαρτί. Γονείς, δάσκαλοι, φίλοι προσπαθούν να εγείρουν την περιέργεια του κάθε βλαστού: διάβασέ το, θα σου αρέσει.

Η απάντηση είναι πάντα η ίδια: και τι μου χρειάζεται; Ακριβέστερα, η απάντηση έρχεται από τα βάθη του παρόντος που θεοποίησε την τηλεόραση, ταύτισε τη γραφή με την οθόνη και άνοιξε χάσμα βαθύ ανάμεσα στη ζώσα λαλιά και στον γραφτό λόγο.

Παιγμένο στη οθόνη, ένα βιβλίο έχει χάζι, ανήκει στα μάτια, στα αυτιά και στη σωματική στάση του τηλεθεατή, αντίθετα κλεισμένο στον τυπωμένο εαυτό του, ζητώντας από τον νεανία σιωπηρή προσήλωση σε κάτι που δεν μιλάει, καθίσταται ξένο και συχνά εχθρικό. Το σύμπτωμα δεν είναι δικό μας προνόμιο. Ακόμα και προωθημένες ευρωπαϊκές κοινωνίες αντιμετωπίζουν την ίδια σπαζοκεφαλιά. Ας μη βιαζόμαστε πάντως να μιλήσουμε για γενιά άβιβλων νέων. Το πνεύμα έχει μάτια κι από τον κώλο.

Υπογραφή "Του Κωστή Παπαγιώργη"

******************************************************************************

* Ρεμπέτικα (Συνέχεια)

Τα Μεταπολεμικά

Η Σμύρνη υπήρξε το σταυροδρόμι εκείνο στο οποίο συναντήθηκαν οι μουσικές της Ανατολής και της Δύσης. Οι ορχήστρες της (οι λεγόμενες εστουδιαντίνες) έπαιζαν ευρωπαϊκή (με επικρατούντα όργανα την κιθάρα και το μαντολίνο), λαϊκή (με σαντούρι και βιολί) και τουρκική μουσική (με ούτι, κανονάκι). Με την καταστροφή της Σμύρνης το 1922 και το τεράστιο κύμα προσφυγιάς που κατέκλυσε την Ελλάδα ήλθε και το αστικό σμυρναίϊκο τραγούδι.
Οι Μικρασιάτες δημιουργοί για να μπορέσουν να επιβιώσουν φτιάχνουν μουσικά συγκροτήματα. Όργανά τους είναι το σαντούρι και το βιολί. Στην Κοκκινιά θα λειτουργήσουν οι ταβέρνες, που θα τραγουδηθεί το ρεμπέτικο σμυρναίϊκο τραγούδι. Σε αυτά τα κέντρα θα ακουστούν τραγούδια για τον πόνο και τα βάσανα της προσφυγιάς, για τον τεκέ και το χασίς, θύματα του οποίου θα γίνουν πολλοί δημιουργοί του ρεμπέτικου τραγουδιού. Τα πρώτα ρεμπέτικα αναφέρονται κυρίως σε παραβατικές πράξεις και σε ερωτικές σχέσεις ενώ το κοινωνικό στοιχείο στην θεματική είναι περιορισμένο. Πολλοί από τους Μικρασιάτες δημιουργούς του θα στελεχώσουν τις δισκογραφικές εταιρείες, όπως ο Τούντας. Το σμυρναίϊκο ρεμπέτικο θα κυριαρχήσει μέχρι και το 1935.
Η πολιτιστική ποικιλότητα στην νέα Ελλάδα που δημιουργείται, ενοποιείται και στρέφει το βλέμμα προς την δύση. Μοιραία, τα πολύπλοκα, και απαιτητικά στο παίξιμο, μουσικά όργανα του Καφέ Αμάν, που συν τοις άλλοις “μυρίζουν” Ανατολή, αρχίζουν σιγά-σιγά να χάνουν την απήχησή τους. Η νέα κουλτούρα, που διαμορφώνεται στην Αθήνα και τα άλλα μεγάλα αστικά κέντρα, αναζητά τον νέο εκφραστή της. Είναι η ώρα του μπουζουκιού.
Το μπουζούκι δεν είναι παρά ένα σάζι, ένας ταμπουράς, που στη θέση των κινητών μπερντέδων (τα διαχωριστικά ελάσματα στο μανίκι του οργάνου) έχει τα σταθερά τάστα. Αυτό το γεγονός του αφαιρεί το πλεονέκτημα να αποδίδει τα μόρια (υποδιαιρέσεις των τόνων) που αποτελούν το χαρακτηριστικό γνώρισμα του μικρασιάτικου ήχου. Έτσι, το μπουζούκι προσιδιάζει περισσότερο στην δυτική-συγκερασμένη μουσική παρά στην Μικρασιατική.
Το καλοκαίρι του 1934 θα εμφανιστεί στον Πειραιά, στην ταβέρνα του Σαραντόπουλου, η “Τετράδα του Πειραιώς”. Έτσι, δημιουργείται η πρώτη κομπανία με μπουζούκι και μπαγλαμά. Αυτοί οι τέσσερις είναι: ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Ανέστης Δελιάς, ο Γιώργος Μπάτης και ο Στράτος Παγιουμτζής. Από τότε η μικρασιατική σχολή του ρεμπέτικου αρχίζει να υποχωρεί και επικρατεί το “πειραιώτικο” ρεμπέτικο. Οι ρεμπέτες, σιγά-σιγά βγαίνουν από τα στενά πλαίσια του τεκέ και της φυλακής και εμφανίζονται σε ταβέρνες, αρχικά ως πλανόδιοι μουσικοί. Το 1938 επιβάλλεται από το καθεστώς του Μεταξά λογοκρισία. Το περιεχόμενο των ρεμπέτικων τραγουδιών αλλάζει αναγκαστικά. Οι αναφορές στο χασίσι, στους τεκέδες και στους ναργιλέδες εκλείπουν.
Η ιστορία του ρεμπέτικου τραγουδιού περνάει σε άλλη φάση με το Βασίλη Τσιτσάνη, ο οποίος καλείται να το “εξευγενίσει” και να το αποκαθάρει από καθετί πρόστυχο και “χαμηλό”. Αυτό που κατάφερε ο Τσιτσάνης, βγάζοντας το λαϊκό τραγούδι από το περιθώριο, όπου το είχαν τάξει τα “αντικοινωνικά και ανατολίτικα” στοιχεία του, ήταν να το εντάξει σε μία νέα κοινωνική πραγματικότητα: στην ανατέλλουσα νέα τάξη της μεταπολεμικής Ελλάδας, το δυτικό πολιτικό προσανατολισμό και το αστικό όνειρο στο οποίο προσδοκά να ενσωματωθεί μία θολή εργατική τάξη, που στα προσωπικά και κοινωνικά της αδιέξοδα καταφεύγει στην ονειροφαντασία του εξωτικού και στο άπιαστο όνειρο. Τα Μεταπολεμικά λοιπόν στα 256.0 kb/sec:


ΛΙΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ:

01. Κάτσε Ν' Ακούσεις Μια Πενιά - Πρόδρομος Τσαουσάκης(1946)

02. Η Αχλάδα Έχει Πίσω Την Ουρά Της - Πρόδρομος Τσαουσάκης & Ιωάννα Γεωργακοπούλου & Βασίλης Τσιτσάνης (1950)

03. Όμορφη Πειραιώτισσα - Τάκης Μπίνης & Σεβάς Χανούμ (Σεβαστή Παπαδοπούλου (1952)

04. Η Ξενιτιά - Ντούο Χάρμα (Τόλης Χάρμας & Λίτσα Χάρμα) (1948)

05. Ποιος Περπατά Στα Σκοτεινά - Στέλλα Χασκίλ ή Σαλονικιά & Νίκος Καλλέργης (1951)

06. Απ' Την Φτώχεια Βασανισμένος - Θανάσης Ευγενικός ή Σαμιώτης (1954)

07. Ένα Κι Ένα Κάνουν Δύο - Σωτηρία Μπέλλου & Στελλάκη Περπινιάδη (1948)

08. Μια Κυριακή Στη Φυλακή - Στέλιος Καζαντζίδης (1953)

09. Το Γράμμα Του Φαντάρου - Κώστας Ρούκουνας & Έλλη Λάμπο (Ελένη Λαμπίρη) & Απόστολος Καλδάρας (1950)

Code:

ΚΩΔΙΚΟΣ (Password): http://antigrafeas.blogspot.com/

ΜΕΓΕΘΟΣ (Size): 55,26 ΜΒ

******************************************************************************

* Οι Δέκα Εντολές Του Ανδρέα Παππά

Οι Δέκα Εντολές Του Ανδρέα Παππά

Ου χρησιμοποιήσεις ποτέ ουσιαστικό, όταν μπορείς να χρησιμοποιήσεις ρήμα.

Απόφευγε επιμελώς τη γενική.

Αγάπα και αξιοποίησε την άνω τελεία.

Αξιοποίησε τα εισαγωγικά, τις παρενθετικές παύλες, και άλλα χρήσιμα «εργαλεία», δίχως να κάνεις κατάχρησή τους.

Ου χρησιμοποιήσεις δύο ή και περισσότερα «που» στην ίδια πρόταση («πουπουδισμός»).

Ου διολισθήσεις στην κατάχρηση του «και» («καικαιδισμός»).

Απόφευγε το αόριστο ένας, μία ,ένα.

Μη χρησιμοποιείς χωρίς λόγο το «γύρω από», «πάνω σε», «πέρα από», καθώς και άλλα ανάλογα «τοπικίζοντα».

Προτίμησε τις σύντομες και «αυτάρκεις» προτάσεις.

Less is more (συγγνώμη για την αγγλικούρα. Δεν είναι πολύ «βιβλική», αλλά είναι τόσο όμορφη, η άτιμη).

Υπογραφή "Της Μάνιας Στάϊκου"

******************************************************************************

* Ρεμπέτικα

Τα Προπολεμικά Σμυρναίϊκα

Στη Νέα Υόρκη του 1926 μια προσφυγοπούλα από τη Κω, η Μαρίκα Παπαγκίκα με τον άντρα της ηχογραφούν και διασώζουν ένα πλήθος απο παραδοσιακά Σμυρναίϊκα. Τι να πρωτοθαυμάσεις, τη φωνή της Παπαγκίκα; το μουσικό επίπεδο των συνεργατών της; το επίπεδο παραγωγής; το ήθος τους;

«Σμυρναίϊκο πολίτικο, τραγούδι ανατολίτικο, λυπητερό», που μεσουράνησε στην Αθήνα του 1932, με την Εσκενάζη και την Αμπαζή, το Σέμση και τον Τομπούλη, το Λεονταρίδη και το Νούρο, τον Ατραΐδη και τον Νταλγκά, που ξεσήκωναν τους Αθηναίους στα «Καφέ Αμάν». Τον Παπάζογλου, τον Τούντα, τον Σκαρβέλη και όσων άλλων που συμμετείχαν σ’αυτή την πολιτιστική επανάσταση που ανάγκασε τις σκοτεινές δυνάμεις της εποχής να επιβάλλουν λογοκρισία το 1937 για να τη σταματήσουν.

Νάτα λοιπόν στα 256.0 kb/sec:


ΛΙΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ:

01. Απ΄ Την Πόλη Ένας Μόρτης - Αντώνης Νταλγκάς (1935)

02. Αλανιάρα Μερακλού - Ρόζα Εσκενάζη (1932)

03. Άντε Ρε Μόρτη Πειραιώτη - Αντώνης Νταλγκάς (1932)

04. Αδυνάτισα Ο Καϋμένος - Κώστας Μπέζος (1935)

05. Βαρυποινίτης (Παραδοσιακό) - Σταύρος Καλούμενος (1933)

06. Γιάννης Χασικλής - Γιώργος Καμβύσης (1931)

07. Η Μάγκισσα - Στελλάκης Περπινιάδης (1936)

08. Φτωχοκόριτσο - Κώστας Ρούκουνας (1936)

09. Μαστούρια - Μαρίκα Φρατζεσκοπούλου (1932)

10. Ο Ψύλλος - Ρίτα Αμπατζή (1932)

Code:

ΚΩΔΙΚΟΣ (Password): http://antigrafeas.blogspot.com/

ΜΕΓΕΘΟΣ (Size): 58,85 ΜΒ

******************************************************************************

* Υπο-γλώσσια

Ο Ανδρέας Παππάς στο ΒΗΜΑ παραθέτει λέξεις, που χρησιμοποιούνται λαθεμένα όλο και πιο πολύ, αντί για τις ορθές. Αντιγράφουμε:
«Πληροφόρηση αντί του ορθού πληροφορία (πληροφόρηση είναι η διαδικασία μετάδοσης πληροφοριών). Ερωτηματικό αντί του απλού ερώτημα (ερωτηματικό είναι το σημείο στίξης που μπαίνει στο τέλος μιας φράσης, η οποία πιθανότατα εμπεριέχει ερώτημα).
Προβληματισμός αντί του ορθού πρόβλημα (οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν σοβαρούς προβληματισμούς, ενώ βέβαια οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, που ενδεχομένως τους οδηγούν σε έντονους προβληματισμούς).
Διαφοροποίηση αντί του ορθού διαφορά (έχουν μεταξύ τους μεγάλες διαφοροποιήσεις, ενώ βέβαια έχουν μεταξύ τους μεγάλες διαφορές, οι οποίες τους ωθούν ίσως και σε αντίστοιχες διαφοροποιήσεις).»

Αυτά και πολλά άλλα βρίσκονται στο βιβλίο του, που διάβασα την προηγούμενη εβδομάδα, με μεγάλο ενδιαφέρον και αποφάσισα να τα μοιραστώ μαζί σας:

Συγγραφέας : ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΠΑΣ

Εκδότης : ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

Κατηγορία : ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ISBN : 960-03-3680-6

Σελίδες : 222

Εξώφυλλο : Μαλακό

Διαστάσεις : 12X20 εκ

Κυκλοφόρησε : 2004

• Πότε βάζουμε άνω τελεία;
• Πόσα είδη εισαγωγικών υπάρχουν;
• Πώς θα αποφύγουμε τα διαδοχικά «που»;
• Τι είναι ο «πουπουδισμός» και τι ο «καικαιδισμός»;
• Χιονίζει στη δυτική Ελλάδα, ή στη Δυτική Ελλάδα;
• Δισ. και δις.
• Παραπάνω και πιο πάνω.
• Απλώς και απλά, αμέσως και άμεσα.
• Ετερόκλητος ή ετερόκλιτος;
• H λεωφόρος ΚηφισίαςΙ δεν υπάρχει!
• Τι είναι ο «νεολογιοτατισμός» και τι ο «νεογενικισμός»;
• Γιατί δεν υπάρχουν τρισδιάστατα έργα τέχνης;
• O Tσέχωφ, ή ο Tσέχοφ;
• O Tζιότο, ή ο Tζότο;
• H Σκωτία, ή η Σκοτία;
• H Mποέμ, ή Oι μποέμ;
• O Γκάλεν και ο Bίλεμ των Πορτοκαλιών.
• O Oυίνστον Tσόρτσιλ και ο Φρανκ Tσέρτσιλ.
• Ένα κρατίδιο με 20.000.000 πληθυσμό!
• Γιατί η Mπρυζ αλλά η Γάνδη;
• Γιατί η Βόρεια Αμερική αλλά η βόρεια Αφρική;
• H Λορένη, η Λοραίνη, η Λορρένη, η Λορραίνη, η Λωρένη, η Λωραίνη, η Λωρρένη, ή η Λωρραίνη;
• Καλή χημεία και κακή ψυχολογία.
• Τα ζλόγκαν και τα ζλάιτς.
• Κρητική ή χολιγουντιανή βεντέτα;
• Πόση ώρα θα σου πάρει να με πάρεις πίσω;
• Τα γκολ χρεώνονται, ή πιστώνονται;
• Πόσο βαθιά έπλεε ο «Ναυτίλος»;
• Τι γίνεται τελικά με τον καθαρισμό των πισινών.

Υπογραφή "Η Περιγραφή Είναι Από Τον Εκδότη"

******************************************************************************

* Κέρματα

Συνήθως κλείνω με ανέκδοτο ............. Σήμερα λέω να ξεκινήσω αντίστροφα.............



Κάποιος ήθελε να κάνει σεξ (το λέω κομψά) με μια συνάδελφο του, που δούλευε στο ίδιο γραφείο με αυτόν και του άρεσε πάρα πολύ, αλλά αυτή είχε φίλο και δεν δεχόταν. Μια μέρα, ο τύπος παίρνει την απόφαση και της προτείνει να της δώσει 100 ευρώ, αν καθόταν να την … ευχαριστήσει. Αυτή αρνήθηκε.

Τότε της λέει ότι αν τον άφηνε, θα ήταν πολύ σύντομος. Θα πέταγε τα χρήματα στο πάτωμα, αυτή θα έσκυβε και μέχρι να τα πιάσει, αυτός θα είχε τελειώσει.

Η κοπέλα το σκέφτηκε για λίγο και του είπε ότι θα ήθελε να ρωτήσει τον φίλο της. Έτσι τηλεφώνησε στον φίλο της και του εξήγησε την περίπτωση. Εκείνος της λέει: «ΟΚ, ζήτησε 200 ευρώ και πιάσε πολύ γρήγορα τα λεφτά από το πάτωμα, ώστε ο τύπος να μην προλάβει να κατεβάσει ούτε τα παντελόνια του».

Η κοπέλα λοιπόν λέει στον τύπο ότι δέχεται την πρόταση για 200 ευρώ και ο τύπος συμφωνεί.

Έπειτα από μισή ώρα ο φίλος της κοπέλας περιμένει ακόμη τηλέφωνο της για να δει τι έγινε. Τελικά μετά από 45 λεπτά της τηλεφωνεί και ρωτάει τι έγινε …

Και αυτή λαχανιασμένη του απαντάει: «Τον πούστη, πέταξε στο πάτωμα κέρματα»!

Υπογραφή "Ο Συγγρός"

*******************************************************************************************

Ηθικό Δίδαγμα: Για να μη σε «πηδήξουν», να εξετάζεις πάντα σε βάθος μια επαγγελματική πρόταση πριν συμφωνήσεις.

******************************************************************************

* Η Κυρά Μαρία "Η Σμυρνιά" (Συνέχεια) - ΣΜΥΡΝΑΙΪΚΑ

Μέχρι σήμερα δεν μπορώ να καταλάβω αυτή τη γυναίκα, έψαξα τις παλιές φωτογραφίες αλλά την δική της δεν την βρήκα. Έπεσαν όμως στα χέρια μου κάτι παλιά δισκάκια των 78 στροφών που μου είχε χαρίσει η κυρά Μαρία "η Σμυρνιά". Χρειάστηκε επίμονη προσπάθεια ετών για να βρεθούν οι υπόλοιποι δίσκοι των 78 στροφών και οι καρτ ποστάλ, της πρώτης περιόδου του Σμυρναίϊκου. Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια ερασιτεχνικής ενασχόλησης με τον καθαρισμό δίσκων βινυλίου για να φτάσουμε στο σημείο να ακούσουμε τις φωνές των τραγουδιστών της Σμύρνης, που ηχογραφήθηκαν από το 1907 έως το 1913 σε μήτρες από κερί. Και όταν λέω να ακούσουμε, εννοώ της φωνές με τις νταλγκάτζες, τα τέρσα, τις κορώνες και τη δυναμική τους, ώστε να μπορέσουμε να θαυμάσουμε την τέχνη των όσων τραγουδούσαν στις αίθουσες του "Κόρσο" και του "Luna Park", στα σαλόνια με τις δαντέλες, το πιάνο και τις ονομαστικές εορτές, στο "Παρίσι της Ανατολής", αλλά και στις κακόφημες συνοικίες της πόλης. Νάτα λοιπόν στα 256.0 kb/sec:

ΛΙΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ:

01. Θα Σπάσω Κούπες - Ελευθέριος Μενεμενλής (1907)

02. Πριγκιπιώτισσα - Ελληνική Εστουδιαντίνα (1910)

03. Βουρνοβαλιά - Ελληνική Εστουδιαντίνα (1909)

04. Παραμάνα - Σμυρναίϊκη Εστουδιαντίνα (1908)

05. Αχ! Μελαχροινό μου - Ελευθέριος Μενεμενλής (1911)

06. Το Χασίσι Που Πουλιέται - Γιώργος Βιδάλης (1913)

07. Δεν Σε Θέλω Πια - Ελληνική Εστουδιαντίνα (1910)

08. Ανάμνησις Σμύρνης - Ιωάννα Αγγελόπουλου (1906)

09. Ο Καφές - Γεώργιος Σαβαρής & Τζών Μηλιάρης & Λουσιέν Μηλιάρης (1907)

10. Πληγές - Γιάνκος Ψαμαθιανός ή Ψαματιάλης (1910)

Code:

ΚΩΔΙΚΟΣ (Password): http://antigrafeas.blogspot.com/

ΜΕΓΕΘΟΣ (Size): 50,70 ΜΒ

******************************************************************************

* H Ερμηνεία Της Λέξης Marketing

Χωρίς Λόγια .............

Είστε γυναίκα και βλέπετε έναν όμορφο τύπο σε μία εκδήλωση.
Τον πλησιάζετε και του λέτε:
«Είμαι φανταστική στο κρεβάτι»
Αυτό ονομάζεται άμεση πώληση.

Είστε σε μία εκδήλωση με φίλες και βλέπετε έναν όμορφο τύπο.
Μία από τις φίλες σας τον πλησιάζει και του λέει:
«Είναι φανταστική στο κρεβάτι»
Αυτό ονομάζεται διαφήμιση.

Βλέπετε έναν όμορφο τύπο σε μία εκδήλωση. Τον πλησιάζετε και παίρνετε τον αριθμό του τηλεφώνου του.
Την επόμενη ημέρα τον καλείτε και του λέτε:
«Γειά, είμαι φανταστική στο κρεβάτι»
Αυτό ονομάζεται telemarketing.

Βλέπετε έναν όμορφο τύπο σε μία εκδήλωση. Ισιώνετε το φόρεμα σας, τον πλησιάζετε και τον κερνάτε ένα ποτό.
Λέτε: «Επιτρέπεται;» και ισιώνετε τη γραβάτα του, πιέζοντας το στήθος σας ελαφρά πάνω στο μπράτσο, και του λέτε:
«Παρεμπιπτόντως, είμαι φανταστική στο κρεβάτι»
Αυτό ονομάζεται δημόσιες σχέσεις.

Είστε σε μία εκδήλωση και βλέπετε έναν όμορφο τύπο.
Σας πλησιάζει και σας λέει:
«Ακούω ότι είστε φανταστική στο κρεβάτι»
Αυτό ονομάζεται αναγνωρισιμότητα του προϊόντος.

Είστε σε μία εκδήλωση και βλέπετε έναν όμορφο τύπο.
Σας γουστάρει,
Αλλά τον πείθετε να πάει σπίτι με τη φίλη σας.
Αυτό ονομάζεται δίκτυο πωλήσεων.

Η φίλη σας δεν μπορεί να τον ικανοποιήσει και έτσι σας τηλεφωνεί.
Αυτό ονομάζεται τεχνική υποστήριξη.

Είστε στον δρόμο πηγαίνοντας σε μία εκδήλωση όταν συνειδητοποιείτε ότι θα μπορούσε να υπάρχουν πολλοί ωραίοι τύποι στα σπίτια που περνάτε.
Έτσι σκαρφαλώνετε στη στέγη ενός σπιτιού και αρχίζετε να φωνάζετε:
«Είμαι φανταστική στο κρεβάτι»
Αυτό ονομάζεται spam.

Για τους αδαείς περί το Internet, spam λέγεται ο αδιάκριτος βομβαρδισμός των ηλεκτρονικών ταχυδρομείων με άχρηστα μηνύματα.

Υπογραφή "Ο Συγγρός"

******************************************************************************